"Öfke bir boğaz sıkmaydı. Öfke sizi güçlendirmezdi, göğsünüze otururdu; kendinizi kapana kısılmış, boğulmuş, seçeneksiz hissedene kadar kaburgalarınızı sıkardı. Öfke önce kaynar, sonra patlardı. Öfke bir kısıtlama ve bunun sonucunda ortaya çıkan öfke umutsuz bir nefes alma çabasıydı. Ve hiddet, elbette delilikten geliyordu."
Öfke benim gücüme güç katardı. Değil kolum bacağım kırık olsun; beş yerimden de kurşunlansam, eğer öfkeliysem ve tuzağa düşürülmüşsem canımın acısını duymaz ve hiddetimi kusardım. Tıpkı şimdi olduğu gibi. Değneğimi bile almadan asansöre doğru ilerlemiş ve sekizinci katın tuşu içeri göçene kadar basmıştım. Timdekiler böyle anlarda bana yaklaşılmayacağını, bir söz söylenmeyeceğini iyi bilirdi. Kabinin kapıları açılınca da ilk ben atıldım çıkmak için. Odada nasıl bir man
