Exclusively Dating the Devil (R18+) [TAGALOG]

KABANATA 6

I cried it all out. I gasp in air… and I wish to collapse here. I wish to end my life but… kuya Klyren's voice always crept in my ears. I hate it. I hate being such a burden, a fragile, pero… wala na akong magagawa do'n. Ito na 'ko e, wala na, hindi ko na kayang baguhin 'to.

I hate being fragile! It can easily break me into tiny pieces. And it's more hurtful because my family is breaking it into million tiny pieces. Ugh! Bakit ba sa akin pa naibigay ang gano'ng pamilya? Bakit hindi na lang sa iba? 'Yung kayang kaya makipagbangayan sa kanila ng hindi nasasaktan o anuman. Dahil ako… kahit gano'n ako sumagot sa kanila… nasasaktan pa rin ako. Kasi magulang ko sila, e. Masakit 'yon.

"Please… be b-brave… Ky…" I said as I gasp in air while crying inside a cubile in the restroom.

Humihikbi ako ng tahimik habang nakatingala at pinipigilan ang luha sa paglabas sa mga mata ko. Hanggang kailan ba? Hanggang kailan nila ako sisisihin sapagkawala ni Kuya? Akala ba nila wala akong guilt na nararamdaman sa pagkawala niya? Siyempre meron! At mas malaki ang konsensyang 'yon! Dammit!

Akala ba nila wala lang 'yon sa akin?! I never felt guilty ever in my entire life! But when my brother saved me… my whole life was crumpled with guiltiness I'm feeling.

I was supposed to be there. I was supposed to be dead and gone in this whole world. He save me… he shielded me… and died for me.

"Kuya…" hikbi ko habang umiiyak at nagpupumiglas sa taling nakatali sa aking mga kamay sa likod. "Please… save m-me." I closed my eyes and remembering what happened. I was just 18 years old that time.

I was walking out of the school to wait for my brother to fetch me. I'm typing my text for him when I noticed someone nearing me. Inaninag ko ang hitsura ng lalaki pero nakamask ito. I never mind him and continue typing.

To: Kuya

Kuya, I'm at the waiting shed. I'll wait patiently :)

When I hit the send button I notice the guy was staring at me so I got nervous. I'm not comfortable when someone is staring nor looking at me like that. It feels creepy.

To: Kuya

Someone is looking at me creepily, Kuya.

To: Kuya

He's walking towards me now.

To: Kuya

Kuya please, be here ASAP!

To: Kuya

I'm nervous as f**k, Kuya!

When I send the last message the guy grabbed my hand tightly. Tinakpan niya ang ilong ko ng isang pulang panyo at may naamoy agad ako na parang… chloroform.

Shit!

"Uhm! Uhm!" Pilit kong inaalis ang kamay niya pero mas malakas siya sa akin. Nabitawan ko ang cellphone ko dahil sa puwersang ibinigay niya.

It's now 5:30 in the afternoon! No one's noticing what's happening here because this may be a secluded area, away from our school gate. I'm always waiting here for Kuya because my bully classmates were not seeing me here! But! I rather choose my bully classmates see me here than this goon!

I'm pretty and smart girl, but they still want to bully me. How cruel the world is.

"H'wag ka na pumalag at sumama ka na lang," anang lalaki na may hawak sa akin.

Nanghihina ang buong katawan ko dahil sa naaamoy na kemikal mula sa pulang panyong ito. Bumabagsak na rin ang mga talukap ng mga mata ko at nawawalan na ako ng lakas, paunti unti.

Kuya…

Nang tuluyang manghina ang katawan ko ay bumagsak ang katawan ko sa dibdib ng lalaking nasa likod ko. I lost my consciousness and when I wake up… I am in an abandoned place. A house probably.

"N-nasaan ako?" Nanghihinang usal ko at tumingin sa paligid.

Hindi ko alam kung sino ang gumawa nito. At ano ang dahilan niya para gawin ito sa akin? May kasalanan ba kayo? Sa pagkakaalam ko… tumigil na ako sa pakikipag-away. Dahil ayaw ko nang nagagalit si Kuya o madawit man lang siya sa gulong napapasok ko.

Kapag binubully ako… hindi ko na pinapansin dahil wala naman na akong pakialam. Namanhid na ang puso at isipan ko sa ginagawa nila.

