KARDELEN
Telefonu ellerimden düşürmemek için kendimi zor tuttum. Parmaklarım titriyordu. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, sanki biraz daha sürse göğsümden fırlayacaktı. Beni sarıp sarmalayan kolları, artık boğazımı sıkıyor gibiydi. O anda sadece bir şey istedim… kendimi, bu sahte huzurun içinden söküp atmak.
Başımı hızla yana çevirdim. Hâlâ yanımda uyuyordu Cihan Ali. Masum gibi. Derin bir uykuda. Belki de rüyasında o kızı görüyordu, kim bilir! Midem bulandı. Tüm gece bana sarılmıştı, bana “karım” demişti… Peki ya o fotoğraf? Bu neydi?
Yavaşça ama öfkeyle doğruldum. Ayaklarım yere değer değmez onun omzunu sertçe dürttüm.
“Uyan,” dedim dişlerimin arasından. “Uyan da yüzüne tüküreyim, sahtekâr herif!”
O, uykulu gözlerle bana baktığında gözlerimden taşan öfkeyi görünce hemen toparlandı. “N
