KARDELEN
İçimde garip bir heyecan vardı. Nihayet memleketime dönüyor olmaktan mutluydum. Her ne kadar giderken kafamı toplayacağım diye sevinsem de Rusya bana göre çok soğuktu ve kendimi yapayalnız hissetmiştim. Adar abim yanımda olsa da o da orada hastalar yardımcı olmuştu ve mesleğini sürdürmüştü.
“Ne oldu kız, pek bir heyecanlısın?”
Uçak inişe geçerken heyecanla ona baktım. “Nasıl heyecanlı olmayayım abi? Özledim memleketimi. Kokusunu, yemeğini, ailemi, dostlarımı...”
Zor bir yoldan geçmiştim ama her şeyin iyi olacağına inanıyorum, yani umarım.
Adar abim gülümsedi. Elini saçlarıma uzatıp usulca okşadı. “Sen böyle umutlu olunca ben de inanıyorum her şeyin iyi olacağına.”
Uçak yere teker koyduğunda kalbim hızla atmaya başladı. Parmaklarım bastona sıkıca sarıldı. Artık tekerlekli sa
