คุณอาร้อนสอนรัก

รถเก๋งคันสีดำเงาวับดูก็รู้ว่าเจ้าของเป็นคนที่รักษารถดีเยี่ยมขนาดไหน แต่เวลานี้มันกลับมาจอดนิ่งสนิทอยู่ข้างทาง โดยเจ้าของรถหนุ่มกำลังยืนก้มๆ เงยๆ อยู่หน้ากระโปรงรถ เขาเปิดฝากระโปรงรถขึ้น แล้วมองสำรวจอย่างอยากจะหาสาเหตุว่าเพราะอะไรอยู่ๆ รถที่ขับมาดีๆ ก็เกิดจะเกเรเอาเสียดื้อๆ อย่างนี้ จากนั้นเจ้าของร่างสูงก็กลับมาประจำที่คนขับลองสตาร์ทแต่ผลก็เหมือนเดิมคือรถคันเก่งของเขาเครื่องยนต์ไม่ยอมทำงาน “เฮ้อ!! เป็นอะไรว้า อยู่ๆ นึกจะเกก็เกเอาง่ายๆ อย่างนี้เองหรือไงลูกพ่อ” เจ้าของมือหนาลูบๆ คลำๆ พวงมาลัยรถแล้วยกมือขึ้นพนมพร้อมเสียงเพี้ยง “เพี้ยง!! ติดทีเถอะวะ”  แต่ผลก็เหมือนเดิมคือไม่ว่าเขาจะสตาร์ทเครื่องยนต์กี่ครั้งต่อกี่ครั้งมันก็ไม่ดังกระหึ่มขึ้นมา สุดท้ายก็ยอมแพ้เลิกสตาร์ทรถแล้วกลับไปยืนก้มๆ เงยๆ อยู่หน้ากระโปรงรถอีกครั้ง “พี่จา พี่จา จอดๆๆ รถก่อนค่ะ” “หืม...อะไรของเธอน่ะจี อยู่ดีๆ ก็มาสั่งพี่กะทันหันแบบนี้ พี่จะจอดรถยังไง” คนทำหน้าที่สารถีบ่น แต่ก็ยอมเหยียบเบรคชะลอความเร็วของรถแต่โดยดี หากแต่ว่ารถยังหยุดไม่ได้แค่นั้น ยังคงไหลไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่ช้าลงจนเข็มไมล์เกือบแตะที่เลขยี่สิบ “จอดๆๆ ก่อนพี่จา เร็วๆ เข้าสิคะเดี๋ยวก็เลยกันพอดี” “เลย” คนขับหันมองคนนั่งข้างๆ แวบหนึ่งก่อนหันมองท้องถนน สายตามองเห็นรถคันหนึ่งจอดแอบข้างทางอยู่ข้างหน้า คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อน้องสาวยิ่งบอกย้ำมาอีกว่าให้เบรคแล้วจอดรถ “พี่จาเบรคสิคะ จอดรถก่อนค่า” “อื้อ ยัยจีรถมันจอดกะทันหันได้เสียที่ไหนกันเล่า แล้วเธอร้องบอกให้พี่จอดรถทำไม” “ก็รถคันนั้น” คนเป็นน้องสาวหันกลับไปมองรถคันที่รถของเธอกับพี่สาวเพิ่งวิ่งผ่านมาได้ไม่ไกลก่อนที่พี่สาวจะเหยียบเบรคแล้วเอารถจอดแอบข้างทาง หันมองตามมือของน้องสาวที่ชี้ไปทางรถเก๋งคันสีดำกับผู้ชายที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้ารถ “อือ พี่เห็นแล้ว แล้วยังไงอีก” “โธ่พี่จาก็ พี่ไม่เห็นเหรอว่าเหมือนรถเขาจะมีปัญหานะคะ รถอาจเสีย แล้วก็ต้องการความช่วยเหลือ แถวนี้เปลี่ยวนะพี่จา พี่จาจะไม่ช่วยเขาหน่อยเหรอ” “จะดีหรือจี พี่ว่ามันอันตรายนะ คนดีหรือคนร้ายก็ไม่รู้ ยิ่งแถวนี้เปลี่ยวอย่างจีว่าอยู่ด้วย แถมเย็นมากแล้วนะจีใกล้มืดค่ำ ยิ่งอันตราย” คนเป็นพี่สาวบอก ยังไม่ยอมถอยรถกลับไปเพื่อให้ความช่วยเหลือคนคนนั้นเพราะยังไม่มั่นใจในความปลอดภัย น้องสาวหันมองหน้าพี่สาวแล้วทำท่าครุ่นคิดสลับหันไปมองรถคันนั้นอีกครั้ง