Manhid na ako sa lahat. Hindi ako marunong magtiwala sa mga tao. Dahil pakiramdam ko… guguluhin nila ang lahat sa akin. Sisirain nila ako. Ipapahiya. At pagmumukhaing tanga. Based on my own experience. Damn.

"Katapusan ko na ata…" I whispered.

"Hindi pa," napabaling ako sa nagsalita.

Nakahiga ako ng pasalampak sa sahug habang nakatali ang mga paa at mga kamay. Mahapdi na 'yon at paniguradong nag-iiwan na ng marka o pasa.

"You. f*****g. Evil! Anong ginagawa ko dito!" Sigaw ko sa kaniya at pinilit na tumayo.

I know him. I f*****g know him!

"How dare you do this to me! You sonof a b***h!" Isang malakas na sampal ang lumagapak sa kanang pisngi ko nang sampalin niya a ako.

I felt my cheeks numb. I tasted my own blood on my lips. But I smile mockingly at him. I saw him stiffened but his bloodshot eyes screams anger.

"Tang'na, Kyleigh! Wala ka talagang takot, ano?! Gusto mo patayin kita ngayon?!" He shouted at me but I just smiled at him without humor.

"Then, kill me." I said coldly at him.

Mas lalong umalab ang galit sa mga mata niya, "gustuhin ko man, ayaw naman ng nag-utos. Tss. Masyadong obsessed sa 'yo." Tumingin siya sa akin at ngumisi. "Maganda ka, matalino, mayaman, virgin, makinis, halos nasa 'yo na nga ang lahat ng hinahanap ng kalalakihan, e. Pero alam mo 'yon. Choosy ka kasi. Ano ba gusto mo sa lalaki? Guwapo? Mayaman? Mabait? Puwede naman ako na lang, tss."

Sinasabi ko na nga ba. He wants to own me. He wants me. But I will never back down, though. Mamatay na kung sinong mamamatay, pero hindi ako susuko sa kanila.

"Manyak. Tang'na." Naiiling kong sambit.

"Mas manyak 'yung nag-utos nito. Naghahangad na maging kayo." Kumunot ang noo ko sa kaniya.

"Sino?" My curiosity is killing me roght now. At kung sino man ang nag-utos nitong gawin sa akin ang bagay na 'to, ipapakulong ko siya.

"Secret, walang clue. Hindi naman kami bobo para sabihin kung sino ang nag-utos 'di ba? 'Wag mo naman kaming hamakin." Tiningnan ko siya ng walang emosyon sa mga mata.

"Mayaman ka nga, pero wala ka namang delikadeza, wala kang pinag-aralan, wala kang puso, at wala kang utak. Gago ka ba? Bakit ka papayag na utos utusan lang? E, mayaman ka naman? Bakit? May benefits ba? Makukuha niyo ba ang gusto niyo dahil sa ginagawa niyo?" Walang emosyong sambit ko.

He bent down and leveled my eye sight. "I am a black sheep of my family, I will not inherit anything. Pero wala akong pakialam. Sa kanila na 'yon. Pero gusto kitang maangkin. Tang'na."

I smirked evilly at him, "in your dreams dipshit." Mariing sambit ko.

He grabbed my jaw and look at my face sensually. He then, licked his lower lip and look at my lips eventually, "may first kiss ka na ba?" He suddenly asked.

Yes. I have. That was my first boyfriend. But that f*****g boyfriend of mine cheat on me. And told me that I was just a bet. Tang'na mukha ba akong laruan? Maganda ako, oo, pero hindi naman ako barbie na puwedeng laruin ng lalaki. Ang gago lang. Buti na lang hindi ako nag-invest ng feelings. And after that, I never trust anyone around me. Mapa-babae o lalaki, mga walang kuwenta.

"Why do you mind?" I coldly asked at him.

"Well," he leaned in and crashed his lips on mine. I didn't respond any moment. I was like just a statue kissing by a man sensually.

He bit my lower lip and look at me heatedly.

"Damn. Ang sarap mo. Labi pa lang natitikman ko, napapatayo mo na 'ko." He smirk. Pero walang emosyon ko lang siyang tinitingnan.

Hahalikan niya ulit sana ako nang may tumawag sa kaniya.

"Wesley! Tawag ka ni—"

"Oo na! Tang'na mga istorbo." Tumayo siya at nagsimula nang maglakad palayo sa akin.

Ipinikit ko ang mga mata ko at naghihinang bumalik sa pagkakahiga sa sahig na malamig. My tears fell from my eyes when I felt hopeless.

