Kalbim göğsümde çırpınan bir kuş gibiydi. Salonun içindeki sessizlik o kadar ağırdı ki, nefes alışlarım bile sanki herkese duyuluyordu. Kadir elimi hâlâ bırakmıyordu ama annesinin öfkeli bakışları, İbrahim amcanın kararlı yüzü üzerime bir gölge gibi çökmüştü.
İbrahim amca salondan çıkmış babamla kısaca konuşmuş salona geri gelmişti. Bu süreçte Kadir asla elimi bırakmamıştı. Korktuğumu ve çekindiğimin farkındaydı.
Babamın gelişini beklemek… işte bu, hayatımın en zor dakikalarıydı. Onun sert bakışlarını hayal ettikçe dizlerim titriyordu. Annemin yüzü gözlerimde canlanıyor, sanki “Bize nasıl yaptın bunu?” diye fısıldıyordu. İçimdeki küçük kız çocuğu, herkesin ortasında suçlu gibi başını eğmek istiyordu.
Ama diğer yandan… Kadir’in elinin sıcaklığı avucumdaydı. O sıcaklık, içimdeki bütün fır
