หนี้รักสลักใจ

ตอนที่8

“พี่แบรดทำไมเดินช้าจัง” ราอูลเเห็นพี่ชายมองผู้จัดการสาวสวยของรีสอร์ทแล้วจึงหยุดเดินรอเพื่อแกล้งแบรดเห็นสาวสวยหน่อยไม่ได้เลย

“มันเกี่ยวอะไรกับนายล่ะ” สองพี่น้องคุยกันเป็นภาษาฝรั่งเศสเพราะคิดว่าผู้จัดการคนสวยน่าจะไม่เข้าใจแต่ภาษาอังกฤษของเธอดีมากพูดราวกับเจ้าของภาษา

“ผมว่ามาเที่ยวคราวนี้คงไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดแน่ ไม่คิดว่าในป่าก็มีอะไรสวยๆงามๆให้ดูด้วย เห่อๆๆ.” ราอูลกอดคอพี่ชายแล้วถอดแว่นตาเสียบคอเสื้อยืดแบรนด์ดังยิ้มให้สาวสวยที่หยุดเดินรอลูกค้าทั้งสองที่คุยกัน

“สวัสดีครับผมราอูลครับ” หนุ่มฝรั่งสวัสดีและทักทายผู้จัดการสาวคนสวยด้วยภาษาไทยแม้จะแปร่งๆไปบ้างแต่ก็ชัดเจนพอสมควรก่อนจะยื่นมือไปจับมือกัน

“สะ สวัสดีค่ะ ดิฉันเลอมานค่ะ คุณพูดภาษาไทยได้” เลอมานถามหนุ่มฝรั่งที่อายุน้อยกว่าเธอและคาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดภาษาไทยได้

“ผมเป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศสครับ”

“แต่คุณหน้าไม่เหมือนลูกครึ่งเลยเหมือนฝรั่งมากกว่าค่ะ” เลอมานมองหน้าของฝรั่งหนุ่มที่แนะนำตัวเองว่าชื่อราอูล และหน้าก็คล้ายๆกับอีกคนที่กอดคอเขาและต้องมองเธอแน่

“ผมเหมือนพ่อมากกว่าแม่ครับ แล้วคุณแลอมาน มีชื่อเรียกง่ายกว่านี้มั้ยครับ” ราอูลตีสนิทสาวสวยต่อน้าพี่ชายและแอบดุกิริยาของแบรด

“แพมค่ะ”

“อ่อ แพม แพมมี่ ชื่อเพราะนะครับ แพมมี่ทำงานที่นี่หรือยังครับ” ราอูลชวนผู้จัดการสาวสวยคุยขณะเดินลงไปที่เรือนแพริมน้ำ

“ไม่นานค่ะ”

“สวยนะครับ” ราอูลพูดขึ้นลอยๆทำให้เลอมานชะงักแล้วมองไปทางคนตัวสูงที่ยกยิ้มมุมปาก

“รีสอร์ทของเราเน้นธรรมชาติค่ะ”

“เปล่าครับ ผมชมแพมมี่ โอ้ย.” ราอูลพูดจบก็ร้องด้วยความเจ็บเมื่อพี่ชายบีบไหล่หนักมือ

“คุณราอูลเป็นอะไรคะ”

“พอดีสะดุดหินครับ”

หินก้อนใหญ่เหลือบมองน้องชายก่อนจะปล่อยมือจากไหล่แล้วเดินเคียงรองผู้จัดการรีสอร์ทฟังน้องชายคุยกับหญิงสาวที่ตอบกลับด้วยโทนเสียงใสน่าฟังที่ทำให้รีสอร์ทน่าพักขึ้นอีกเท่าตัว

“ห้องพักของเราแบบห้องเดี่ยวสิบห้าหลัง ห้องคู่ห้าหลัง ไม่รู้ว่ามีใครจะพักห้องแบบไหนครับ”วิธานถามอังเดร

“ห้องคู่ก็มี แบรด รุยส์ ราอูล จอนนี่และผมที่เหลือก็เพื่อนๆครับ” อังเดรบอกวิธานกับรองผู้จัดการรีสอร์ทคนสวยแล้วหันไปพูดกับทุกคนด้วยภาษาฝรั่งเศสเพื่อให้ไปพักผ่อนตามอัธยาศัยเพราะเดินทางกันมาเหนื่อยๆ

