Key to His Mystery [COMPLETED]

Chapter 15

Ang lakas ng impact ng earthquake to think na nasa elevator kami. We could be in danger anytime. I'm screaming my lungs out. God please, help us. Marami pa kong gustong gawin sa buhay. T.T Not now, please. Hindi ko na alam kung anong iisipin parang walang balak tumigil sa pagyugyog ang hotel. Si Drey, hindi ko alam. Wala kong makita. Umupo ako sa corner ng elevator at tinry humawak sa kung saan but I failed. It's as if I was pushed so hard by something, the next thing I knew nasa kabilang corner na ko. I hit Drey. Si Drey na to. Kami lang naman ang tao dito

"Drey!"

I can hear screams from the outside. Hindi ko alam kung saang floor banda kami nagstop pero alam kung hindi pa kami nakakalayo mula sa floor namin and there's one thing I'm sure of, there's no way out for the two of us. Napayakap ako kay Drey. He's all I have sa ngayon.

"*sobs* Dreyyyy. I'm scared."

I really am. Bigla ulit lumakas ang earthquake parang prenong biglang hinipit ng jeepney driver at sa lakas ng impact, napunta na naman kami sa kabilang corner. 5? 10? 15 minutes na ba ang lumipas? Tama na... Humina eto hanggang sa tuluyan nang huminto. Pero hindi pa rin nito matigil ang pag-iyak ko. Yakap ko pa rin si Drey. Ramdam ko ang sakit ng katawan ko dahil na rin sa bigat niya na parang nadala ko hanggang sa kabilang dulo.

"Drey?"

Niyugyog ko siya. Hindi siya kumikibo for effin's sake! Mas natakot ako. Oo he's done something wrong but --- I don't know. Something's not right. Wala rin akong makita hindi ko talaga alam kung anong nangyayari sa kanya.

"Drey! Wag ka namang magbiro! Please! Now's not the time!"

*tooogsh toooogsh!*

"AHHHH!!!"

Asdfghjkl! Omg! Omg! Help! Hindi ko na kaya. TT.TT Ang bigat ng pakiramdam ko.. Bato.. May nahulog na malaking bato mula sa taas. Buti at hindi mismo sa amin bumagsak pero saktong tumama sa kanang paa ko. Hindi ko kayang alisin, masyadong malaki ang bato. Ang sakit... Please, tama na...

"D-drey..."

Kelangan kong magpakatatag. Mabubuhay pa naman kami di ba? Niyugyog ko siya ulit. Hindi na ko makakakilos nang maayos. Dahil din sa bato ay lumiwanag ang elevator. I can see Drey now. He's hardly breathing. Hawak-hawak niya ang dibdib niya. I don't know how he managed to stay silent for a long time. Nakayuko lang siya, parang wala siyang napapansin. Ano bang nangyayari sa kanya? Palakas nang palakas ang paghinga niya at mas naalarma na ko. Hindi ko napansin ang sakit ng paa ko. Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak sa dibdib niya.

"Drey."

He's still holding his breath.

"Drey."

This time, napansin niya na ang presence ko. Unti-unti niyang inangat ang ulo niya. Namumutla siya, maluha-luha ang gilid ng mata niya.

"It's okay. Okay na. Wala nang earthquake. Magiging okay din tayo. Calm down okay?"

"*exhale inhale exhale inhale*"

Medyo natagalan bago siya nakarecover. Hindi ko alam but I think may sakit siya.

"Ahhh!"

Asdfghkl. Yung paa ko pala.

"s**t! What happened?"

Natulala ako sa tanong niya.

"Seriously? Hindi mo man lang napansin na may nahulog na bato kanina?"

"I'm really sorry. I-I, I-I didn't know."

Napangiwi ulit ako. Nataranta naman siya kaya tumayo siya saka sinubukang iangat ang bato. But no, masyado talagang malaki.

"F*ck!! Come on!!"

I covered my eyes. Naiiyak na talaga ako. Buti sana kung namanhid na lang tong paa ko but no. Ang sakit talaga... Drey cupped my face.

