Exclusively Dating the Devil (R18+) [TAGALOG]

KABANATA 5

"I'm not brave, Kuya…" umiiyak kong sambit habang nasa loob kami ng isang sikat na fast food chain. Patuloy lang sa pagbagsak ang mga luha ko habang kumakain ako ng mga inorder ni Kuya.

"You are, Ky. I know you are. You beat the guy who want to…" he trailed off and I know he's hurting. He's in pain, too. "I assure you… I will make him pay for it." Napalunok ako sa sinabi ni Kuya at nakitang napakaseryoso niya nang sabihin niya 'yon.

"Don't, Kuya. I… I can deal with it alone. I'm okay." Tiningnan niya ako ng masama.

"Okay? Are you f*****g sure you are?!" Halos mapugto ang hininga ko nang marinig ang galit sa boses niya. I never saw him this angry ever since.

Even my classmates were bullying me, he always keeping his angry and showing his coolness. But now… I think he reach his limit.

Napayuko ako at nagpunas ng luha. "I'm sorry for the trouble, Kuya. I promise… hindi na ako gagawa ng kung anong ikakapahamak ko." Humihikbi kong sambit at pinunasan ang pisngi ko.

"Tang'na. Makakapatay ako ng wala sa oras kapag nangyari ulit 'yon." Kumuyom ang kamao niya at masamang nakatitig sa kawalan.

I reach for his hand while I'm trembling because of the pain and fear. "I'm sorry, Kuya. And thank you for appearing there. Baka… kung hindi ka dumating para s-sunduin ako… natuloy na 'yon." Pinilit kong umayos ang boses ko pero pumipiyok pa rin dahil sa sakit na nararamdaman ko.

Tumingin siya sa kamay ko na puro sugat. Kahit nilinis na niya 'yon kanina ay namumula pa rin dahil sariwa pa. Napapikit ako at ibinalik ang kamay ko sa kung saan 'yon at nagsimula na lang kumain.

"I'll tell this to mom and dad." Nanlalaki ang mga mata ko nang tumingin sa kaniya.

Agad akong umiling para pigilan siya, "kuya… don't please… please, Kuya. Pagagalitan ako ni Mommy at Daddy. Tapos…"

"Iyan ba talaga ang iniisip mo?" Inis niyang baling sa akin. Nagsimula na namang bumuhos ang mga luha ko dahil sa tanong niya.

Yes, that's all I care about. I don't want to give my parents a disappointment again. I don't want them to stress their ass out. I can deal with it. Iiwas na lang ako.

"Please, Kuya… you can be out of it. Mapapagalitan ako lalo ni mommy at daddy, kapag sinabi mo… lalo na kapag nalaman nilang… p-pinagtanggol mo ako,"

"That was my responsibility! Hindi nila maaalis sa akin 'yon. Kapatid kita. Nag-iisa kang babae sa amin. What the f**k…" nag-igting ang panga niya at napahilamos sa kaniyang mukha. "They come this far, huh?" Igting ang panga niya habang masamang nakatingin sa kawalan.

Tiningnan niya ako ng masama kaya napakagat labi ako.

"Continue eating. Uuwi na tayo." Tumango ako at kumain na ng spaghetti.

Kasabay ng pagtulo ng huli kong luha ay siyang paggising ko nang gabing 'yon. Nasapo ko ang noo ko nang bigla akong matauhan.

"I'm dreaming again," bulong ko at bumuntong hininga. Nanlalamig ang sistema ko nang bumangon ako para pakalmahin ang nagwawalang puso.

Pagkauwi ko kaninang hapon sa bahay ko ay agad akong natulog para pakalmahin ang sarili ko. Masakit ang ulo ko kanina dahil sa hangover, kaya itinulog ko na lang.

Tumingin ako sa wall clock pagkalabas ko ng kuwarto at nakitang alas nuebe na ng gabi. Hindi pa ako naghahapunan.