“เชิญครับ มีอะไรก็แจ้ง คุณเลอมานได้เลยครับเธอจะเป็นผู้ดูแลทุกคน” วิธานบอกลูกค้าวีไอพีทั้งยี่สิบคนและมีแต่หนุ่มๆวัยเดียวกับเขาหรือมากกว่าแต่มีหนุ่มน้อยสองคนที่บอกว่าเป็นลูกครึ่งและพูดภาษาไทยได้

“คืออย่างนี้ครับ พวกเราไม่อยากทำกิจกรรมทุกอย่างร่วมกับนักท่องเที่ยวคนอื่น เราอยากสนุกกันเป็นส่วนตัวและไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายนะครับ คุณคิดตามราคาปกติได้เลยเราเต็มใจจ่ายเพื่อให้ได้ตามที่ต้องการ” จอนนี่บอกผู้จัดการและรองผู้จัดการของรีสอร์ทให้เข้าใจตรงกันเพื่อความปลอดภัยของเจ้านายทั้งสามและปกปิดฐานะของสามหนุ่มตระกูลมาร์โกล

“ได้ตามที่คุณจอนนี่กับเพื่อนต้องการครับ ทางรีสอร์ทของเรามีค่าบริการเป็นมาตรฐานไม่มีการคิดเกินหรือเอาเปรียบลูกค้าแน่นอนครับ” วิธานยิ้มให้ลูกค้าและอธิบายเป็นภาษาอังกฤษให้ทุกคนเข้าใจแล้วสองพี่น้องกับพนักงานก็ไปส่งลูกค้าวีไอพีถึงห้องพักทุกคน

“เดี๋ยวสิมาเชรี ผมมั่นใจได้ใช่มั้ยว่าไอ้ที่ผมพักนี่มันไม่ไหลตามน้ำไปตอนผมนอนหลับน่ะ” แบรดหาเรื่องคุยกับรองผู้จัดการคนสวยที่มองเขาอย่างงงๆ แล้วมองเรือนแพหลังใหญ่ที่พานักท่องเที่ยวล่องแพแม่น้ำแควจอดติดกันสองหลังตรงกลางระหว่างบ้านพักเรือนแพที่อยู่ฝั่งละสิบหลังที่มีสะพานไม้เชื่อมติดกันและมีชานเรือนยื่นออกไปนอกชายคาให้นั่งเล่นชมดาว

“เอ่อ, คุณลูกค้า..”

“เรียกผมว่าแบรดครับ”

“ค่ะ คณแบรดไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เรือนแพของเราแข็งแรงมากมันจะลอยขึ้นตามน้ำหากมีฝนตกคุณคงจะเห็นว่าเรามีเสาเหล็กที่ฝังลงไปในดินลึกถึงถึงยี่สิบเมตรยึดไว้ไม่มีทางมันจะไหลไปตามน้ำแน่นอนค่ะ” เลอมานตอบหนุ่มเจ้าปัญหานี่เห็นว่าหล่อหรอกนะจึงให้อภัย

“ดีครับ ผมอยากมั่นใจในความปลอดภัย” แบรดยิ้มให้คนสวยที่เฉยเมยกับความหล่อของเขาขนาดพนักงานสาวๆของรีสอร์ทเห็นพวกเขายังพากันตื่นเต้นกัน

“ดิฉันขอตัวนะคะ เชิญคุณลูกค้าพักผ่อนตามสบาย ตอนห้าโมงเจอกันที่แพด้านโน้นนะคะ” เลอมานบอกลูกค้าฝรั่งที่นั่งรวมกันอยู่สี่ห้าคนที่เธอจำชื่อได้ไม่กี่คนคือแบรด ราอูล อังเดร จอนนี่ รุยส์ ส่วนที่เหลือเธอคงได้รู้จักพวกเขาก่อนจะหันหลังเดินขึ้นจากแพไปตามเนินฝั่งลาดชันที่เป็นขั้นบันได

“แบรด พี่ถามตลกว่ะ” รุยส์มองพี่ชายอย่างขำๆที่ถามเลอมานด้วยคำถามปัญญาอ่อนมาก

“ทำไม แกมันปัญหารึไงรุยส์” แบรดถอดแว่นตามองตามหลังรองผู้จัดการคนสวย

“ไม่ครับ แต่มาเชรีนี่หมายความว่าไง ชอบเธอเข้าแล้วสิ.”

