Beloved Stranger (Verdadero Series)

Chapter Two

NAGPUPUNGAS na nagising si Cecilia kinaumagahan. Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakaranas siya ng mahimbing at payapang tulog.

Nang libutin ng kaniyang paningin ang buong silid, saka lamang niya naalala na sa bahay ni Ephesian siya natulog.

Maingat siyang bumangon mula sa kama at inayos muna ang kumot at unan bago nagtungo sa banyo upang maghilamos. Pagkatapos ay lumabas siya ng kuwarto. Agad siyang sinalubong ng gwapong mukha ni Ephesian. Nang makita siya nito ay matamis itong ngumiti.

"Eksakto ang gising mo. Tapos na akong magluto ng almusal natin. Come on, join me," anyaya nito.

Kagat ang ibabang labi, marahan siyang lumapit. Hinila pa nito ang isang upuan para sa kaniya at magalang siyang inalalayang makaupo.

"Kumusta ang tulog mo?" tanong nito habang nilalagyan ng kanin ang plato niya.

"Ayos naman. Salamat sa pagpapatuloy mo sa akin dito, Ephesian."

"Just call me Ephi. Masyadong mahaba kung buong pangalan ko pa ang babanggitin mo. Anyway, you're welcome. Dig in."

Hindi niya mapigilang pagmasdan ang mukha nito. Talagang kamukhang-kamukha nito si Raim.

"May dumi ba sa mukha ko?" kunot-noong tanong nito.

Nahihiyang ibinaba ni Cecilia ang tingin. "Pasensya na. Kamukha mo kasi ang isang taong nakilala ko."

"Nakilala mo?"

Nag-angat siya ng tingin at marahang tumango.

"His name is Raim, am I right? Well, nabanggit mo ang pangalan niya nang una mo akong makita."

"Ah... pasensya na. Magkamukha kasi talaga kayo. Ang kaibahan lang, mas kayumanggi ang balat niya at may nunal siya rito." Itinuro niya ang gilid ng kaniyang baba.

"If you don't mind... do you know his full name?"

Marahan siyang umiling. "Raim lang ang ipinakilala niyang pangalan."

"How did you meet him?"

"Um..."

"Oh, you don't have to answer. I'm just curious, that's all."

"Hindi, ayos lang. Nakilala ko siya sa isang bar dalawang taon na ang nakalilipas. Nang malaman niyang pinilit lang ako ng tiyahin kong magtrabaho roon, binigyan niya ako ng malaking halaga ng pera para makapagsimula ng negosyo. Doon nagsimula ang flower shop ko. Mula noon, hindi ko na siya muling nakita."

"Kung ganoon, napakabuti niyang tao."

Hindi napigilan ni Cecilia ang mapangiti. "Hinihiling ko nga na sana magkita ulit kami para makapagpasalamat ako nang maayos sa lahat ng naitulong niya sa akin."

Marahang hinawakan ni Ephesian ang kaniyang kamay.

"Don't worry. It will happen."

"Magdilang-anghel ka sana, Ephi."

"Anyway, ano na ang plano mo ngayon? Gusto mo bang samahan kita sa presinto para ireklamo ang tiyuhin mo?"

Mabilis siyang umiling.

"Masama ang loob ko sa kaniya, pero kung gagawin ko iyon, paano na sila Tiya at ang pinsan ko kapag nakulong si Tiyo Berting? Siya lang ang nagtatrabaho para sa pamilya nila."

"Napakabuti mong tao, Cecilia."

"Pamilya ko pa rin naman sila, Ephi."

Napabuntong-hininga si Ephesian.

"Are you going back to them?"

Marahan siyang umiling.

"Ayoko nang bumalik doon. Isa pa..." Naputol ang sasabihin niya nang muling pumatak ang kaniyang mga luha. "Nalaman ko kasi na hindi ko pala sila tunay na pamilya. Ayaw nila sa akin... kaya bakit pa ako babalik?"

"I understand. If you want, you can work with me habang mina-manage mo ang flower shop mo."

Hindi makapaniwalang napatitig siya rito.

"Bakit ang buti mo sa akin, Ephi?"

Nagkibit-balikat ito. "Kasi alam kong mabuti kang tao, Cecilia. Isa pa, kailangan ko rin ng makakasama. Sasaya ako kung tatanggapin mo ang alok ko."

"Kung wala namang problema sa'yo, malugod kong tatanggapin."

"That's good to hear. Una, ipa-blotter natin ang tiyuhin mo para masigurado ang kaligtasan mo. Pangalawa, hahanapan natin ng bagong puwesto ang flower shop mo. Sigurado akong babalik-balikan ka niya roon."

"Sige. Kung iyon ang makabubuti, gawin natin."

Ngumiti si Ephesian. "Let's eat."

Pagkatapos nilang kumain at makapagbihis, agad silang nagtungo sa presinto upang ipa-blotter si Tiyo Berting. Pagkatapos noon ay naghahanap sila ng bagong lilipatan ng flower shop ni Cecilia, gaya ng iminungkahi ni Ephesian.

Lumipas ang tatlong araw at tuluyan nang nailipat ang kaniyang tindahan sa bagong puwesto. Araw-araw siyang hinahatid at sinusundo ni Ephesian. Madalas silang kumain sa labas, at kung hindi man ay si Ephesian mismo ang nagluluto ng masasarap na pagkaing sabay nilang pinagsasaluhan.

Parang napakabilis ng paglipas ng panahon. Mag-iisang taon na silang magkasama sa iisang bahay, at sa loob ng panahong iyon ay hindi kailanman nagbago ang kabutihan at pag-aalaga ni Ephesian sa kaniya.

Ngunit habang tumatagal, may napansin siyang unti-unting pagbabago rito. Palagi na itong inuubo at madalas nang nanghihina. Gayunman, sa tuwing mapapansin nitong nag-aalala siya, agad itong ngingiti at magpapanggap na maayos lamang ang kaniyang kalagayan.

Isang gabi, nagising si Cecilia dahil sa matinding pag-ubo ni Ephesian. Nang lumabas siya ng kuwarto, naabutan niyang palabas ang isang doktor mula sa silid nito. Doon nagsimulang mabuo ang kutob niyang may malubhang sakit itong itinatago sa kaniya.

Kinabukasan, maaga siyang nagising upang magluto ng lugaw. Tulad ng mga nagdaang araw, hindi na naman lumabas ng kuwarto si Ephesian at halos maghapon lamang itong nakahiga.

Matapos maluto ang lugaw, dinala niya iyon sa silid ng binata. Nanikip ang kaniyang dibdib nang makita ang kalagayan nito. Halatang pumayat ito. Nangingitim ang ilalim ng mga mata, at ang dati nitong mapulang labi ay tuyot at maputla na.

Maingat niyang inilapag ang tray sa bedside table bago naupo sa tabi ng kama.

"Ephi, pinagluto kita ng lugaw. Kain ka muna para makainom ka ng gamot."

Marahang nagmulat ng mga mata si Ephesian.

"I'm not hungry," mahina nitong tugon.

Ngumiti siya nang pilit.

"Hindi puwedeng hindi ka kakain. Kagabi kaunti lang din ang nakain mo. Paano ka gagaling kung hindi mo pipilitin ang sarili mong kumain?"

Umubo ito bago mapait na ngumiti.

"Cecilia... gagawin ko ang lahat para malagay ka sa mabuting kalagayan."

"Ano ba ang sinasabi mo, Ephi? May hindi ka bang sinasabi sa akin?" kinakabahang tanong niya.

Pumikit muna ito bago muling nagmulat ng mga mata.

"I have stage four lung cancer."

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Bigla siyang nanghina habang sunod-sunod na bumuhos ang kaniyang mga luha.

"Kailan pa? Bakit hindi mo sinabi sa akin?"

"I was diagnosed with stage two lung cancer the day I met you. Masyadong mabilis ang paglala, isn't it? Hindi ko sinabi dahil ayokong maging alalahanin mo."

"Natural na mag-aalala ako dahil kaibigan kita! Sa tingin mo ba hindi ako masasaktan sa nalaman ko ngayon?" umiiyak niyang sabi.

Bahagya itong natawa.

"Yeah... I'm your friend."

May kakaibang lungkot na bumalot sa mga mata nito, ngunit hindi niya maunawaan kung bakit.

"I like you, Cecilia," mahina nitong saad.

Mas bumilis ang t***k ng puso niya.

Hinawakan niya ang kamay nito.

