Egskeiding - Kaal waarheid
1711 Words
- Egskeiding -
Feite & Waarheid
Dinge wat mense moet weet:
*Dat jy n hele familie verloor.
*Dat daar Dae gaan Kom wat jy die Ander mense gaan Mis. - veral "holiday seasons"
Dit maak jou nie swak nie. Alles was nie altyd net sleg nie.
Focus en deel en praat Meer oor die goeie tye ...
Geen mens is net sleg nie, geen mens is net goed nie , en almal maak voute. Almal het n rede hoekom hulle optree en doen wat hulle doen en reality is ( meestal is die rede Dat hulle *ONKUNDIG IS ).
*As jy huil, huil dit uit dit is regtig okay.Jy mag. Jy Kan. Maar vee daai trane af as j kla is, tel jou kop weer op en skuif jou kroon reg want jyt Klein mensies wat opkyk na jou. Jys is hulle voorbeeld. Net jy. Kinders doen nie wat jy vir hulle se nie maar kinders doen wat jy doen.
*0m te wonder as jy die regte ding doen, dit is normaal om so te voel.
Solank jy Kan se Dat jy regtig regtig hard probeer het, en oor en oor probeer het , waneer jy aan jou eie voute gewerk het terwyl jy probeer het. Dit is okey om te genees en jou tyd te vat. (Maar nie te LANK nie) weereens more is beloof aan niemand.
*As jy n Ander persoon weer in jou Lewe kry, moet nie dink jy mag nie enige iets se van jou vorige lewe nie. Jy het n lewe gehad en daar was goeie Dae jy mag van dit praat. Jy moet gemaklik daaroor kan praat.
*Kry iemand in Wie jy Kan "intrust" - as n mens Wil praat help dit Baie. MAAR!!! KIES NOUKEURIG WIE JY WAT VERTEL. NIE ALMAL IS AAN JOU KANT NIE..
En dis hoe dit is.
Mees belangrikste:
*Bid vir krag .
wees weer lief vir jouself..
** Jy gaan seer he. Veral wanneer alles verby is.
* Soms gaan dit lyk as jy n fout gemaak het so moenie oorhaastig keuses maak of mekaar nog meer disrespekteer nie.
*Probeer om nie net die ander party , n 3de party of jouself te blameer nie.
* Praat mooi met mekaar altyd. Julle het wel n lewe saam gedeel . En as julle albei volwasse genoeg is Kan julle steeds mekaar hierdeur ondersteun, saam kinders grootmaak. DIT is die beste wat julle ooit vir julle kinders Sal Kan gee.
*As julle dalk op n goeie voet uit mekaar is, en jy voel eendag Dat jy Wil n boodskap stuur en net se dankie vir die lewe saam doen dit. Dit beteken nie jy Wil die mens terug he nie, dit beteken jy is besig om jouself te genees. En Dat jy steeds mekaar respekteer.
Na n egskeiding is daar hoop . Daar is n kans , daar is n keuse om saam te Kan lag , om een Tafel te sit en te Kan praat, te Kan deel , mekaar te Kan vergewe . Dalk nie met almal nie, maar ek is verewig dankbaar dat ek dit kon he. Kon beloof. Jy wat hier Lee's kan ook. Alles na n Egskeiding kan actually eventually okei wees.
as alles te veel word tussen deur die proses , sit trug,sit stil, haal asem want
dan kan goeie herinneringe julle na n droomland terug vat , soos n kind glo en weer vir mekaar en julleself inleef,inwens, inbid , en fluister "" hier is niks onmoontlik , hier is nou, en nou is wat saak maak. "
"Ek is okei. Jy is okei"
Gun mekaar tot na n Egskeiding
´n plek van kalmte, vry om te wees wie julle wil wees.
Die Stap wat Nie 'n Stap Was Nie
Dit was nie 'n stap nie. Dit was 'n plundering. Om uit my huwelik te stap, was soos om myself los te ruk uit die wortels van 'n boom wat twaalf jaar lank my grond was, hoe giftig dit ook al geword het. Die moeilikheid het nie net gelê in die alleenheid, die finansiële vrees, of die gebroke droom nie. Die werklike moeilikheid was om myself te laat glo dat ek geregtig was om te gaan, dat ek genoeg was om alleen te staan.
Die fisiese geweld sou makliker gewees het om te benoem. Maar dit was die ongesiene mishandeling wat my siel verswak het: die minagting in 'n blik, die konstant afbreek van my oordeel, die stilte wat 'n wapen was. Ek het myself begin vra of ek regtig te veeleisend, te sensitief was. Ek het in sy werk-kollega se skaduwee geleef, 'n emosionele verhouding wat altyd as onskuldig afgemaak is, maar waarin elke laat-nag-berig, elke geheime glimlag, 'n steek in die vertroue was wat ons moes deel.
En toe was daar die games. Twaalf jaar van 'n parallelle lewe wat op 'n skerm afgespeel het. Nie net 'n ontspanning nie, 'n verslaving. Daar was ek, terwyl hy in 'n virtuele wêreld geveg het. Daar was ek, alleen, terwyl hy gemeenskap in 'n klankboks gevind het. Daar was ek, wat geleidelik verdwyn het. Ek het ophou 'n vrou wees; ek het 'n agtergrond, 'n versorger, 'n gerieflikheid geword. Ek het ophou 'n ma wees wat vol krag en gedagtes was; ek het 'n moeg skaduwee geword wat net vir die basiese behoeftes gesorg het.
