GÜNÜMÜZ
DENİZ KARA
Yatağıma girip uyuduktan sonra çok geçmeden uyandım. Yatağımda doğrulup ayaklarımı yere sarkıttıktan sonra nefes almakta zorlandığımı hissettim.
Bir şeyler beni boğuyordu sanki... Kafamın içindeki ses de bir yandan rahat bırakmıyordu. 'Güçsüz müsün bu kadar? Aciz misin? Yine onu gördün her şeyi unuttun! Bize neler yaptığını unuttun!'
"Öyle değil, sus!"
'Nasıl peki? O seni bulsun istedin değil mi? O yüzden o hastanedeyken kaçmadın! Güya kaçmayı bırakıp onu püskürtecektin! BAk salonda sülalem rahat tavrıyla yayılıyor! Salaksın kızım sen!'
"Saçmalamayı kes artık, senin hiçbir şeyden anladığın yok! Nereye kadar kaçacaktım? Tüm hayatımı kaçarak mı geçirseydim?"
'Hayatın mı? Senin bir hayatın mı kaldı? Hepsinin suçlusu o ama sen hala onu evine alıyorsun! Kesin affeders