"Gusto rin kita, Ephi."

Mabait, magalang, at maalaga si Ephesian. Hindi mahirap mahulog ang loob dito. Kaya nang sabihin niyang gusto rin niya ito, taos-puso niya iyong sinabi.

Muli itong inubo.

"No... I love you, Cecilia."

Natigilan siya.

Mahal niya si Ephesian, ngunit hindi sa paraang inaasahan nito.

"Ephi..."

"You don't have to answer. Nagkalakas-loob lang akong sabihin iyon dahil alam kong hindi na rin ako magtatagal."

Pagak itong natawa.

"Cecilia... I want to change your life."

"Okay naman na ako."

"No. Gusto kong mas mapabuti pa ang buhay mo. In that way... masaya akong mawawala sa mundong ito."

"Ano ba iyang sinasabi mo, Ephi? Hindi ka pa mawawala, okay?" umiiyak niyang sabi.

Marahang hinaplos nito ang kaniyang pisngi.

"Listen to me. Ayokong bumalik ka sa pamilya mo. Ayokong bumalik ka sa dati mong buhay. Gagawin ko ang lahat para mabigyan ka ng magandang kinabukasan dahil deserve mo iyon. Pumayag ka lang sa gusto kong mangyari."

"A-anong ibig mong sabihin?"

"I will talk to Dad. Ihahabilin kita sa kaniya."

"I don't understand."

Ngumiti lamang ito nang bahagya. Maya-maya ay muli itong inubo, at napasigaw si Cecilia nang makitang may dugong lumabas sa bibig nito.

"Ephi!"

Agad siyang napatayo habang nanginginig sa takot.

"C-call Doctor Ferrer..."

"O-okay."

Agad niyang kinuha ang cellphone sa tabi ng unan at tinawagan ang doktor.

"C-call... Dad too..."

"A-ang daddy mo? Sige... tatawagan ko siya."

Halos manginig ang buo niyang katawan habang hinahanap ang numero ng ama nito.

"P-papunta na raw sila."

"Salamat..."

Iniangat nito ang kamay at agad niya iyong hinawakan.

"Just stay here with me until they come. Promise me... you won't leave me, Cecilia."

"Hindi kita iiwan. Basta magpagaling ka, okay?"

Pumikit lamang ito at binigyan siya ng isang napakahinang ngiti.

-----

NASA sala lamang si Cecilia habang naghihintay. Nasa loob ng kuwarto ang ama at doktor ni Ephesian, samantalang kasama niya sa sala ang nakababatang kapatid nito.

"Hi! What is your name?" basag nito sa katahimikan.

"Cecilia."

"I'm River, Kuya Ephesian's younger sister. Anyway... girlfriend ka ba ni Kuya Ephi?"

Hindi agad siya nakasagot. Hindi niya alam kung ano ang tamang isasagot nang biglang tumunog ang doorbell.

"Ako na. Siguradong si Kuya Ephraim na 'yan."

Mabilis nitong binuksan ang pinto.

"Where's Kuya Ephesian?" tanong ng bagong dating.

"Nasa kuwarto. Nandoon din si Dad at ang doktor."

"Anyway, Cecilia... this is my brother, Ephraim."

Paglingon ni Cecilia, nanlaki ang kaniyang mga mata.

Siya si Raim.

Ang lalaking tumulong sa kaniya dalawang taon na ang nakararaan.

Hindi siya makapaniwalang ang lalaking matagal niyang hinahanap ay kapatid pala ni Ephesian. Kaya pala magkamukhang-magkamukha ang dalawa.

Nangunot din ang noo ni Ephraim nang makita siya.

"Kuya, si Cecilia... girlfriend ni Kuya Ephi," pakilala ni River.

Sabay-sabay silang napalingon nang bumukas ang pinto ng kuwarto at lumabas ang ama at si Doctor Ferrer.

"How's Kuya Ephesian?" agad na tanong ni Ephraim.

Nanghihinang naupo ang kanilang ama.

"Nakabitan ko na siya ng dextrose at oxygen. I suggested taking him to the hospital, but he refused," sagot ni Doctor Ferrer.

"Hospital? Wait... what happened to him?" naguguluhang tanong ni Ephraim.

"Ephesian has stage four lung cancer," sagot ng kanilang ama.

"What?!" sabay na napabulalas sina River at Ephraim.

