และวันนี้ก็เป็นเหมือนทุกๆ วันที่ฉันต้องกลับบ้านเอง และกลับมานอนรอพี่นนท์ว่าเขาจะกลับมาตอนไหน โดยที่บางวันเขาก็ไม่ได้กลับ ซึ่งฉันโทรไปเขาก็รับแล้วบอกแค่ว่าไม่ต้องรอแค่นั้นตลอด
โดยสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดก็คือ กลัวว่าเขาจะไปทำอะไรที่ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้นไม่ว่าจะกับใครก็ช่าง โดยเฉพาะลิเดียร์ เพราะว่าแทบทุกครั้งที่ฉันโทรไปหาพี่นนท์ ฉันมักจะได้ยินเสียงลิเดียร์แทรกขึ้นมาในสายตลอด ทำให้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาอยู่ด้วยกัน
แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ คำตอบของพี่นนท์ทุกครั้งก็คือ ไปทำธุระเรื่องงาน ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่างานบ้านไหนคุยกันทุกวันตั้งแต่เย็นยันเที่ยงคืน
ฉันจัดการทำอาหารไว้และแบ่งไว้ให้พี่นนท์เผื่อเขาจะหิว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยกินมันเลยก็ตาม แต่ก็เผื่อไว้ไม่เสียหาย ก่อนจะกินของตัวเองแล้วเข้าไปจัดการตัวเองเพื่อนอนพัก เพราะช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเพลียๆ ยังไงก็ไม่รู้
“เฌอ เฌอ!”
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉัน
