Sinful Nights with my Professor- (The Dangerous Gentlemen Circle #1)

--------- Kapapasok pa lang namin ni Damien sa condo unit ay mabilis n'ya agad akong siniil ng halik sa labi, mapusok ang halik nya na puno ng pagnanasa. Pareho kaming tuluyan nagpadala sa init na naramdaman namin at sumuko sa pagnanasa sa isa't- isa. "Oh!" napaungol ako nang halinhinang halikan ni Damien ang mga dibdib ko nang itinambad n'ya ang mga ito sa pamamagitan ng paghila pababa ng tube top ko, kasama ang itim kong strapless bra. Dinilaan n'ya ito at sinipisip ang n*pple ko kaya mas lalong lumakas ang ungol ko. Isinandal n'ya ako sa dingding ng condo unit at lumuhod s'ya sa harapan ko. Itinaas n'ya ang hita ko at inilagay n'ya ito sa balikat n'ya at dinilaan n'ya ang hita ko papunta sa pagk*babae ko. Sinipsip n'ya ako, naramdaman ko ang dila n'ya sa c**t ko. Para akong tinutorture sa sarap na pinalasap n'ya sa akin. Nag- aapoy ang buong kamalayan ko. Pakiramdam ko, anumang sandali ay parang sasabog na ako sa sobrang init. Mayamaya, ipinuwesto na n'ya ang sarili sa pagitan ng dalawa kong hita. He guided his d**k through my wetness, and in one hard push, he was inside of me. Napasigaw ako sa pinaghalong sobrang sarap at bahagyang sakit, dahil sa marahas niyang pag- angkin, malaki pa naman ang sandata niya sa katawan. Kusa kong iginalaw ang balakang at ikinawit ko ang isang binti sa baywang ni Damien. Damien moved slowly and carefully, thrusting in and out of me. Umindayog ang katawan ko. Sinasalubong ko ang bawat n'yang pag- ulos. Nawala na ang sakit na naramdaman ko, puro nalang sarap. Nagsalo ang aming bugso- bugsong paghinga at malalakas ang ungol namin. Parang sumasabay ang katawan namin sa isang s*xual na sayaw na kami lang ang nakakarinig. Pabilis na pabilis ang pagbayo n'ya sa akin. Sagad na sagad na abot yata hanggang sa sinapupunan ko. Ungol na ungol lang kami. Palakas na palakas hanggang sa narating na namin ang rurok ng kaligayahan. Kinarga nya ako at dinala nya ako sa kwarto, inihiga nya ako sa kama at nagsimula na naman syang buhayin ang mga katawan namin sa matinding pagnanasa. At mayamaya lang, bumabayo na naman sya sa akin habang nakatuwad ako at mabilis nya akong binabayo sa likod ko. Malakas ang ungol naming dalawa. Halos mapugto ang hininga ko sa sarap na pinagsaluhan namin. Mainit pa ang balat ko, parang hindi pa tuluyang nawawala ang init na pinagsaluhan namin, pero kabaliktaran nun ang lamig na biglang bumalot sa paligid. Pagkatapos ng ilang sandali, mabilis siyang umalis sa kama. Walang lingon-lingon, parang wala lang sa kanya ang nangyari. Umupo siya sa gilid ng kama, tahimik. Ako naman, bumangon at dahan-dahang lumapit sa kanya. Hindi ko napigilan ang sarili ko—niyakap ko siya mula sa baywang, inilapat ko ang panga ko sa ibabaw ng balikat niya, trying to hold on kahit saglit lang. Pero parang apoy na biglang binuhusan ng tubig—mabilis siyang kumawala. Tumayo siya, napatingin sa akin na parang may mali akong ginawa. “What are you doing?” malamig niyang tanong. Napalunok ako. “Gusto ko lang naman maglambing… kahit konti. Hindi ba pwede?” Hindi siya sumagot. Mas masakit pa yata ‘yon kaysa sa kahit anong salita. Tahimik lang niyang pinulot ang mga nagkalat niyang damit sa sahig, at nagsimulang magbihis. Habang nakatingin ako sa kanya, ramdam na ramdam ko ang sobrang pamimigat ng dibdib ko. Habang nagbibihis siya, hindi ko napigilan ang sarili ko at natanong ko siya. “Kailangan mo na bang umalis agad? Hindi ba pwedeng… magtagal ka kahit ngayon lang?” Tumigil siya. Saglit. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin—diretso, walang emosyon. “Don’t forget what we agreed on, Celeste,” sabi niya, kalmado pero matalim. “s****l satisfaction lang. That’s all this is.” Parang may kumurot sa dibdib ko. Ramdam ko na ang pag-init ng mga mata ko, pero pinigilan ko. Ayokong umiyak sa harap niya. Hindi ngayon. Hindi kailanman. May gusto akong sabihin. May gustong kumawala sa bibig ko. Pero hindi ko alam kung paano. At mas lalong hindi ko alam kung matatanggap niya. He spoke again, casually, as if we were just talking about something trivial. “I hope you didn’t forget your contraceptive pill,” aniya. “I don’t want a child with you. Ayokong may isang batang sisira sa kung anong meron ako ngayon.” Parang may humampas sa akin. Hindi ako nakasagot. Hindi ko kaya. “And besides,” tuloy niya, habang inaayos ang cuff ng polo niya, “my wife already decided to stay home. She’s quitting her career as an international model… pumayag na rin siyang magbuntis. We’re starting a family.” Nanigas ako. “So this,” bahagya niyang ikinaway ang kamay niya sa pagitan namin, “might end soon. Kapag nabuntis na siya, I might agree na lumipat na kami sa New York. That’s what she wants.” Hindi na ako nakapagsalita. Kasi sa bawat salitang binitawan niya, unti-unti niyang pinapaalala sa akin kung ano lang talaga ako sa buhay niya. Ang sakit—parang may matalim na bagay na dahan-dahang hinihiwa ang puso ko sa gitna. Hindi ko alam kung paano ko nagawang manatiling kalmado, kung paano ko nagawang pigilan ang luha na gustong kumawala sa mga mata ko. Huminga ako nang malalim. “Huwag mo namang sabihin ‘yan na parang… namamaalam ka na sa’kin,” mahinang sabi ko, kahit ramdam kong nanginginig ang bawat salita. Todo ang pagpigil ko. Ayokong makita niya akong ganito—mahina. Napatingin siya sa akin, pero walang bakas ng emosyon sa mga mata niya. Parang wala lang. “Celeste.... from the very beginning, alam mo na kung saan papunta ‘to. This was the plan. Nothing’s changed.” diretso at malamig niyang sabi. Parang mas lalo akong nadurog sa narinig ko. “At huwag kang umakto na parang nasasaktan ka,” dagdag niya, halos walang pakialam. “Love will never exist between us. Don’t ever forget that.” Hindi ako nakapagsalita. Pakiramdam ko, kahit anong sabihin ko, wala ring mangyayari. Wala rin siyang mararamdaman. Pagkatapos niyang sabihin ‘yon, humakbang na siya para iwan ako. At nang tuluyan na siyang makaalis… doon na bumigay ang lahat. Agad na tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Napaupo ako sa kama, yakap ang sarili ko, habang tahimik na umiiyak. Ang meron sa amin… it was supposed to be no strings attached. Walang feelings. Walang komplikasyon. Pumayag ako sa kasunduan na ‘yon dahil gusto kong maniwala na hindi ako tulad ng iba—na hindi ako tunay na kabit. Hindi ako umaasa. Hindi ko gustong palitan ang asawa niya. Galit ako sa mga kabit. Sila ang sumira sa buhay ko. Pero heto ako ngayon. Unti-unting naging katulad nila. And I hated myself for it. Kinamumuhian ko ang sarili ko sa bawat sandaling hinayaan kong mangyari ‘to. Pero kahit anong iwas ko, hindi ko kayang tumakas sa apoy na siya mismo ang nagpasiklab. Sa tuwing nandiyan siya… nawawala ang lahat ng prinsipyo ko. Hanggang sa isang araw, nagising na lang ako—hindi na lang katawan ko ang bihag niya. Pati puso ko… nasa kanya na rin. Napapikit ako, pinipigilan ang panibagong agos ng luha. Pero alam ko. Hindi ako pwedeng umasa. Walang patutunguhan ‘to. Dahil ang lalaking minahal ko… pagmamay-ari na ng iba. Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko, nanginginig ang kamay ko. May nabuo dito… mula sa pagkakasala. Pero kahit paano, hindi ko kayang ituring na mali ang buhay na ‘to. Mamahalin ko siya. Buong-buo. Siguro… ito na ang tamang panahon. Para tapusin ang lahat. Bago pa ako tuluyang iwan ni Damien… Uunahan ko na siya. To save my pride kahit papaano. Ito na lang ang natira sa akin. Aalis ako. At sisiguraduhin kong wala akong iiwan kahit anong bakas. ------- Salamat sa mga magiging readers ko nito. Godbless sa inyo.