Nanlulumo akong nanatili sa sa sala nang makaalis na sila sa mansyon.
Sa lahat ng nangyari, hindi madaling magpatawad. Alam kong nagsisisi na sila, base sa kanilang pinakita sa akin. Pero hindi pa rin mawala wala ang sakit at hinanakit na nasa dibdib ko. Hindi ko pa kayang magpatawad.
I'm so exhausted of it all.
Ayaw kong mag-isip ng kung ano ano dahil makakasama 'yon sa bata. I'm now almost four months pregnant. Ayaw kong ipahamak ang mga anak ko dahil lang sa stress na dulot ng pag-iisip ko.
Tumayo ako doon at umakyat na lang papunta sa kuwarto namin ni Vaughn. I lay there to just stare at ceiling while thinking about my mother's beguiling eyes. My father's regretting eyes.
Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatitig lang doon sa kisame hanggang sa marinig ko ang pagtunog ng cell