“ยุ่ง”

“ถ้าพี่แบรดไม่สนผมจีบนะ” ราอูลเห็นหางตาพี่ชายกระตุกแล้วยิ้ม พวกเขาเป็นพี่น้องที่สนิทสนมใกล้ชิดกันทำไมจะดูไม่ออกว่าพี่ชายถูกใจรองผู้จัดการสาวคนสวยเข้าแล้วแต่จะชอบแบบไหนต้องรอดู

“ตามสบาย” แบรดพูดจบเดินเข้าไปในห้องนอนในเรือนแพที่มีสองห้องนอนก่อนจะเลือกห้องใหญ่ อังเดรหิ้วกระเป๋าของเจ้านายเข้ามาวางแล้วจัดเรียงเข้าตู้ครั้งนี้มีแต่เสื้อยืดเสื้อเชิ้ตหลากสีใส่สบายและกางเกงวอร์มกางเกงยีนส์กางเกงขาสั้นและเป็นแบรนด์เนมราคาหลักหลายพันหลักหมื่นทั้งหมด

“นายชอบเธอ” เสียงของอังเดรดังขึ้นขณะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้

“สู่รู้อีกคนแล้ว”

“ไม่เห็นเธอจะสนใจนายเลยแบรด” อังเดรมองหน้าเพื่อนหรือเจ้านายแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าจริงมั้ย

“เธอยังไม่รู้ว่าฉันเป็นใครน่ะสิ พอรู้ขี้คร้านจะมาสยบแทบเท้าเหมือนทุกคนนั่นแหละ” แบรดพูดเป็นเชิงดูถูกผู้หญิงบางคนทำตัวให้มีค่าแต่เงินถึงก็มาสยบเขาทุกคนแหละ

“ก็ไม่ทุกคนเสมอไปนะแบรด บังเอิญนายอยู่ในที่แจ้งผู้หญิงเขารู้อยู่แล้วทำไมนายไม่ลองเป็นคนธรรมดาดูบ้างล่ะเผื่อจะได้เจอผู้หญิงที่แตกต่างจากที่นายเคยเจอ”

“นายคิดอย่างนั้นเหรออังเดร”

“ใช่ ถึงแม้ความหล่อของนายจะโดดเด่นนำไปครึ่งแล้วก็ตาม ตอนนี้นายเป็นแค่แบรดนักท่องเที่ยวแค่นั้นเองนี่ เรียบร้อยแล้วนายจะอาบน้ำเลยมั้ย”

“เดี๋ยวก็ได้ นายไปเถอะอังเดร ตอนนี้ฉันเป็นแค่นายแบรดนักท่องเที่ยวไม่มีเจ้านายไม่มีลูกน้องมีแต่เพื่อนที่มาเที่ยวสนุกกันเท่านั้น โอเคมั้ย” แบรดคิดตามคนสนิทและยังเป็นเพื่อนสนิทกันอีก

“โอเคแบรด” อังเดรเดินออกไปจากห้องของแบรดกลับไปห้องพักของตัวเองที่อยู่ถัดไปแล้วหลังสุดท้ายเป็นของจอนนี่ บนฝั่งมีหญ้าญี่ปุ่นเขียวไปจนถึงบ้านทรงไทยหลังใหญ่อยู่ตรงกลางอีกฝั่งก็มีบ้านอีกหลังเล็กลงมาแต่เป็นบ้านปูนอีกฝั่งติดรีสอร์ทเป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ มีท่าน้ำส่วนตัวของห่างเรือนแพหลังสุดท้ายไปประมาณยี่สิบเมตรและมีรั้วกันระหว่างรีสอร์ทแต่แพห้าหลังกินพื้นที่ของบ้านทั้งสามหลัง

