แรงปรารถนารัก

บทที่2 - อุบัติเหตุ2

“คลาร่าจ่ายได้ แต่ขออย่างเดียวปล่อยคลาร่าไปเถอะนะคะ” ในเมื่อหนีไม่พ้นเธอเลยวิงวอนขอความเห็นใจจากชายหนุ่ม

“บ้านอยู่ไหน” เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของหญิงสาวหวาดกลัวเขาไม่น้อยเลยจำใจยอมปล่อยเธอไป ถึงความต้องการจะมีมากแค่ไหน เขาก็ไม่อยากบังคับจิตใจใคร และเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะมีปัญญาที่ไหนเอาเงินมาชดใช้ค่าเสียหายให้เขา

ชุดพนักงานที่เธอสวมใส่คือพนักงานในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ข้าวกล่องที่หกกระจัดกระจายตามพื้นถนนมีโลโก้ติดอยู่ตรงข้าวกล่อง ดูก็รู้ว่าเธอห่อมาจากร้านอาหาร เพราะโลโก้ที่ติดอยู่บนข้าวกล่องกับโลโก้ที่ติดอยู่บนเสื้อเธอ ซึ่งเป็นโลโก้เดียวกันบ่งบอกได้อย่างชัดเจน

“อยู่ตรงข้ามกับที่คุณขี่รถชนคลาร่า”

เมื่อฟาโรห์ได้คำตอบ เขาไม่รอช้ารีบขับรถมายังจุดเกิดเหตุทันที ถึงแม้ฤทธิ์ยาจะพุ่งทะยานเข้ามาในร่างกาย เขาก็เลือกที่จะกัดฟันสู้อย่างทรมาร เหงื่อที่ผุดขึ้นก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาใหม่เรื่อยๆ แต่เขากลับนั่งขับรถนิ่งๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รถได้ขับมาจอดอยู่คอนโดหรูเเห่งหนึ่ง

“อย่าบอกนะว่านี้คอนโดเธอ” ฟาโรห์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย คอนโดแห่งนี้มีแค่ไม่กี่คนที่ได้ซื้ออยู่ เพราะเขารู้จักเจ้าของคอนโดเเห่งนี้เป็นอย่างดี

“ค่ะ” คลาร่ากำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ชายหนุ่มกับรั้งตัวเธอไว้

“เดี๋ยว!! นี้นามบัตรของฉันแล้วอย่าลืมชดใช้ค่าเสียหายให้ฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

“ค่ะ…เดี๋ยวคลาร่าจะติดต่อกลับไปนะคะ” คลาร่ารีบหยิบนามบัตรมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว เธอผายยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อหลุดพ้นจากชายหนุ่มที่ดูหน้ากลัวคนนี้ ถึงใบหน้าเขาจะดูหล่อแต่พฤติกรรมกับวาจาที่เปล่งออกมาบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนดีแน่นอน

คลาร่ารีบเปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในคอนโดหรูทันที เสื้อผ้าหน้าผมที่สบักสบอมจากการถูกรถชนและถูกกระชากรากดึง ทำให้สภาพดูยุ่งเหยิงเหมือนไปฟัดกับใครมาหลายสิบคน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่คิดที่จะจัดแจ้งตัวเองให้เรียบร้อยแต่กลับวิ่งเข้าไปในคอนโดอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่หันหน้ากลับมามอง

“อยู่คอนโดซะหรู ข้าวกล่องหกแค่นี้เสียดายจะเป็นจะตาย” ฟาโรห์ส่ายหัวเบาๆ แล้วขับรถออกไปจากคอนโดทันทีเพื่อไปจัดการกับสิ่งที่อยู่ภายในเป้ากางเกงที่ตึงคับเน้นเหมือนจะทะลุออกมา

ติ๊ด!!

แกร็ก!!

คลาร่ายืนกดรหัสห้องแต่อยู่ๆ ห้องกลับเปิดเองเหมือนมีคนเข้ามาในห้องของเธอ ร่างบอบบางที่ช้ำไปทั้งตัวค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาเพราะความหวาดกลัว มือเรียวเล็กเอื้อมไปเปิดไฟที่อยู่ข้างๆ ประตูห้อง

พรึบ!!!

“ไปไหนมา” เสียงดุดันของชายวัยกลางคน ที่ยืนอยู่กลางห้องโถงขนาดใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ใบหน้าบูดบึ้งจ้องมองมาที่คลาร่า สายตากวาดมองตั้งเเต่หัวจรดเท้าของเธอ

“คือ…คลาร่าโดนรถชนแล้วไปหาหมอมาค่ะ” คลาร่าเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อตะกุกตะกัก

“โดนรถชนไปหาหมอมา แต่สภาพแกเหมือนไปเอากับผู้ชายมาเลยนะ ไหนละรอยทำแผล แกคิดว่าฉันจะเชื่อหรอคลาร่าเมื่อไหร่จะเลิกทำตัวต่ำๆ สักที!”

