JİYAN
Konağın ağır ahşap kapısından içeri adım attığımda ilk hissettiğim şey... aitlikti. İçime garip bir huzur çöktü. Sanki yıllar boyu bilmediğim bir kök, toprakla yeniden buluşmuş gibiydi. Derin bir nefes aldım. Taş zeminin serinliği, duvarlardaki işlemeler, yüksek tavanın yarattığı ihtişam... Her şey zarif ve köklüydü. Güzeldi. Hem de çok.
Yanımda yürüyen Aslan’a kaçamak bir bakış attım. O hâlâ temkinli, hâlâ tetikteydi ama gözlerindeki yorgunluk biraz hafiflemişti. Belki Kardelen’i görmek, belki geçmişin yükünü bir nebze bırakmak... bilmiyorum. Ama ikimiz de bu konakta, bir şekilde durulmuştuk.
Tam etrafıma daha da bakınacaktım ki avludan genç bir kadın çıkageldi. Üzerinde sade ama temiz bir kıyafet vardı. Saçlarını başörtüsünün altına sıkı sıkı toplamıştı. Gülümseyerek yanımıza ya