I wish my brother read my text message. I wish that he will respond at me. I wish that he will save me here and capture those bastards.

I just wish.

Huminga ako ng malalim at pinanghinaan na ng loob. Nakatulog ako at paggising ko ay bigla akong naalimpungatan. I know it's already midnight because when they kidnapped me it's past 5:30pm. So, I know it's midnight or dawn.

"Tulong!" Sigaw ko dahil ngayon lang ulit bumalik ang lakas ng katawan ko. "Tulong! Tulungan niyo 'ko!"

"Walang makakarinig sa 'yo dito. Asa ka na lang na maligtas ka. Pero, well makakalabas ka naman ng buhay dito, e. Kapag nagpakilala na siya sa 'yo." Wala akong naintindihan sa sinabi ng gagong nasa isang mesa at nakaupo doon.

"Tang'na ano bang kailamgan niyo sa akin! Hindi kayo bibigyan ng ransom ng magulang ko! Walang pakialam sa akin 'yon! Kaya paalisin niyo na ako dito!" Bumagsak ang mga luha ko habang nakatingin kay Wesley na siyang tanging nasa loob ng kuwarto.

He once tried to court me when I was in grade 9. He's grade 10 that time. And now, he's in his first year college. He's bulky muscular guy, sporty and hot at the same time, he's known as campus bad boy when he's high school. Lahat kasi inaaway niya. Pinagtitripan niya. Ang tanga lang.

"Alam mong wala akong karapatang gawin 'yan, Kyleigh. Hindi ko rin gagawin." Aniya. Lumapit siya at nilebel ang sarili niya sa akin. Nakatingin lang ako sa kaniya ng walang emosyon kahit na puno ng luha ang mga mata at pisngi ko. "Gusto ko rin gumanti sa ginawa mong pagreject sa akin. At sa ginawa ni Klyren noon."

Kumunot ang noo ko dahil sa kaguluhan sa isip ko. What my Kuya did to him? Why is he dragging my brother's name here.

"What did he do to you to hate him?! Wala siyang ginagawang masama sa inyo! Mabait si Kuya!" Isang sampal na naman ang natamo ko sa kaniya.

Hindi pa nga nawawala ang pagkamanhid ng kabilang pisngi ko, dinagdagan na naman niya sa kabila.

"Wala kang alam! You just know him as a kind real person! But he's damn devil on his own!" He scream and held my jaw tightly. "I will punish you to get even." Nag-unahan agad ang luha ko sa pagbagsak dahil sa sinabi niya.

"What—what did he do… please… tell me…" umiiyak kong sambit habang nakatingin sa kaniya.

"He f*****g rejected my sister. And my sister went insane! He took suicide because of that! She doesn't want to be rejected by that guy, Kyleigh! And in front of many people! He rejected her publicly! My sister went bashed because of that publicity! Pinahiya niya ang ate ko!" He scream that make my heart boomed so loud. Nanlalaki ang mga mata ko habang nakikinig at nakatingin sa kaniya.

No… I know my brother has his reason why he did that. He wants to study hard because he's talking law! He want to focus on his study!

"Because my brother… w-wants to focus… on his study first. H-he said that to me. That maybe why he—he r-rejected your sister." Humihikbing paliwanag ko.

"Even so! Hindi niya sana nireject ang ate ko ng nasa public place! Tang'na! My sister got depressed because her classmates always talking about her being rejected by the most handsome and intelligent in their batch! Hindi niya kinaya! Kinausap niya ulit ang Kuya mo, pero gano'n pa rin ang sagot! Kinausap ko siya! Pero anong sinabi niya?! ‘I don't like your bitchy sister’! What the hell!" Tumayo siya sa sobrang inis at napahilamos sa mukha niya sa sobrang galit na nararamdaman.

While I'm here, crying, sobbing, and hopeless. I want to be angry at my brother. But I know he has his reason why.

Pero… bakit kailangan pang kitilin ng ate niya ang sariling buhay? Puwede naman siyang magmove on. Hindi sa gano'ng paraan masusolusyonan ang problema. Even I have so many problems, suicide didn't crossed to my mind. Ever.

"Kayo ang walang puso," he suddenly said after a long silence between us.

"You don't know everything. You don't know a thing! You don't know what's happening to us, so don't f*****g say that." Utas ko at sinamaan siya ng tingin.

"Bakit? Bakit ang bilis niyong manakit? Your parents once manipulated our workers." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

"How cruel my parents is," I whispered and look down.