Nagpasya na lang akong magluto para sa hapunan. Kahit alas onse na 'ko kumain, ayos lang.

Nakatulala lang ako habang naghihintay kumulo ang tubig sa kaserola. Tinamad na ako kaya noodles na lang muna ang kakainin ko. Sanay naman ako, e.

Naalala ko na naman si Kuya. Nakokonsensya pa rin ako. Dahil alam kong hindi dapat siya ang nawala. Dapat ako 'yon. Dapat hindi ang lalaking maraming pangarap sa buhay. Hindi ang lalaking tumayong tatay sa akin. Hindi ang lalaking… hinangaan at tinitingala ko.

Hindi dapat siya ang nawala.

Kasalanan ko. Kasalanan ko ang lahat. Mula sa mga gulong pinasok ko dahil sa paghahanap ko ng atensyon. Simula doon, kasalanan ko na ang lahat.

Napasapo ako sa ulo ko hindi dahil sa sakit, kung hindi dahil hindi ko pa rin matanggap ang nangyari kahit na siyam na taon na ang nakararaan.

"Kuya…" I sobbed and my tears keeps rolling down. My tears full of pain. "I still need you… but… you left me behind. Sabi mo hanggang sa pagtanda, magkasangga tayo?" Umiiyak kong sambit at tumungo sa mesa habang umiiyak.

I'm still in pain… but I need to move on for me to live a life. A peaceful life.

Umagang umaga namamaga ang mga mata ko. Hindi na ako inaantok pero masakit ang mga mata ko. Parang binabad sa tubig alat. Ang sakit.

Bumangon na ako pagkatapos ng ilang sandaling pagmumuni muni sa kama. Naghanap agad ako ng damit na susuotin ko at lumabas ng kuwarto para makaligo sa common bathroom. Habang nasa banyo ako at naliligo ay medyo natutulala pa rin ako.

At muntik na akong madulas sa loob ng banyo nang bigla kong maalala ang napag-usapan namin ni Mr. Fortiarra.

"s**t. Oo nga pala. Bakit hindi ko naalala na may usapan nga pala kami?" Bulong ko at nasapo ang noo ko.

Napailing na lang ako at tumingin sa kawalan. Hindi na lang ako nagpatuloy sa kung ano anong pag-iisip at naligo na lang ng tuluyan.

Lumabas ako ng banyo at dumiretso sa kuwarto para doon magblower. Nang matuyo ay itinali ko 'yon ng pa-bun. Napreskuhan ako nang maitali ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa human size na salamin sa gilid ng kuwarto ko.

I'm wearing black highwaisted ripped jeans and a white off shoulder. I paired it with white stilettos and a black chain sling bag.

Ready na ako umalis kahit hindi pa ako kumain, nang biglang tumunog ang cellphone ko para sa isang tawag.

Kumunot ang noo ko nang makitang unregistered number ang tumatawag kaya hindi ko na lang pinansin. Bahala siya tumawag. Sino ba 'yon at mukhang manggugulo lang ng buhay. Tss.

Umirap ako nang mamatay ang tawag kasunod ng isang text galing pa rin sa numerong 'yon. I unconsciously tap the message and read it.

From: Unknown Number

You're not picking up my call. I called thrice now.

Who you? Hindi nga kita kilala. Hindi ko na lang pinansin at nagsimula nang lumabas ng bahay. Kakatapos ko lang ilock ang pinto nang biglang tumunog muli ang cellphone ko para sa isang mensahe na naman.

From: Unknown Number

It's me, Vaughn.

Muntik ko nang malaglag ang cellphone ko dahil sa gulat sa pagkakabasa ng pangalan niya. s**t! Nanlaki ang mga mata ko at nanlamig ang sistema habang tinitingnan ang pangalan niya sa cellphone ko.

Vaughn…

Fuck it! Bakit parang nagwawala ang sostema ko sa pagkabasa palang ng pangalan niya sa mensaheng 'yon?