เวลาห้าโมงเย็นเลอมานกับวิธานต้อนรับลูกค้าวีไอพีลงแพอีกครั้งเพื่อดูแลดินเนอร์มื้อแรกของลูกค้าวีไอพีเลอมานยังอยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขาเดฟเสื้อกล้ามตัวในสีขาวยาวคลุมบั้นท้ายงอนเสื้อเชิ้ตตัวนอกสีฟ้าน้ำทะเลผูกชายรัดเอวคอดหลวมๆ เดินดูความเรียบร้อยของอาหารที่จัดเลี้ยงรับรองลูกค้าวีไอพีก่อนจะเดินกลับไปหาพี่ชายที่กำลังสั่งงานพนักงานเสริฟประจำแพเรื่องงานบริการเพื่อให้ลูกค้าประทับใจ

“แยกย้ายกันไปเตรียมพร้อม ลูกค้ามากันแล้ว” วิธานบอกพนักงานที่แยกย้ายกันไปประจำหน้าที่ของตัวเอง “อาหารเรียบร้อยใช่มั้ยแพม”

“ค่ะพี่ธาน แพมเน้นแม่ครัวแล้วว่าไม่เผ็ดทุกอย่าง” เลอมานตอบพี่ชายดินเนอร์มื้อนี้ ลูกค้าวีไอพีขอเป็นอาหารไทยรสไม่จัด เธอจึงจัด แกงเขียวหวาน ต้มยำกุ้ง แกงจืดหมูสับ ยำถั่วพูกุ้งสด ไก่พันอ้อย หมูทอดกระเทียม ข้าวผัดปู ซึ่งเตรียมเครื่องปรุงไว้พร้อมแค่แขกลงแพก็ปรุงทันทีเพราะมีเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์เหล้า เบียร์ น้ำชากาแฟและของขบเคี้ยวประเภท เม็ดมะม่วงหิมพานต์ทอด ถั่วทอด ให้กินเล่นและชมธรรมชาติไปด้วยจึงจัดเป็นโต้ะยาวตรงกลางโต้ะเดียวกลางแพ

“เชิญครับ” วิธานเชิญลูกค้าวีไอพีลงเรือจนครบทุกคนก็ส่งสัญญาณให้เรือลากแพไปตามแม่น้ำ และมีเสียงเพลงสากลดังขึ้นหนุ่มฝรั่งทุกคนก็ชื่นชอบต่างไปยืนดูเรือเล็กลากแพไปตามแม่น้ำช้าๆก่อนจะมานั่งดื่ม

“แปลกดีนะครับ เราไปเที่ยวมารอบโลกอารมณ์มันต่างจากนั่งเรือยอช์ทลำละร้อยล้านเลยนะพี่แบรด” รุยส์พูดกับพี่ชายมองดูสายน้ำไหลเอื่อยๆและบรรยากาศโพล้เพล้ใกล้ค่ำมีนกน้อยใหญ่บินโฉบไปมา มีรีสอร์ทเรือนแพริมแม่น้ำแควตลอดแนวทั้งสองฝั่งและมีแพสวนกันที่เปิดเพลงดังสนั่นส่งเสียงกรี้ดกันดังลั่นเมื่อเห็นพวกบอดี้การ์ดที่ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นโชว์กล้ามเนื้อแข็งแกร่งให้สาวๆดู

“น่าสนุกนะครับ สาวๆเพียบเลย วู้ๆ เฮ้..” ราอูลพูดแล้วส่งเสียงตอบสาวๆเป็นที่สนุกและเต้นไปตามจังหวะเพลงแดนซ์ที่แพของสาวๆเปิดดังลั่นแม่น้ำแควจนแพแล่นผ่านไป

เลอมานมองดูหนุ่มฝรั่งทั้งหลายที่สนุกสนานก็ยิ้มอย่างพอใจก่อนพนักงานยกอาหารออกไปเสริฟที่โต้ะหนุ่มๆก็คุยกันเสียงดังจนเธอเผลอมองสบตากับหนุ่มหล่อที่เธอเดาว่าตาของเขาสีฟ้าและก็จริงตอนนี้เขาก็มองเธออยู่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เหมือนถูกจับตามองแล้วพอหันไปชายหนุ่มก็มองจริงด้วย

“พี่แบรด พี่แบรด” ราอูลเรียกพี่ชายเสียงดัง

“อะไรราอูล นั่งอยู่ใกล้แค่นี้เรียกเสียงดังไปได้”

