ASLAN
Kardeşimin gözlerinde gördüğüm korku içimi gerçekten de acıtmıştı. Ulan Cihan Ali şerefsizi umarım başına bir şey gelmemiştir. Hala daha onu biraz sinirdim ama ne olursa olsun kardeşim gibi görüyordum. Çocukluğumuz beraber geçmişti sonuçta, öyle kolay silip atamazdım ben. Ama şimdi başına ne geldiğini bile bilmiyorken ben de endişelenmeye başlamıştım.
Odadan dışarı çıktıktan kısa bir süre sonra Jiyan da yanıma geldi. “Bir haber alınca bize de haber ver olur mu? Kız sabahtan beri perişan oldu ona ulaşamadığı için.”
Başımı aşağı yukarıda salladıktan sonra onu kendime çekip alnından öptüm. “siz mümkün mertebe onun kafasının dağılmasını sağlayın. Ben akşama kadar ne yapıp edip onu bulmaya çalışacağım.”
Jiyan’ın gözleri endişeyle kıpır kıpırdı. O da Kardelen’in halini görmüş, içine o