"When did you find out?" tanong ni Ephraim sa doktor.

"Two months ago, na-diagnose siyang may stage two lung cancer. Pinayuhan ko siyang sumailalim sa chemotherapy, pero tumanggi siya."

"And you let that happen?" galit na baling ni Ephraim kay Cecilia.

Napailing siya. "H-hindi ko rin alam..."

"Hindi mo alam? Anong klaseng nobya ka kung hindi mo alam ang pinagdaraanan ng nobyo mo?" sikmat nito sa kanya.

Sunod-sunod na pumatak ang kaniyang mga luha.

"Kanina ko lang din nalaman! At akala mo ba gusto kong mangyari ito? Nasasaktan din ako sa nakikita kong paghihirap niya!"

"Raim, walang kasalanan si Cecilia. Ang kapatid mo mismo ang nagpasiyang ilihim ang kaniyang sakit," awat ng kanilang ama.

"Paano na si Kuya Ephi, Dad?" umiiyak na tanong ni River.

Napabuntong-hininga ang ama nila.

"Ilang beses ko siyang pinilit na magpaospital, pero ayaw niya. Gusto niyang hintayin na lang ang huling sandali niya rito sa bahay. He wants us to stay with him until his last breath."

Napatakip ng bibig si River at napahagulhol sa yakap ng kanilang ama.

"Sinabi rin niyang gusto na niyang makasama ang inyong ina."

"River, gusto kang makausap ni Ephesian," tawag ni Doctor Ferrer.

Humihikbing pumasok si River sa kuwarto.

Halos labinlimang minuto silang naghintay bago ito lumabas. Agad nitong niyakap si Ephraim.

"Dad... Kuya wants to talk to you."

Tahimik na tumango ang kanilang ama at pumasok sa silid.

Hindi nakasara ang pinto kaya paminsan-minsan ay may naririnig si Cecilia mula sa loob. Ramdam na ramdam niya ang sakit sa boses ng ama ni Ephesian.

Maya-maya ay lumabas ito ng kuwarto. Namumula ang mga mata nito sa kaiiyak.

"Gusto ka niyang makausap. He wants to say goodbye to you."

Napahagulgol si Cecilia. Ayaw niyang marinig ang pamamaalam nito at ayaw niyang tanggapin na mawawala na ito.

"Please..." halos pakiusap ng ama nito.

Marahan siyang tumango at mabibigat ang hakbang na pumasok sa silid.

"B-babe... come here..."

Umupo siya sa tabi nito at agad hinawakan ang kamay nito.

"Pakiusap... ayokong marinig ang pamamaalam mo, Ephi."

"Alam mo ba? Ito ang pinakahihintay kong mangyari. Hindi ako nanghihinayang na mawala dahil nagawa ko na halos lahat ng gusto ko. Sa wakas... makakasama ko na ang mama ko at ang babaeng pinakamamahal ko... si Devi."

Halos hangin na lamang ang lumalabas sa bibig nito.

Marahan nitong hinaplos ang kaniyang pisngi.

"Lubos akong nagpapasalamat dahil nakilala kita sa huling yugto ng buhay ko. Pinaramdam mo ulit sa akin kung paano magmahal at maging masaya."

Huminga muna ito nang malalim bago muling nagsalita.

"I told Dad that you're pregnant. Hinabilin na kita sa kaniya."

Hindi siya makapaniwala.

"Bakit mo sinabi iyon? Ephi, paano kung—"

"Cecilia... just trust me. You'll be fine."

Mabilis siyang umiling. "Hindi... Ephi, hindi ko kayang—"

"Ssssh... just trust me, please. Mawala man ako, alam kong nasa mabuting kamay ka."

"Oh, Ephi... Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Nasasaktan ako dahil iiwan mo na ako."

"I love you, Cecilia."

Tumango siya habang umiiyak. Dinala niya ang kamay nito sa kaniyang mga labi at marahan iyong hinalikan.

"Mahal din kita. Maraming salamat sa lahat-lahat."

Malalim na muli itong huminga.

"U-until we... meet again..."

Unti-unting bumagsak ang kamay nito mula sa kaniyang palad.

Kasabay niyon ay marahan ding pumikit ang mga mata nito.

Tuluyan nang namaalam si Ephesian.

"Ephi!"