Duyduğu ses ile geriye doğru döndüğünde o tanıdık gözlerle karşılaşmıştı. Bu utanmasına neden olmuştu. Söylemediği şeylerin ağırlığını hissediyordu kalbinde. Suçlu muydu? Ona göre herkesten daha masumdu. Geldiğinden beri onu görmeye gitmemişti evet ama haklı sebepleri vardı. O evde iyi anıları olduğu kadar berbat anısı da vardı. Emir’le o şekilde ayrıldıktan sonra o eve geri dönmeye cesaret edememişti. Hem onu en iyi tanıyan ikinci kişiye göz göre göre yalan söyleyebileceğini de düşünmemişti. Ama yakalanacağını da düşünmemişti.
Kucağındaki kızı her geçen saniye daha da ağırlaşıyordu.“ Duygu teyze…” dedi zar zor.
“ Duygu teyze ya. Demek hala adımı unutmamışsın. Oysa ben bir aydır geri dönmüş olan kızımı görmek isterken kendisi hiç bir bahanesi olmadığı halde gelmedi. Bende daha fazla daya
