สามปีผ่านไป...
“ผมขอโทษ พ่อขอโทษ ถ้าพ่อไม่ไว้ใจคนผิด ครอบครัวเราคงไม่เป็นแบบนี้” พ่อฉันพูดขึ้นด้วยใบหน้าเครียดและน้ำตาคลอ
“ไม่เป็นไรค่ะ ฮึก ตอนนี้มันแก้ไขไม่ได้แล้ว ฮึก” แม่ตอบกลับด้วยเสียงสะอื้นไห้ แต่ก็ไม่โทษพ่อ
“พ่อกับแม่ทำดีที่สุดแล้วนะคะ เราต้องผ่านมันไปได้ค่ะ” ฉันให้กำลังใจพ่อกับแม่ออกไป
ถึงแม้ว่าตอนนี้น้ำตาของฉันจะคลอหน่อยพร้อมจะไหลเต็มทน แต่ฉันก็ฝืนไว้ไม่ให้มันไหลออกมา
สงสัยใช่ไหมคะว่าเรื่องอะไร ฉันบอกอย่างไม่อายเลยว่าตอนนี้บ้านฉันถูกฟ้องล้มละลาย บ้านก็ถูกยึด ทรัพท์สินก็ถูกขายถอดตลาด
เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก เพราะว่าพ่อไว้ใจคนผิดทำให้การบริหารงานที่บริษัทผิดพลาดขาดทุนย่อยยับ กว่าพ่อจะรู้ตัวก็ตอนที่มันรุนแรงแล้ว และท่านก็พยายามยื้อมันไว้ด้วยเงินส่วนตัวของตัวเองพร้อมกับใช้เครดิตที่มียื่นกู้กับธนาคารเพื่อประคองบริษัทไว้ให้ได้
แต่สุดท้าย ทุกอย่างมันก็สายไป พ่อไม่สามารถกอบกู้บริษัทข
