KABANATA 36

3179 Words

"Vaughn," umiiyak kong tawag sa kaniya habang nauupo sa gilid ng kama. "Baby, don't cry." He weakly reached for my cheeks and wiped my tears. "Pa'nong hindi ako iiyak?! Pinag-alala mo 'ko!" Pinunasan ko ang luha kong walang tigil sa pagtulo habang siya ay hinahawakan ng malamyos ang kamay ko. "I'm sorry," he said in a weak strained voice. "H'wag mo na uulitin 'yon." Sambit ko sa kalmadong boses pero mabilis pa rin ang tahip ng puso ko habang pinagmamasdan siyang nanghihina. "I will do it again and again, if that will make you safe at all." He said sincerely. "Kahit pa, paano kung sa susunod hindi ka na makaligtas? Paano kami ng anak mo?" Hindi ko na kakayanin kapag nangyari muli iyon sa kaniya. "Makakaligtas ako. At wala nang susunod. I promise. Tapos na ang lahat nang ito. Malaya n

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD