Doctor's mafia พ่ายรัก

บทนำ ประกาศจากกรมอุตุนิยมวิทยาเตือนทั่วพื้นที่ในกรุงเทพฯและปริมณฑลให้ระวังมีฝนตกหนักและให้เฝ้าระวังน้ำท่วมขังในบางพื้นที่รวมถึงการขับขี่ยานพาหนะบนท้องถนนในช่วงที่ฝนตก เสียงประกาศเตือนจากวิทยุในรถก็ไม่อาจกลบเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำเทลงมาใส่หลังคารถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำที่จอดติดไฟจราจรอยู่กลางสี่แยกทางที่จะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านได้ มิกซ์ ผู้ชายร่างสูงวัยยี่สิบสองปีมือขวาคนสนิทของมาเฟียเงยหน้ามองกระจกมองหลัง ดวงตาหม่นแสงสะท้อนถึงความโศกเศร้าของคนที่เขากำลังจ้องผ่านกระจกยังปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนไม่อาจเลี่ยงความเวทนาในใจเขาได้ “นายน้อยอยากแวะซื้ออะไรก่อนถึงบ้านไหมครับ” มิกซ์เอ่ยถามว่าที่เจ้านายเขาในอนาคตผ่านน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเด็กชายวัยสิบขวบกลับเบือนหน้าไปมองนอกกระจก ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้รอยยิ้มสดใส รอยยิ้มควรจะปรากกฎบนใบหน้าของเด็กวัยกำลังซนกลับเลือนหายไป “พ่อโทรหานายบ้างไหม” “นายใหญ่ทำธุระยังไม่เสร็จครับ ผมเองก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน” มิกซ์ให้คำตอบกับเขา และปลอบโยนเขาในคราวเดียวกัน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไร้ความหวังจนน่าหดหู่ใจ พอมองออกไปนอกกระจกรถก็ยิ่งรู้สึกว้าเหว่ ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสง “กลับบ้านเถอะ ผมไม่มีอะไรจะซื้อ” เด็กชายกล่าวพร้อมกับหันมามองหน้าลูกน้อง มุมปากเขาเหมือนจะบิดยิ้มบาง ๆ แต่มิกซ์คงคาดหวังและจิตนาการไปเองว่าเจ้านายตัวน้อยเขายิ้มอยู่ “ครับ” นานหลายนาทีที่ภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบ แม้แต่เพลงภายในรถก็ถูกห้ามไม่ให้เปิด เพราะเจ้านายตัวน้อยไม่ชอบฟังเพลงเศร้าหรือเพลงทุกชนิด เขาเป็นคนเงียบขรึมต่างจากเด็กในวัยเดียวกันที่กำลังเล่นซุกซนตามประสา ไคเลอร์ เป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยมาเฟียตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ การเลี้ยงดูจึงแตกต่างจากครอบครัวอื่นมาก ในวันหยุดเด็กคนอื่นที่อยู่ในชั้นเรียนเดียวกับเขามักถูกพาไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ แต่ไคเลอร์ต้องเรียนพิเศษอยู่ที่บ้านโดยมีครูมาสอนถึงที่จนบางครั้งมิกซ์ก็อดสงสารไม่ได้ที่ไคเลอร์ไม่ได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กอย่างที่ควรจะเป็น เขาถูกเลี้ยงมาให้เข้มแข็งและต้องแข็งแกร่ง จนชีวิตมีหลุมดำขนาดใหญ่ที่กลบยังไงก็ไม่มีวันตื้นขึ้นหรือหายไปจากใจเขา “เชิญครับนายน้อย” มิกซ์เปิดประตูให้เจ้านายตัวน้อยพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องนำรถไปเก็บ วันนี้ที่บ้านเงียบจนผิดสังเกต ปกตินายหญิงเธอจะลงมายืนรอลูกอยู่หน้าบ้าน แต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้เงา ฝนตกฟ้าร้องทำให้บรรยากาศภายในบ้านดูอึมครึมและหดหู่ใจมากกว่าเดิม บ้านที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นและความรัก “ผมอยากไปนอนเล่นที่ห้องมิกซ์” ไคเลอร์เอ่ยบอกความต้องการโดยหลีกเลี่ยงที่จะขึ้นไปหาแม่บนชั้นสอง ห้องนอนกว้างใหญ่สุขสบายกาย มีเครื่องใช้ทุกอย่างครบคันแต่นั่นกลับทำให้เขารู้สึกเดียวดายจนไม่อยากอยู่ในนั้น แต่กลับกัน ห้องนอนแคบ ๆ มีเพียงเตียงนอนขนาดสามจุดหน้าฟุตกับตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลังกลับทำให้ไคเลอร์รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เขายกให้ห้องนอนของมิกซ์เป็นพื้นที่หลบซ่อนจากความกลัวหลายอย่างที่ไม่อาจแสดงให้ใครเห็นได้ “ไม่ขึ้นไปหานายหญิงหน่อยเหรอครับ เผื่อท่านกำลังรอนายน้อยอยู่” คำพูดของมิกซ์ไม่เป็นผลกับไคเลอร์ เด็กชายเดินตรงไปยังห้องพักโดยที่เจ้าของห้องก็เดินตามมาติด ๆ เขาไม่เคยห้ามปรามที่ไคเลอร์มานอนเล่นอยู่ในห้องตัวเองแบบนี้ แต่รู้สึกเห็นใจและสงสารมากกว่า เรื่องครอบครัวของเจ้านายเขาก็พอรู้อยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ก้าวเข้าไปยุ่ง “คืนนี้ผมนอนที่นี่ได้ไหม” “หากอยู่ที่นี่แล้วสบายใจก็อยู่ได้ครับ แต่...” “…” ไคเลอร์หันหลังให้มิกซ์ทันทีพร้อมกับหยิบหนังสือออกมาอ่าน การกระทำเจ้านายตัวน้อยบอกชัดแล้วว่าไม่อยากให้เขาพูดถึงนายหญิงกับนายใหญ่ ไคเลอร์มักมานอนพักที่ห้องเขาอยู่บ่อยครั้งคล้ายว่าพื้นที่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้เป็นเหมือนเปลือกไข่บาง ๆ ที่ห่อหุ้มตัวอ่อนป้องกันอันตรายและไคเลอร์คือตัวอ่อนที่ต้องได้รับการปกป้องอย่างดี “นายครับ นายหญิง...” พยายามโน้มน้าวใจแล้วแต่เหมือนไม่เป็นผลเลย ลูกน้องหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างปลงตก “ผมจะไปก็ต่อเมื่ออ่านหนังสือจบ” มิกซ์จ้องหนังสือเล่มหนาที่ไคเลอร์หยิบออกมาอ่านแล้วเบือนหน้าหนี หนังสือหรือพระไตรปิฎก เล่มหนากว่าถนนลาดยางมะตอยในประเทศไทยอีก “แต่ท่านน่าจะรอนายน้อยอยู่นะครับ ไปหาท่านสักเดี๋ยวเถอะนะครับ” มิกซ์พยายามอีกครั้ง แม้รู้ว่าไม่อาจโน้มน้าวไคเลอร์ให้ขึ้นไปหาแม่ได้ มูลเหตุทั้งหมดเขาก็พอรู้มาบ้างและรับรู้มาโดยตลอดว่านายหญิงกับนายใหญ่มีปัญหากันและคนที่ได้รับผลกระทบเรื่องนี้เต็ม ๆ คือไคเลอร์ “…” เด็กชายเดินออกมาจากห้องลูกน้องหนุ่มแล้วขึ้นไปหาแม่ตัวเองที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง เท้าที่ยังสวมถุงเท้านักเรียนพื้นสีเทาหยุดชะงักเพราะกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก ทั้งกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอร์ตีกันจนไคเลอร์ต้องรีบเดินผ่านจุดนั้นไปที่ห้องนอนด้านในสุด พอมาถึงเขาก็ชะงักกว่าเดิม ร่างกายหยุดนิ่งกับภาพแม่ที่นั่งพิงเตียงนอนจมกองเลือดอยู่ “เครย์...” ภาพตรงหน้าทำให้ไคเลอร์แน่นิ่งไปชั่วขณะ เด็กชายทั้งอึ้งทั้งตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างใดต่อ ร่างผอมเปียกโชกด้วยเหงื่อและเลือดที่ไหลออกมาจากข้อมือมารดากำลังทำเขาขวัญผวา “แม่...” น้ำเสียงที่เปล่งออกไปแผ่วเบาตามความกลัว ทั้งอยากถอยออกมาทั้งอยากเดินเข้าไปหา ความรู้สึกก้ำกึ่งจนเริ่มสับสน นัยน์ตาฉายความกลัวชัดเจน “พ่อแกทิ้งแม่ไป พ่อแกไปมีผู้หญิงคนใหม่...จำเอาไว้นะเครย์” “…” ไคเลอร์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ “แกอย่ามีความรัก เพราะความรักแม่ถึงเป็นแบบนี้” เขามองดูภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจว่าสิ่งที่แม่กำลังเอ่ยหมายความว่ายังไง “จำเอาไว้ พ่อแกมันเลวกว่าสัตว์นรกตัวไหน มักมาก...ทิ้งแกกับแม่ไปหาอีนางนั่น!” “พ่อรักแม่” เขาพยายามหาเหตุผมมาโต้แย้งในสิ่งที่แม่กำลังพูดแม้จะไม่เข้าใจว่า ‘ความรัก’ ที่แม่บอกมานั้นมันเหมือนความรักที่เขามีให้พ่อกับแม่ไหม “รัก...นี่คือความรักที่พ่อแกมีให้ฉันเหรอ” “…” “ผู้ชายมักมากอย่างพ่อแกมันไม่จบแค่นี้หรอก” “…” “ช่วยแม่ได้ไหม” “…” เด็กหนุ่มจ้องนัยน์ตาแม่และยืนนิ่งงัน มือเปื้อนเลือดชี้ไปที่ตู้ลิ้นชักข้างหัวเตียง “ช่วยหยิบถุงผ้ากำมะหยี่อยู่ในลิ้นชักข้างเตียงให้แม่ได้ไหม” “ครับ” ไคเลอร์เดินไปหยิบของสิ่งนั้นไปให้แม่อย่างว่าง่ายแล้วถอยออกห่างจากตัวแม่หนึ่งก้าว เขามองสิ่งที่แม่กำลังทำ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเห็นปืนสีดำทมิฬในมือแม่ ปืนขนาดจุดสามแปดลูกโม่สีเงินด้ามไม้ที่บรรจุกระสุนไว้เต็ม คล้ายว่าเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว “แม่อยากให้ลูกจำเอาไว้นะเครย์ ว่าความรักมันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด และภายภาคหน้าลูกจงยืนหยัดด้วยตัวของลูกเอง และอย่าเป็นเหมือนพ่อแกที่ไม่มีหัวใจ..." ปัง! ร่างแม่ค่อย ๆ ล้มลงกับพื้นห้องนอนโดนที่ไคเลอร์ยืนมองด้วยความตกใจสุด ๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลแบบฉบับลูกครึ่งเบิกกว้างมองภาพสะเทือนอารมณ์ตาไม่กะพริบ ร่างกายเขาแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก “นายน้อย!!” มิกซ์วิ่งเข้ามาโอบกอดไคเลอร์ไว้แน่น หันไปมองภาพสุดเวทนาแล้วยิ่งโอบกอดเจ้านายตัวน้อยไว้แน่นกว่าเดิมทั้งยังเอามือมาปิดตาไคเลอร์ไว้ ไม่อยากให้เขาเห็นภาพสะเทือนใจนี้ “มะ...แม่”