"Kendisi artık mutlu olamayacak olanlar için başkalarının mutluluğu sevinç olur. Toprağa gönderilen insanlar vardır. Fakat öylesine çok sevmiş olduklarımız vardır ki onlara kalbimiz kesen olmuştur.
Her gün hatıraları kalbimizin çarpıntılarına karışır. Kendilerini nefes alır gibi düşünürüz. Aşka özgü bir ruh değişiminin tatlı kanunlarıyla onlar bizim içimizdedirler."
Bir şeyler başardığım zaman, öncelikle başaramamış olsaydım kendime nasıl kahrederdim diye düşünür, sonra da başarıma sevinirdim. Zira ben ne başardıysam abimi için başardım biraz da. O olsaydı ne yapardı, nasıl davranırdı, ne kadar güvenirdi ya da kime daha çok güvenirdi? Çok düşünmek, ince düşünmek belki de bugün olduğum yerin sebebiydi. Ben başardıysam abim de nefes almış sanar, huzur bulurdum. Belki bir görev emri ile gel
