Aşağıya indiğimde herkes uyanmış ve dışarıdaki yemek masasında sohbet ediyorlardı. Beni görür görmez hepsinin yüzlerinde sıcacık bir tebessüm belirdi.
"Günaydın Hümeyra. Sofra hazır sizi bekliyoruz." Cem elinde kek tabağıyla bana gülümseyerek baktı.
"Günaydın. Yardım edebileceğim bir şey var mı?" Diye sordum gülümseyerek.
"Hayır. Sadece Baran'ı bir an önce aşağıya indir çünkü hepimiz çok açız." Gülümseyerek göz kırptı. Başımı olumlu anlamda sallayıp odaya çıktım.
Odaya girer girmez, "Haydi Baran yemeğe başlamak için bizi bekliyorlar." Deyip kapıyı kapattım Baran'ı yarı çıplak ve saçları ıslak görünce bir an olduğum yerde durdum. Bronz teni ve kasları oldukça çekiciydi. Bu görüntüsü yüreğime inmişti. Göründüğünden de iyiydi. Lanet olsun ki kısacık da olsa görüntüsü zihnime kazındı bile
