KARDELEN
Konağa geldiğimizde herkes avluda bekliyordu. Büyüğünden küçüğüne. Esat hızla Tufan’ın kolunda olan Cihan Ali’ye koştu.
“İyi misin kuzen ne oldu sana?” diye korkuyla sorunca onların birbirlerine diğerlerinden biraz daha bağlı olduklarını daha net görmüştüm.
Esat iyi çocuktu ama Emir... O biraz kötü bakıyordu. Yani bana bakışları hoşuma gitmiyordu. Şimdi de bir köşede beni baştan aşağı süzüp duruyordu.
“İyiyim, iyiyim üşüttüm biraz. Yeşim bir serum taksın bana hemen toparlanırım.”
Yeşim hemşireydi. İşe başlamamıştı daha anlaşılan ya da izinde falan olabilirdi.
“Takarım tabii. Oda temizlendi kapı falan da yapıldı istersen gel odaya ben de gerekli malzemeleri alıp geleyim.” diyen Yeşim sakindi. Gözü bana kaydığında göz kırptı. Kuzenini yaralamış olmama rağmen sanırım kendi özgü