Umiling na lang ako at nagtipa ng reply para sa kaniya.

To: Unknown Number

Paki ko naman kung ikaw si Vaughn?

Sarkastiko 'yon kaya natawa na lang ako sa sarili ko. I hit the send button and walk towards the corridors. Walang elevator dito dahil hindi naman high end apartment 'to. Hindi rin condo para may gano'n. Kailangan ko magtipid.

Nang makababa ako ay halos matapilok ako sa nakita. What the f**k?! Why is he here?

He looks so out of place here. Wearing a black suit and a gray neck tie that making him looks more hansome and a black shoes. He's very out of place here! Dagdagan pa ng dala niyang kotse.

"s**t," bulalas ko at inayos ang sarili bago huminga ng malalim at naglakad na palabas ng tuluyan sa apartment.

Napapatingin ang ibang tao na nasa labas ng apartment sa kaniya, siguro ay namumukhaan siya ng mga 'yan. O… naga-gwapuhan? Maybe the latter?

Umirap ako sa kawalan nang medyo makalapit na ako sa gawi niya. Umiwas ako ng daan para hindi niya ako mapansin. Pero matalas ata ang mga mata niyang talaga at napansin niya pa ako.

"Hey," aniya nang makalapit ss akin. He grabbed my arms to make me stop. I pout and turned to him.

"What?" Iritado kong tanong sa kaniya.

"I was calling you, but you're not picking it up." He said coldly.

"Oh? Tapos?"

"You even reply a mocking text, huh?" Inis niyang sambit pero sinamaan ko siya ng tingin.

"Bakit ka nandito?" Takang tanong ko nang mapagtantong nandito nga siya sa harap ko. Akala ko naghahallucinate na namam ako, e.

He sighed heavily, "our deal were effective today." Tumaas ang kilay ko.

"Akala ko ba exclusive? Bakit napakalantad mo dito?" Tanong ko sa kaniya. He stiffened and clemch his jaw.

"I just want to check if you're serious with your decision," he shrugged and looked at me cooly, "I prove it now. Save my number, I'll text or call you if I want to date youor what. And then…" he trailed off.

"Hmm?" Tumingon siya sa akin sa mga mata. Bumilis agad ang t***k ng puso ko nang magtama ang paningin namin.

"Damn." He muttered cursed. "Nothing. I'll go now." Aniya at tumalikod na sa akin.

Gusto ko siyang batukan o batuhin ng bag dahil napaka ungentleman niya!

"Hoy! Hindi mo man lang ako yayain sumakay sa kotse mo?!" Sigaw ko sa kaniya. Tumingin siya sa akin ng naguguluhan. "What?! Ihatid mo 'ko! Sayang pamasahe. Nandiyan naman." Saad ko at nagmartsa papunta sa kotse niya. Naunta pa ako sa kaniya.

Napatunganga siya sa akin at hindi makapaniwalang inuutusan ko siya.

"Ay siya, hindi ka uusad niyan kung tutunganga ka diyan." Saad ko at pilit binubuksan ang kotse niya pero nakalock. Nakasimangot akong tumingin sa kaniya at nakita ko siyang titig na titig sa akin bago natauhan at naglakad na papunta sa kotse.

Pinatunog niya ang kaniyang kotse kaya malaya ko na iyong nabuksan. Naiiling siyang pumasok sa kotse niya. Nagseatbelt ako at umayos ng upo.

Napatingin ako sa labas at mukhang wala namang mga chismosa sa building na 'yon kaya panigurado wala silang alam sa nangyayari.

Tahimik lang ako habang nagmamaneho siya. Ayokong magdaldal ngayon dahil hindi ko bet. Lalo na at naaamoy ko ang panlalaking pabango niya. His male scent is invading my nostril. s**t! I find it more attractive!