"Hold on Lex okay? Magiging okay din ang lahat."

"Lex! Lex!"

Si Ree.

"Over here!"

"Oh my god! Drey? Si Lex?"

"She's hurt."

Sigaw ni Drey mula sa taas. Hindi pa pala kami nakakalayo sa floor namin. Akala ko nasa main floor na sila. Kita ko sila mula sa taas dala ng butas na gawa nung bato. Napatakip ng bibig si Kira.

"Lex, okay ka lang?" -Casey

Hindi na ko nakapagsalita. I smiled kahit pilit lang.

"Hold on Lex."

Hinawakan ako ni Drey sa balikat. And then.....

Rianna's P.O.V

"Ree, ano na?"

Sinubukan ko ulit magdial.

"Wala talaga. Walang signal."

"Anong gagawin natin? Pano tayo makakahingi ng tulong niyan?"

"Veron, ikaw?"

Si Veron, classmate namin. Tumuloy kami kanina sa room nila para makipagchitchat. Then, I received a call from Lexon na hindi niya na raw mapupuntahan si Lex kaya mauna na lang kami. We were about to walk out the door nang nagsimula nang magshake ang ground hanggang sa lumakas nang lumakas. Good thing, hindi kami napano during earthquake.

"I'm sorry, wala akong makuhang reception." -Veron

"Lex! Lex! F*ck!!!"

Rinig kong sigaw ni Drey. Napatingin kaming lahat sa baba. Hindi gaanong kita sa elevator pero tama lang para marinig sila.

"Drey! Anong nangyayari?"

"She passed out."

"Oh my god! Ree!" -Casey

"I'm trying okay!"

Natataranta na rin ako. Pero kahit anong gawin ko wala talaga akong mahanap na signal. Ganun din sina Casey at Kira. We're totally helpless. Please Lex. Kunting tiis pa.

Tyler's P.O.V

Good thing nasa labas kami ng hotel ng mangyari ang earthquake. It wasn't hard for us to look for a safer place. By the way, I am Tyler, part of the gang and yes a friend of Drey.

"Pre, ano na?"

"Parating na sila."

Halos kalahating oras na rin ang lumipas matapos mangyari ang earthquake. Naghanap agad kami ng tulong sa Dad ni Drey. We knew Drey is stuck in there. Maya-maya lang may humintong black na kotse sa harapan namin. There's no need of guessing who it is.

"Where's my son?"

"Andun pa po sa loob tito."

Nakasunod kay tito ay mga ambulansya at pulis. Lumapit kay tito ang head sa kanila.

"Make sure you'll save my son. I want him safe and sound."

"Yes sir."

Just wait a little bit more Drey. Help is coming.

Drey's P.O.V.

I keep pacing back and forth. Then, I exhaustedly brush my hair and check if Lex is going to be awake. Eto lang ang nagagawa ko dto. F*ck!! I feel so helpless. Sinipa ko ulit ang pinto ng elevator, nagbabakasakaling bumukas eto but no. I end up punching it. Dumugo lang ang kamao ko. Bumalik ako kay Lex. I hugged her. It's the least I can do. I kissed her forehead. I'm losing hope. I don't know what to do. Nakabaon pa rin ang paa niya sa bato. I closed my eyes.

"Hold on Lex. Everything's going to be okay. Hold on."

Lumipas ang ilang minuto. Wala pa ring tulong na dumating. Hanggang sa may narinig na kong ingay sa labas. At may kumakalabog sa pinto.

"Sir Drey!?"

Nabuhayan ako. Dahan-dahan kong inihiga si Lex and made sure na hindi mapapano ang paa niya.

"Over here!!"

"Sir Drey, lumayo po muna kayo sa pinto."

So I did. No one can explain how happy I am. Bigla naman silang lumapit sa akin but the sooner they approached me, the sooner I asked for their help para maalis na si Lex dito. I saw Tyler, my friend. He's surprised.

"You look fine. Hindi ka ba inatake? That's impossible. You calmed down that fast."

I can't believe I'm saying this. Thank God. Thank you so much.

****************

puzzled_emo