Helena’nın saray gibi labirenti artık bir mezarlığı andırıyordu.
Toz, kan, ve kırık aynalar…
Neva, susturuculu silahını yere bırakmıştı.
Çünkü bu hesap, kurşunla değil, kelimeyle bitecekti.
En azından öyle başlamıştı.
> “Sen beni neden seçtin?” diye sordu Neva.
“Neden ben?”
Helena başını kaldırdı.
Omzundaki kurşun yarasından süzülen kan, ince bir ip gibi ceketini ıslatıyordu.
> “Çünkü sen benim tamamlanmamış halimsin.
Ben kimseye dönüşemedim.
Ama sen… sen kendine bile hükmeden bir cezasın.”
Neva bir adım attı.
Kırık camların üstünden çıplak ayakla yürüyordu.
Acı çekiyordu ama o acıdan zehir değil, güç doğuyordu.
---
Dışarıda – Rafael
Rafael, labirentin dışında eli tetikte bekliyordu.
Gökyüzüne baktı.
Bulutlar ağırdı.
Hava…
Neva’nın içinde kopan fırtınayı yansıtıy