“พ่อ…” นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนว่าแบบนี้

“ไม่ต้องมาทำหน้าสงสาร ฉันให้ที่อยู่ที่พักอาศัย แถมยังให้เงินใช้ แกยังทำตัวแบบนี้อีก พฤติกรรมแบบนี้คนในตะกูลฉันไม่เคยมีและไม่เคยทำ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ คลาร่าอธิบายได้”คลาร่าขยับเข้าไปจับมือของผู้เป็นพ่อ เพื่อที่จะอธิบายในสิ่งที่เธอเจอมา

เพี๊ยะ!!!

ฝามือหนักของไกรยุทธ ธนาปรีชาสกุลตบเข้าใบหน้าของคลาร่าอย่างแรง จนใบหน้าสวยหันไปตามฝามือของผู้เป็นพ่อ มือบางกุมหน้าไว้ด้วยความเจ็บปวด

“หัดทำตัวให้มันมีประโยชน์บ้าง ถ้าทุกคนรู้ว่าฉันมีลูกสาวร่านแบบแก ฉันคงไม่มีที่ยืนในสังคม” ไกลยุทธยืนชี้หน้าต่อว่าลูกสาวของตัวเอง

“คลาร่าไม่ได้เป็นแบบที่พ่อพูดนะคะ”

เพี๊ยะ!!!

มือสากตบเข้าใบหน้าสวยของคลาร่าอีกครั้ง จนใบหน้าหันไปกับฝามือของผู้เป็นพ่อ ร่างบอบบางเกือบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น

“หยุดพูดไปเลยนะคลาร่า ฉันเลี้ยงแกมาเพื่อไม่ได้ให้แกมาเถียงฉัน แต่ฉันเลี้ยงแกมาเพื่อให้แกตอบแทนบุญคุณฉันจำไว้!” ไกรยุทธยืนชี้หน้าต่อว่าลูกสาวโดยที่ไม่คำนึงนึกถึงจิตใจคลาร่าแม้เเต่น้อย

“พ่อ!” คลาร่าอึ้งกับคำพูดของผู้เป็นพ่อ

“ถ้าขืนแกยังเล่นและทำตัวแบบนี้ ฉันจะตัดหางปล่อยวัดแกไปซะ!” พูดจบไกรยุทธรีบเดินออกจากห้องไปทันที

ฟุบ!!

ร่างบางของคลาร่าฟุบลงไปนั่งกับพื้น ทำไมโชคชะตาถึงได้กลั่นแกล้งเธอแบบนี้ เกิดมาทั้งทีเธอไม่เคยมีความสุขเลยสักครั้ง เธอไม่เคยเป็นที่ต้องการของคนในครอบครัวเลย ขนาดมีบ้านให้อยู่แต่กลับถูกไล่ออกมาให้อยู่คอนโดคนเดียว

หลังจากที่พ่อเธอออกจากห้องไป คลาร่าค่อยๆ พยุงร่างตัวเองขึ้นมาแล้วล็อคประตูทันที ร่างกายเธอบอบช้ำไปทั้งตัว รถชนเลือดไหลอาบตรงระหว่างไหล่แต่เธอกลับซุกซ่อนบาดแผลเอาไว้ แถมพ่อของเธอยังไม่สนใจใยดีและไม่ถามไถ่ว่าไปโดนอะไรมากับคิดเองเอ่อเองทั้งหมด หนักซ้ำเขายังตบเข้าที่ใบหน้าเธออย่างรุนแรง ทำราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นลูกในไส้

ส่วนเงินที่พ่อให้มาใช้ก็ให้แค่ไม่กี่บาท ไม่พอค่าเทอมเลยด้วยซ้ำ เธอเลยตัดสินใจออกไปหางานเสริมทำ เพื่อที่จะเอาเงินไปจ่ายค่าเทอมและค่ากิน แต่ยังดีที่คอนโดนี้เป็นคอนโดพ่อของเธอจึงไม่ได้จ่ายค่าอะไรเพิ่ม

“หิวจังทำงานมาทั้งวันข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้องเลย” มือบางลูบตรงหน้าท้องตัวเองเบาๆ เพื่อคลายความหิว แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอมีแผลตรงบริเวณแขน เธอจึงรีบเดินลงไปหาซื้อยาทำแผลทันที

คลาร่าเดินลงมาจากคอนโดเพื่อจะออกไปซื้อยาเนื่องจากบนห้องเธอไม่มียาหลงเหลืออยู่เลย แต่ต้องหยุดชะงักเท้า เมื่อเธอเจอผู้ชายที่พึ่งจะขี่รถชนก่อนหน้านี้ยืนคุยกับพ่อของเธอ คลาร่าจึงได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