Napanguso ako habang nag-iisip kung paano ako magsisimula ng usapan naming dalawa. I hate it! Bakit parang ang bagal ng biyahe ngayon? Bakit kapag nagta-taxi naman ako hindi ganito kabagal?!

"Binabagalan mo ba ang pagmamaneho?" Takang tanong ko sa kaniya at tumingin sa na rin sa kaniya sa wakas.

His grip on the steering wheel looks damn attractive. I know that his muscle in his forearm looks firm. I bit my lower lip and look at his face, instead.

"No, why?" Aniya at bahagyang tumingin sa akin pero ibinalik rin sa daan.

I shook my head and shut my mouth.

"Your work time is still 8 am. It's still 7:15 am, so don't worry, you'll not be late." He said assuringly. I nodded curtly and look at the window.

"So… our deal starts today?" I asked carefully.

"Yeah," he drawled.

I closed my eyes, "exclusively dating the devil, huh?" I murmured.

"Exactly, but don't worry, I'll be nice to you." I smiled while my eyes were closed.

"Dapat lang. Sisipain ko agad kaligayahan mo kapag naging malupit ka sa akin." Banta ko at bahagyang natawa. Hindi siya nagreact kaya nagmulat ako ng mga mata at tumingin sa kaniya. He's just seriously driving and looking straight at the road.

"Don't do that," kumunot ang noo ko dahil ngayon lang siya nagreact sa sinabi ko.

"Hmm?"

"Our future is on my… you know," nag-init ang pisngi ko dahil sa sinabi niya.

What the f**k is he talking about?!

"But don't worry, I'll do my best to—"

"What the f**k, Vaughn! Kadiri ka!" Sigaw ko sa kaniya at masama siyang tiningnan.

He chuckled, "damn. My name sounds sexy when you utter it." Natigilan ako sa sinabi niya.

"Tang'na malala ka na." Sambit ko kahit nag-iinit na ang pisngi dahil sa usapang 'yon.

Ayoko no'n. Kadiri! Kahit 27 years old na ako, hindi ko pa rin gusto ang ganitong usapan! My virgin mind! Yakk!

"Why? Are you virgin?" Hinampas ko siya sa braso niya na agad niyang inireklamo. Bumitaw ang isang kamay niya sa steering wheel para haplusin ang kaniyang braso na hinampas ko.

"Malamang! Taena nito! Anong akala mo sa akin? Basta bastang babae?! Ibibigay ko lang ang puri ko sa lalaking gusto ko at pakakasalan ko!" Sigaw ko sa kaniya habang namumula ang pisngi.

"Well, I like it, though." He smirked evilly.

"Hindi ko ibibigay sa 'yo ang puri ko! Asa ka diyan! Wala sa usapan na magse-s-x tayo!" Sigaw ko sa kaniya at nag-iwas ng tingin.

He chuckled sexily and bit his lower lip, "hmm… let's see about it. I'll try harder to seduce you, then?"

"Putang'na! Napakamanyak mo talaga! Hoy, Fortiarra! Anong akala mo na porke't nagdedate tayo ay makukuha mo na ang puri ko?! Umasa ka muna na pumuti ang uwak at maghirap ka muna bago mo makuha 'yon!" Inis na inis na ako! Namumula ang pisngi at leeg ko dahil sa galit at hiya dahil sa usapan namin.

Are we seriously talking about it?! What the heck?!

"Hmm…" he hummed and turned to right where are the building's basement is.

Napanguso ako dahil hindi niya sineseryoso ang mga sinasabi ko. Mukhang nagbabalak talaga siya na makuha ang puri ko. Buwiset siya! Buwiset!

"Wala na! Sira na agad araw ko dahil sa 'yo!" Sigaw ko at hahampasin pa ulit sana siya nang maharang niya 'yon.

He grab my wrist and gently caressed it. He then crouched to kiss my palm. He smirk when he saw my shocked reaction.