"Your family is one of a devil. Kaya hindi na kataka kataka, na pati mga anak, walang puso." Naiiling niyang sambit at umalis sa kuwarto. Malakas niyang ibinagsak ang pintuan dahilan ng mariing pagpikit ko.

What's happening?

Why is this happening?

My parents… I know how they manipulated their surroundings because I once witnessed it. The corrupting workers from other company. Para saan? Para sa kasikatan? Sa karangyaan? Damn.

Kaya ayaw nila sa akin dahil alam nilang magiging mahina ang loob ko sa pagiging isang business tycoon. O sa paghahandle ng isang kumpanya. Baka mapunta sa wala ang pinaghirapan nila. Ayaw nila sa akin dahil wala akong lakas. Dahil… wala akong future.

But… this is 21st Century. Every women and men were equal. What man can do, a woman can do, too. They're underestimating every woman. And I can't believe that my parents don't believe on what I can do to live a life.

But I will someday prove them wrong. I am not worthless.

Gulat akong napatingin sa pintuan nang bigla itong bumukas at iniluwa doon si Kuya Klyren na humahangos. Iniligid niya ang paningin niya sa buong kuwarto hanggang sa makita niya ako.

He's still wearing his uniform. Hinahanayap niya ako kanina pa? Simula nang mai-text ko siya kaninang hapon?

"Kuya…" bulalas ko nang lumamlam ang mga mata niya nang tumingin sa akin.

He smiled and walk towards me in a hurry and then he hugged me tightly.

"Are you okay? I'm sorry, Ky, I was late. I'm sorry. I'm sorry. Please, patawarin mo si Kuya. Please." Hinihingal siya dahil ramdam ko ang bilis ng t***k ng puso niya nang yakapin niya ako ng mahigpit.

"Kuya…" tumulo ang luha ko na akala ko'y ubos na kanina pero nang makita ko si Kuya sa harapan ko at yakap yakap ako ay bumuhos ulit 'yon. Dahil sa saya. Dahil hinanap niya ako.

"We need to stay out of here immediately." Aniya at mabilisang tinanggal ang pagkakatali sa kamay at paa ko.

Nakarinig ako ng putok ng baril kaya biglang nanginig ang buong kalamnan ko.

"What's ha-happening, kuya?" I asked trembling.

"The authorities were capturing the kidnappers." Aniya sa seryosong boses habang kinakalas ang tali sa kamay at paa ko.

Mahapdi ang palapulsuhan ko at ang binti ko nang matanggal ang tali sa mga 'yon. Tumayo kami at inakay na ako ni Kuya. Nanghihina ako dahil sa kemikal na ipinaamoy sa akin.

"Kuya," nanghihinang saad ko at tumingin sa kaniya.

"Hey, lil sis, it's okay. I promise you won't be hurt, okay? Trust me." I nodded and followed him.

He has a gun in his left hand that make me more scared. I used to violence because I'm always got in to a fight because of my bullies. I used to watch action movies, but I don't like it actual. And I don't like it more because my Kuya is being violent even more when he's this angry.

"Don't be scared. I want you to be brave right now, Ky. Please." He said without looking at me.

Akay akay niya lang ako at sumusunod naman ako. Malaki ang warehouse kung saan naroon kami kaya paniguradong mahirap mahanap ang mga kidnappers na 'yon.

"Wesley is one of them," I said bravely.

"I know. I saw him earlier with—" napatili ako nang bigla akong makarinig na naman ng putok sa malapit na banda.

"Kuya!" Umiiyak kong hiyaw.

Agad akong niyakap ni kuya para pakalmahin pero hindi 'yon gumagana dahil sa mga naririnig kong putukan sa labas man o malapit na banda. Para saan ang putukan?! Akala ko ba kampon lang nina Wesley? Bakit may mga baril? Bakit… bakit ganito?

"Listen to me, ky…" tumingin ako kay Kuya, "I will protect you, no matter what. And If I die here, please live a happy life. Be a brave woman. Don't let anyone to manipulate you, even if it's our parents. Please."

I swallowed hard when I heard his firm voice seriously.

"Kuya…"

"I love you, okay? And because I love you, I will protect you." He kissed my forehead and continue walking.

Nakatulala ako habang sumusunod sa akin.

"Tang'nang Tr—" hindi ko na narinig ang sinabi ni Kuya dahil sa biglang pagpapaputok sa tabi namin. Agad akong yumuko at umupo sa sahig at napahawak sa ulo ko.

