Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang sa dahan-dahan na syang tumunghay. Pinanood ko lamang ang pagkilos niya hanggang sa muli kong makita ang mukha niya.
Ang mga mata niyang tila ba inaantok at mapupungay ay punung-puno pa rin ng ekspresyon. Ganito man ang mga iyon ay hindi ko pa rin mabasa ang ekspresyong gustong iparating ng mga mata niya.
“I’m sorry, Brie,” pag-uulit niya na kanina niya pang sinasabi, na kanina niya pang paghingi ng tawad sa akin.
Hinaplos ko ang pisngi niya at matipid na ngumiti. “Okay na.”
Humupa ang nararamdaman kong takot sa kanya. Parang ang Gio na kilala ko na ulit ang kaharap ko ngayon. Hindi ko man kinukunsinte ang ginawa niya kanina ay alam ko rin na hindi niya iyon sinasadya.
Hinawakan ni Gio ang kamay kong humahaplos sa kanyang pisngi at m
