DAHAN-DAHANG iminulat ko ang aking mga mata nang pakawalan ni Morgon ang mga labi ko. Even though my vision was still blurry because of the tears that were still falling in my eyes, I forced myself to gaze at him. Nakakulong pa rin sa mga palad niya ang mukha ko.
“Shhh! Enough crying,” aniya. Masuyo niyang hinagkan ang magkabila kong pisngi. “Stop, Shiloh! I don’t to see you crying.” Tila nagsusumamo pang saad niya sa akin.
Umangat ang mga kamay ko at humawak sa mga braso niya. “I’m sorry. I’m sorry, Morgon.” Paulit-ulit na sambit ko at mariing pumikit ulit.
“Stop saying sorry. Wala kang kasalanan, cupcake.”
Oh, God! Instead of stopping my tears, they flowed even more when I heard him call me cupcake. Three years... Three years. I didn’t hear that from him. At ngayon, pakiramdam ko bi