Si Kuya naman ay agad na kinasa ang kaniyang baril na hawak at agad nagpaputok. Habang ako naman ay umiiyak at nakaupo dito.

"Kuya!" I scream in fear.

"Kyleigh!" Sigaw niya at patuloy ang pagbaril! "Tandaan mo ang pangalang 'to!" Sigaw niya habang nagpapaputok. "Tri— s**t!"

"Kuya!" Hindi ko na narinig sa sasabihin niya dahil tinamaan siya ng bala sa kaliwang braso. Agad akong tumayo para sana daluhan siya pero natamaan naman ako ng baril sa balikat. Kahit daplis ay masakit at umaabot sa kailaliman ng sistema ko.

"Tang'na mo kumag! Ano?! Naduduwag ka na mareject ng kapatid ko kaya mo ginagawa 'to?! Mabubulok ka sa kulungan gago!" Sigaw ni Kuya.

Natakot ako dahil sa sigaw niya hindi dahil sa kung sino man ang kinakausap niya. Naaninag ko ang lalaki sa bandang pintuan. Nakamask siya kaya hindi ko maaninag kung sino talaga siya.

"You okay?" Baling ni Kuya sa akin at tiningnan ang balikat kong puro na dugo. Umiling ako dahil umiiyak ako sa nangyayari, hindi makapagsalita at walng anumang salitang lumalabas dahil sa takot na nararamdaman.

"K-kuya…" saad ko dahil naaninag ko na namang pumupuwesto sa pagbaril ang lalaki.

Kung hindi si Kuya ang matatamaan, ay ako naman ang tatamaan ng bala na 'yon. Natatakot ako kaya hindi ko mabigkas kung ano ang gusto kong sabihin sa kaniya.

"s**t!" Agad na pumuwesto sa harap ko si Kuya.

To shield me from the bullet. I felt my world spin but in slow motion when the man in black pulled the trigger. Kuya Klyren slowly smiled sweetly at me and mouthed ‘I love you, my sister’ at me 'til the bullet reach his back.

"Kuya!" I screamed from the top of my lung when he managed to smile at me until he bent down when he got shot at his back.

Natulala ako at hindi alam ang gagawin. Sinundan ko ng tingin ang lalaking nakaitim na tumatakbo palayo, until I noticed his piercing fell on the floor. Tiningnan ko si kuya at nagmamadaling dinaluhan siya.

"Kuya! Kuya! Kuya, wake up!" Sigaw ko habang umiiyak at tinatapik ang pisngi niya para gisingin siya. He's slowly losing his consciousness. He's slowly closing his eyes. And I hate it!

"K-Kyleigh… p-please… b-be brave. D-don't cry. D-don't bla-blame your—self. Pl-please. I lo-love you. I-I wi-will always do." Nahihirapan niyang sambit pero nagawa pa rin niyang ngumiti sa akin. "B-be brave…" huling sambit niya at ipinikit ang mata.

"Kuya!!!"

I embraced him tightly while I'm crying my heart out. I saw his blood on my hand and on the floor. That made me more weak.

"Tulong!!!" Sigaw ko hanggang sa may dumalo sa aming isang pulis at nagtawag ng kasamahan.

Bigla akong pinanghinaan ng loob nang makita ang dugo ni Kuya Klyren na bumabalot sa mga kamay ko. Walang pagsidlan ang luha ko sa pagtulo.

"Miss, halika na at dadalhin na namin ang kapatid mo sa hospital." Sambit ng pulis pero parang istatwa lang ako habang nakaupo at nakatitig sa kamay kong puro dugo ni Kuya Klyren.

I closed my eyes and my tears rolled down like a water falls.

Inalalayan ako ng isang Police Officer makalabas ng warehouse na 'yon. I saw dead bodies outside the warehouse. Mas lalong nanlamig ang katawan ko nang makita ang mukha ni Wesley.

Nakahiga siya sa stretcher at dahan dahang tinatakpan ang kaniyang katawan ng isang puting kumot. Wala nang buhay.

Why is this happening?

Who's the mastermind of this kidnapping?

And I remember Kuya Klyren saying something. He's telling me about the kidnapper! He's about to tell me the name of the kidnapper when someone shot on us out side that time. So he have no time to say it again. Or to even tell me who it is.

I hope he will survive this one. I wish and I will pray hard for him to survive this.

Because if not… my parents will kill me to get even.