"Don't think to much about me for you not to be bad trip the whole day." He chuckled and reached for my lips to kiss it, too.

Dahil sa pagkabigla ko ay hindi ko na siya naitulak. Bakit ko itutulak kung gusto rin ng sistema ko? At paano ba mawalan ng sistema para malabanan ko 'to? s**t!

Ang lakas ng t***k ng puso ko. Para akong hinabol ng sampung aso at para akong nakipagkarera sa isang napakahabang field or tumakbo ng ilang laps dahil sa bilis ng t***k no'n.

Sumasakit na ang dibdib ko dahil sa hampas nito. Napasandal ako sa dingding ng elevator at napasapo sa dibdib ko kung nasaan ang aking puso. s**t ka heart. s**t ka talaga! 'Wag kang tumibok ng ganiyan kabilis! Easy-han mo lang!

Napakagat ako sa labi ko nang maalala ko ang paghalik niya sa akin. Ang malambot niyang labi. Feel ko 'yun lang ang malambot sa kaniya.

His feature looks so rough. His hands also, but not as rough as rock. His eye's were menacing yet rough. Damn! Bakit ba ngayon ko pa 'to naiisip?!

At kahit nung magsimula na ako sa trabaho ay iyon pa rin ang naiisip ko. Hindi siya maganda sa sistema ko. Dapat na siyang alisin sa isip ko. Pero paano?!

He invaded my mind like a zombie! He's like a virus!

"Anong nangyari sa mukha mo, dzai?" Napatingin ako kay Rishy nang mapadpad na naman siya sa cubicle ko.

Nakatitig lang ako sa monitor at wala pang sinisimulan kahit isa. s**t! Hindi ako mawawalan ng trabaho dahil sa interview. Mawawalan ako ng trabaho dahil wala akong ginagawa dito!

"Stress?" He probe and sighed heavily. "Ginugulo ka pa rin ba ni papa Tristan?" Maintriga niyang tanong.

"Nope. Umabagan ko 'yon e."

"E, anong nangyari sa mukha mo? Bakit parang pang biyernes santo?" Hinawakan niya ang baba ko at iniangat habang sinusuring mabuti.

"I'm fine. Nai-stress lang siguro sa trabaho. Lalo na sa kailangan kong interviewhin." Naiiling kong sambit.

"Naku! Kaya mo 'yan, dzai! Ikaw pa ba? Ang dami ngang humahanga sa 'yo e. Matapang ka kasi kaya kaya mo 'yan, promise!" He chirp and clap his hands.

I rolled my eyes and start my work. I need to divert my attention. I don't want that man appeared on my mind again! He's a virus! Masakit siya sa ulo! Ayoko no'n!

"Ms. Kyleigh," napatingin ako sa tumawag sa akin. I look at her coldly.

I'm in the middle of doing some editing and yet, she's here disturbing me. Tss.

"What?" mataray kong tanong sa kaniya.

"Uh… t-tawag ka po ng President." Napabuntong hininga ako at pumikit ng mariin.

Ano na naman kailangan no'n sa akin?

Tumayo ako ng pabigla kaya nagulat ang babaeng tumawag sa akin. She's new, I see. Nagtaas ako ng kilay sa kaniya at nagsimula nang maglakad papunta sa elevator.

Nang makapasok doon at pagkasara ng pinto ay napasandal ako sa dingding at napabuntong hininga na lang. They're just calling me because they want me to do them a favor. Tss.

Kyfer is still in College, 2nd year college, but they trained him as their heir. Because Kuya Klyren is gone, Kyfer will be the new heir. And if Kyfer did his best to earn his name, Klevan will be the next heir. And me… nothing. I'm just a burden after all. Wala akong karapatan.

Hindi ko naman yaman 'yan. Pabayaan mo sila.

I erase all my emotion when the elevator open for the right floor. I compose my self and walk out of the lift. Iginiya ako ng sekretarya ni Daddy papasok sa office niya at pinagbuksan pa ako.

