Kalbimdeki duygular karmakarışıktı. Bir yanım gökyüzüne kanat çırpan bir kuş gibi özgür ve mutluydu; Kadir artık gitmeyecekti. Ama diğer yanımda, ince bir sızı vardı… Görünmez bir çizik gibi içimi acıtan. Bunu bana günler öncesinden söyleyebilirdi. Baş başa kaldığımız onca an varken, neden yine herkesin ortasında öğrendim?
İçimdeki kırgınlık, sevgimin sıcaklığında kaybolmak istiyordu ama kaybolmuyordu. Ne kadar sevsem de bazen küçük bir kız çocuğu gibi kalbimin kıyısında “Keşke bana önce söyleseydi…” diye mırıldanıyordum.
Kadir’in gözlerinde bana ait bir dünya vardı. O dünyada olmak, onunla nefes almak bana güç veriyordu. Ama aynı zamanda, o gözlere her baktığımda şunu da hissediyordum: Ona söyleyemediğim kırgınlıklarım büyüyordu.
Şimdi önümüzde zorlu bir yol vardı. Ailelerimiz… onların
