Kalbinin sıkıştığının farkındaydı. Nefes alması da zorlaşmıştı. Elini Emir’e doğru uzatmıştı ama dokunamamıştı. Aynı annesini kaybettiği gibi Emir’i de kaybediyordu. Kendini kollarından kurtarması kolay olmuştu çünkü Emir kendinde değildi. Bu kez yeniden elini uzattı. Sonunda ona dokunmuştu ama tepki alamamıştı. İçinde biriken çığlıklar, diline geldiğinde bu kez sadece kendi duymamıştı.
“ Emir!” diye bağırdı var gücüyle. Ama yerde yatan adamdan hiçbir yanıt alamamıştı. Canı çok acıyordu.” Emir, gitme.” Diyebildi zorlukla. “ Annem gibi sen de gitme. Ne olur gitme...” Gözünden süzülen yaşların farkında değildi. O sadece Emir’le ilgileniyordu. Uzanıp kanayan alnına dokundu. Eline değen kandan iğrenmemişti. Bu sadece acısını daha da perçinlemişti.
“ Emir, beni bırakma...”
Konuşabildiği
