KARDELEN
Her şey bir anda oldu. Önce silah sesi, sonra çığlıklar, ardından yere düşen metal bir standın yankısı… Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Kabinin içinde sadece biz vardık, ama dışarıda koca bir kıyamet kopuyordu.
Cihan Ali refleksle beni kendine çektiğinde ne olduğunu anlayamamıştım. Ama gözlerinin karardığını gördüm. Eli sıkıca bileğimdeydi, “Kıpırdama,” dedi yeniden fısıltıyla. Sesinde bir sertlik, bir koruma güdüsü vardı.
Ben ise kıpırdayacak hâlde değildim zaten. Dizlerim tir tir titriyordu. Kıyafetlerimi bile tam düzeltememiştim ama önemli değildi. O an tek düşündüğüm şey... dışarıdaki o sesin, o bağırışın kime ait olduğu ve bizim burada ne kadar daha güvende kalacağımızdı.
“Çık lan Cihan Ali piçi! Burada olduğunu biliyorum!” sesi kulaklarımda yankılandı. Korkudan nefesimi