Tumango ako at pumasok na doon. I wasn't shock when I see my mother there, together with her bestfriend, Mrs. Herrera. She's Tristan's mother. And Tristan's also here, huh?

I arched a brow to show that I'm asking why they're calling me.

Daddy sighed heavily, "I called you because I want you to compromise—"

"I don't compromise."

"You should." Mommy interrupt.

"Why should I?"

"Tatanggalan ka namin ng mana if you will deceive us again, Kyleigh!" She shout.

"Oh. I see. But who cares?" I said mockingly. "Mom, I'm not scared. Wala naman akong pakialam sa mana na 'yan. I can live without that money. I don't need your money." Walang emosyong sambit ko.

"You're still using our money!" Mommy exclaimed.

"Dahil pinagtatrabahuhan ko 'yon. Pinaghihirapan ko."

"Wala kang utang na loob! Pinag-aral ka namin at pinakain!" She exclaimed angrily. Hinagod ni Tita Ria ang likod ni Mommy.

"Dahil obligasyon niyo 'yon. Anak niyo ako. Dapat niyo lang akong pakainin at pag-aralin. I didn't demand, anyway." I said coldly.

"Sana hindi ka na lang ipinanganak! Sana pinatay na lang kita sa sinapupunan ko! Walang hiya ka! Wala kang kuwenta!" Napatayo siya at galit na galit habang nakatingin sa akin.

Huminga ako ng malalim dahil sa sakit na nararamdaman ko. Ang sakit na marinig muli mula sa kaniya ang salitang 'yon. Mga salitang kayang saktan ang batong puso ko.

They didn't failed to hurt me, huh?

Pangatlong beses na. May susunod pa kaya? Sana wala na. Baka kasi sa susunod, madurog na ng tuluyan. Sumuko na lang ako at hindi na lumaban.

"Sana ikaw na lang ang namatay! Dahil kung hindi namatay si Klyren, maayos sana ang lahat! Marami na kaming plano para sa kaniya! Pero anong ginawa mo?! Pinatay mo siya!" That break my heart into pieces, again and again.

They rather want me die. They want to get rid of me. They want me gone.

"You really want to get rid of me, huh? Sana nga. Sana ako na lang ang namatay." Voice broke and my eyes shed in tears. "Kasi kung ako 'yung namatay at hindi si Kuya, siguro masaya na ako. Masaya na ako dahil hindi na ako masasaktan! Dahil hindi na ako masasaktan ng pamilya ko! Not physically but emotinally and mentally! And you… you are killing me now! Hindi pa ba kayo masaya na hindi na ako nagrerely sa inyo?! Tang'na! Ano pa ba ang gusto niyo?! Patayin ko sarili ko para sumaya kayo?!" Nag-unahan ang mga luha ko sa pagbagsak habang nakatingin sa kanila.

Mommy was furious but she calmed when she heard my rants. Ang sakit. Ang sakit na gusto kang mamatay ng sarili mong magulang. Sila 'yung nagbigay sa akin ng buhay e, tapos sila rin 'yung may gustong mamatay ako? How pathetic.

"Pero hindi ko gagawin 'yon! I won't give you a satisfaction!" Sigaw ko sa gitna ng paghikbi. "'Wag niyo akong ipilit sa bagay na ayaw kong gawin. At sa taong ni katiting na pagkagusto ay wala ako!" Huling sambit ko bago lumabas ng opisinang 'yon.

"Kyleigh!" My father's voice boomed at the room but I didn't mind.

Lumabas ako doon ng lumuluha. Kahit pa pagtinginan ako ng mga empleyado. Wala akong pakialam sa kanila. Pumasok ako sa elevator at saktong walang laman kaya doon ako umiyak ng umiyak.

Ang sakit. Hanggang kailan ba 'to? Kahit anong tapang ko, hindi ko maiwasang masaktan.