Aslı'nın anlatımıyla
Son sözlerimle abim, boynu bükük bir şekilde çıkıp gitmişti dükkandan. Sibel,, üzgün gözlerle bana bakıyor, Koray ise bana sımsıkı sarılmış, sakinleşmemi sağlıyordu.
İçim boşalmıştı. Sanırım bu yük artık omuzlarımdan kalkmıştı. Evet başka bir kardeşim daha yoktu. O sahip olduğum tek kardeşimdi. Ama beni zamanında yalnız bırakmış, ona uzattığım eli kırmıştı.
Şimdi bu yüzden tutamıyordum onun uzattığı eli. Bunu yapmış olsam, içimde bir yerler kırılacaktı...
Koray, geri çekilip gözlerimi sildi. " İyi misin güzelim ? " Üzgün ve meraklı gözlerle bana bakıyordu. Bu hayattaki en büyük ve tek şansım, ona sahip olmaktı sanırım.
Bir yanlış anlaşılmanın bizi getirdiği son noktadan oldukça memnundum. " Ayy Aslı, biliyorum hiç sırası değil ama benim canım limon çekiyor ! Böy
