Tiningnan niya ako nang dahil do’n.
Huminto siya sa pagguhit kaya nakita ko ang nakaguhit sa kaniyang papel na agad niyang tinakpan.
Nagtataka ko naman siyang tiningnan.
Namumuo ang mga pawis niya sa noo.
Nakita ko kasi na parang mukha ng tao ang iginuguhit niya.
Nagkibit-balikat na lang ako at umupo sa kaharap niyang upuan.
Hindi ako lumabas at nanatili rito sa loob ng opisina.
Kinatok ko ang lamesa sa harap niya.
Dali-dali niyang inalis sa ibabaw nun ang papel na ginuguhitan niya pero bago pa niya ’to matago ay muli kong nasulyapan ’to at nakita ko na mga mata pa lang ang naiguguhit niya.
‘Galing, ha. Sino kaya ’yon?’
Tiningnan niya ako. Pansin ko ang sunod-sunod niyang paglunok.
“Ano? Para kang may ginawang kasalanan,” sarkastikong sabi ko rito.
“J-just go outside,” nauutal