หันมองรอบๆ จนแน่ใจว่าเธอไม่เห็นใครอีก เลยตัดสินใจบอกกับพี่สาวไปว่า “เอาน่าพี่จา จีคิดว่าคงไม่น่ามีอะไรหรอก มันใกล้มืดแล้วแถมแถวนี้เปลี่ยวไม่มีบ้านคนเลย เห็นอยู่นะว่ารถเขามีปัญหาแล้วเขาก็มาคนเดียว ถ้าเราไม่ช่วยก็น่าสงสารเขาอยู่นะคะ” “แต่ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่จีคิดล่ะ” “แต่ถ้าเขากำลังต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ละคะก็น่าสงสารนะพี่จา” “เอางั้นเหรอ จีมั่นใจนะ” “ค่ะ” “โอเคเอาไงก็เอากัน แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นเธออย่าทิ้งพี่นะ” “โธ่พี่จา ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ พี่คิดว่าเราจะทันได้หนีเหรอ” “นั่น จี งั้นพี่ว่าเราไปกันเถอะ” คนกำลังบังคับรถให้เลื่อนถอยกลับไปทางด้านหลังรีบเหยียบเบรกจนจม เรียกว่าหัวแทบคะมำกันเลยทีเดียว “โอ้ยๆๆ พี่จาเบาหน่อยค่ะ เบรคแรงไปได้หัวแทบทิ่ม ไม่มีอะไรหรอกมั้งถอยรถไปช่วยเขาเถอะค่ะ เดี๋ยวเราแค่เปิดกระจกถามเขาก็ยังดี ถ้าเห็นท่าไม่ดีเราก็ไม่ต้องลงไปไงคะ” “อือๆๆ ก็ได้ จีถามเขานะ” “โอเคค่ะ” พอรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของสองสาวถอยมาจอดเทียบกับรถเก๋งคันสวย จีราภรณ์รีบไขกระจกรถลงมาโผล่หน้าถาม “รถเสียเหรอคุณ” “อ้อ ครับ” คนที่ยืนเซ็งอยู่หน้ารถอย่างไม่รู้จะทำไงดีเอี้ยวตัวมาตอบ ก่อนหันมาทั้งตัวเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนที่มีน้ำใจถามไถ่ “รถผมเสีย อยู่ๆ มันก็เกเรเสียเฉยๆ” “คุณมาคนเดียวเหรอ” “ครับ มาคนเดียว” จีราภรณ์ถามแล้วมองรอบๆ อีกครั้งเพื่อความชัวร์ ก่อนเปิดประตูเดินลงจากรถ “เฮ้ย!! จีๆๆ เดี๋ยววววว” คนเป็นพี่สาวร้องห้ามน้องเสียงหลง แต่ก็เท่านั้นแหละ สาวน้อยหน้าใสเดินลงไปหาเจ้าของรถคันที่จอดเสียอยู่นั่นซะแล้ว “โอ้ย!! ตายๆๆ น้องสาวฉัน” คนทำหน้าที่สารถีทำอะไรไม่ได้ก็ดับเครื่องยนต์ แล้วลงตามไปยืนข้างๆ น้องสาว “พี่จี รถเขาเสียค่ะ” “ย่ะ พี่เห็นอยู่ ไม่ต้องบอกก็ได้ ว่าแต่เรามันน่านักนะจีทะเล่อทะล่าลงมา หากเกิดอะไรขึ้นมาพี่จะมีหน้ากลับไปรายงานคุณพ่อว่ายังไง” “โธ่พี่จาคะ ก็เห็นอยู่ว่าจีไม่เป็นไร อย่าบ่นเลยน้า” คนถูกดุทำเสียงหวาน ยิ้มประจบ ผู้ชายคนเดียวในที่นั้นมองสาวน้อยขี้อ้อนแล้วยิ้มมุมปากอย่างเก๋ ‘หน้าฟัด เอ้ย! น่ารักว่ะ’ คนแอบหื่นคิดในใจทำเสียงหึๆ ในลำคอเบาๆ กลัวเจ้าของร่างได้ยินเสียง แต่ก็ต้องแอบสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหวานๆ ถามมาว่า “ยิ้มอะไรคะ”