วายุ...
หลังจากที่คนข้างนอกเดินเข้ามาผมก็รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นกะว่าจะเหวี้ยงหมัดหนักๆเข้าให้แต่อาการงัวเงียเวียนหัวจากการที่รีบลุกขึ้นกระทันหันรวมทั้งฟทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ทำให้ผมพลาดท่าล้มหงายท้องไปกองกับพื้น แล้วอยู่ๆเพียงฟ้าก็ล้มลงมาทับบนตัวผมโดยที่ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ นี่ผมคิดถึงเธอจนตาฝาดเห็นคนที่นี่เป็นเพียงฟ้าไปหมดแล้วหรือไงนะ
" ออกไป!! "
ผมตวาดลูกน้องของผมที่ตอนนี้ผมเห็นหน้ามันเป็นเพียงฟ้าพลางผลักมันออกไปจากตัวของผม ก่อนที่ผมจะพยุงตัวลุกนั่งกับพื้นในท่าขัดสมาธิแล้วมองหน้ามันอย่างอารมณ์เสีย
" คาร์ซัค!! อาตัน!! กูบอกให้มึงออกไป!!ไม่ว่ามึงจะเป็นใครกูไม่อยากเห็นหน้ามึง!!"
ยังอีกยังหน้าด้านนั่งอยู่อีกไล่ดีๆไม่ไปใช่มั้ยได้!!! ผมมองหาอะไรบางอย่างเพื่อจะเขวี้ยงจะโยนใส่ลูกน้องผมที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้า
" คะ คุณวายุคะ "
เสียงนี่มัน... หรือว่าผมจะหูฝาดหึบ้าจริงนอกจากผมจะต
