CHAPTER 7
“ไงมึง นึกว่ามาไม่ได้ซะแล้ว”คณินเอ่ยขึ้น
“นัดกันแล้วก็ต้องมาดิว่ะ”แผ่นดินเอ่ยตอบ
“ว่าแต่มึงเป็นอะไรกับคุณหนูว่ะ ดูเขาหวงมึงแปลกๆ”อินทัชเอ่ยถามด้วยความสงสัย คงไม่ใช่แค่เขาหรอกเพื่อนอีกสองคนก็คงสงสัยเหมือนกับเขานั้นแหละ
“ใช่ซะที่ไหน กูว่ามึงคิดไปเองแล้ว กูแค่เป็นบอดี้การ์ดให้เธอ”ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี ก็เพราะผมไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับเธอกันแน่ ถึงแม้เราจะเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ่งกันมาแล้วแต่เธอก็ไม่เคยบอกอะไรผม ผมจึงคิดว่านั้นอาจจะเป็นความผิดพลาดที่เธอไม่อยากจำก็ได้
“เหรอว่ะ แต่พวกกูมองยังไงก็เหมือนมีอะไรมากกว่านั้น”อินทัชก็ยังคงสงสัยอยู่เหมือนเดิม
“ไม่มีเหอะ พวกมึงคิดมาก กินข้าวดีกว่า”ผมรับตัดบททันทีก่อนที่มันจะไปไกลมากกว่านี้ อย่าว่าแต่พวกมันเลยผมก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน หลังจากกินข้าวและคุยกันอย่างสนุกสนานชายหนุ่มและเพื่อนพากันกลับหอ เพราะเวลานี้ก็ดึกมากพอที่รถเมล์ใกล้จะหมดแล้ว