Die moeilikste besef was nie hoe hy my verloor het nie, maar hoe ek myself verloor het. Ek het geweet ek moes gaan toe ek vir die eerste keer in my seun se oë kyk en besef ek wil nie hê hy moet dink dit is liefde nie. Ek wil nie hê hy moet leer dat 'n vrou so behandel word nie. En diep binne-in, besef ek iets nog skokkender: ek moes gaan om hom te red – van die man wat hy geword het, van die gevangene van sy eie ontwyking en mishandeling.
Om uit te stap was om myself uit die stroom te trek wat ons almal saamgevoer het. Dit was om te sê: genoeg. Ek sal nie langer hierin verdrink nie, en ek sal nie toelaat dat my kinders hierin verdrink nie. Ek red vandag die moeder wat hulle nodig het. Ek red die vrou wat ek ooit was. En op 'n manier wat niemand anders sal verstaan nie, ek het ook die man wat ek liefgehad het, 'n kans gegee om eendag homself te red.
Dit was die moeilikste ding wat ek ooit gedoen het. Maar dit was die eerste keer in baie jare wat dit nie 'n stap van swakheid was nie, maar een van ondenkbare moed.
Die Wond van Haat, die Lengte van Liefde
Die dag toe ek besluit het om van jou pa te skei, het ek geweet daar sou pyn wees. Ek het verwag hartseer, verwarring, selfs woede. Maar niks het my voorberei op die ysige haat in die oë van my oudste seun nie. Dit was nie die kinderlike driftige woede van 'n tiener nie; dit was 'n koue, volwasse haat wat 'n klof tussen ons oopgegrawe het waar daar eens 'n brug was.
In sy oë was ek die boosdoener. Die een wat die huis, die gesin, sy wêreld opgeblaas het. Sy pa was die held, die "verlate" party. My redes—jare van stil geluk, emosionele vervreemding, die stille sterwe van 'n huwelik—was vir hom onsigbare spookstories teenoor die konkrete drama van 'n pa wat die huis verlaat. Hy het gefokus op die finale akte en die hele toneelstuk geïgnoreer.
Daar was die stilte. Die gebalde vure in die sitkamer waar hy my aankyk asof ek onsigbaar was. Daar was die uitgelate gesprekke met sy pa oor die telefoon, gevolg deur 'n muur van ongenaakbaarheid as hy opgehang het. My pogings om te praat werd afgemaak met "Jy het alles vernietig" of net 'n oorverdowende swyg. Ek het hom verloor, en dit voel of ek myself daarvoor kon blameer.
Maar onder daardie haat het ek geleidelik iets anders begin sien: rou. Hy het nie net sy pa verloor soos dit was nie; hy het die ideaal verloor. Die droom van 'n ongeskeide gesin, die veiligheid van bekendheid, en die onskuldige geloof dat sy ouers onverbreklik was. Sy haat was 'n pantser om 'n hart wat teer was van verlies en verraad.
Die pad terug was lank en vol struikelblokke. Dit het geduld gevra wat ek nie gehad het nie, en nederigheid om sy pyn te erken sonder om my eene te vergeet. Ek het nie gedwing nie. Ek het net aangebied. 'n Kosgerei hier, 'n vraag oor sy rugby daar. Ek het geleer om na sy woede te luister sonder om terug te baklei, om te sê: "Ek hoor jy is baie kwaad. Dit moet ongelooflik seer wees."
Dit het nie oor een dramatiese gebeurtenis gegaan nie, maar oor die som van klein, konsekwente handelinge van liefde. Om steeds sy gunstiete koek te bak. Om by sy wedstryde te wees, selfs as hy my nie aankyk nie. Om nie sy pa sleg te praat nie, hoe groot die versoeking ookal was. Langsaam, baie langsaam, het die ys begin smelt. Nie omdat hy opeens die volwasse redes vir die egskeiding verstaan het nie, maar omdat hy geleidelik besef het dat my liefde vir hom onwrikbaar was, ongeag sy houding teenoor my.
Vandag is die woud nie heeltemal oop nie. Die littekens is daar. Maar die haat het vervaag na 'n respekvolle afstand, en soms selfs na 'n tederheid. Ons het geleer om 'n nuwe, eerlike verhouding te bou, een wat die gebreektheid erken maar ook die volharding vier.
Hy het my gehaat omdat hy my so liefgehad het. En ek het daardie haat uitgehou omdat ek hom nog meer liefgehad het. In die skeiding het ek nie net 'n huwelik verloor nie; ek het vir 'n ryk my seun verloor. Maar deur geduld en standvastige liefde, het ons mekaar weer gevind—nie as moeder en kind van voorheen nie, maar as twee mense wat deur die storm geloop het, gewond maar steeds verbonde. Dis nie die verhaal wat ek vir ons wou hê nie, maar dis die een wat ons het, en daar is, teen alle verwagting, nog hoop in die bladsy wat vandag oopgaan.
- Writer