“ผมเรียกพี่หลายครั้งแล้วนะ แต่พี่มัวแต่มองแพมมี่อยู่น่ะสิเลยไม่ได้ยินผมเรียก” คนเป็นน้องตอบพี่ชายแล้วยิ้มล้อเลียน

“ฉันมองเธอที่ไหนล่ะ ก็มองไปทั่วนั่นแหละ” แบรดพูดจบก็ถือแก้ววิสกี้ลุกขึ้นเดินไปที่ท้ายแพยืนมองสายน้ำนิ่งแต่ใต้น้ำนั้นไหลเชี่ยวและอันตราย ที่นี่เงียบสงบจริงบรรยากาศสดชื่นมองไปก็มีแต่ป่าเขียวชะอุ่มอุดมสมบูรณ์เขาคิดไม่ผิดเลยที่เลือกที่นี่ก่อนจะหันกลับยืนพิงขอบระเบียงมองน้องชายและบอดี้การ์ดของเขาที่ดื่มกินกันอย่างสนุกสนานแต่ความจริงเขามองรองผู้จัดการสาวต่างหากและท่าทางสนิทสนมกับผู้จัดการอีกหรือว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน แบรดสะบัดศรีษะไปมาก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมแล้วกินอาหารที่เขาคุ้นเคยเพราะอารียาทำให้กินบ่อยๆและลูกน้องของเขาทุกคนก็คุ้นเคยอาหารไทย

“แพมมี่ ไม่มีเพลงมันๆเหมือนแพเมื่อกี้บ้างเหรอครับ” ราอูลเรียกสาวสวยที่พี่ชายถูกใจมาถามเพราะทุกคนกำลังกรึ่มได้ที่น่าจะมีเพลงมันๆให้ขยับแข้งขยับขาด้วยสิ

“มีค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปปิดให้นะคะ” เลอมานเดินไปที่ดีเจและบอกให้เปิดเพลงจังหวะมันๆตามที่ราอูลบอกแต่ไม่รู้ว่าฝรั่งจะมันจริงด้วยหรือเปล่า

พอเสียงเพลงแดนซ์ดังขึ้นหนุ่มฝรั่งก็ปรบมือโห่ร้องกันแล้วลุกแดนซ์กันอย่างสนุกสนานจะมีแต่แบรดกับจอนนี่ที่นั่งอยู่ขนาด อังเดรยังทนไม่ไหวลุกขึ้นเต้นกับน้องชายเจ้านายและบอดี้การ์ด

“ลูกค้ากลุ่มนี้ไม่เรื่องมากอย่างที่คิดนะแพม หนุ่มหล่อทั้งนั้นไม่สนสักคนเหรอน้องรัก” วิธานแซวน้องสาวใช่ว่าเขาจะไม่เห็นสายตาของหนุ่มฝรั่งมองเลอมานแต่น้องสาวของเขาไม่ได้มีท่าทีอะไรแต่มีอยู่คนหนึ่งหนุ่มที่มองน้องสาวเขาบ่อยๆยามเผลอ แต่เขาก็หล่อจริงๆและดูสง่าไม่เหมือนคนอื่นที่จะนอบน้อมกับเขา

“เขาเป็นลูกค้านะพี่ธาน เรามีหน้าที่ดูแลพอจบทริปเขาก็กลับแล้ว อย่าไปยุ่งกับเขาเลยค่ะ แพมไปดูอาหารก่อนนะคะ” เลอมานบอกพี่ชายก่อนจะเดินไปดูอาหารบนโต้ะว่ามีอะไรพร่องไปบ้าง

“มาเชรี” แบรดเรียกสาวสวย

“คุณแบรดต้องการอะไรคะ”

“ผมจะเข้าห้องน้ำได้ตรงไหนครับ” แบรดถามแล้วมองหน้าหญิงสาวแล้วอมยิ้ม

“ด้านโน้นค่ะ เดินตรงไปข้างเคาน์เตอร์ห้องน้ำจะอยู่ด้านหลังค่ะ”

“ไปส่งผมหน่อยสิ” เสียงห้าวเรียกร้องเมื่อเห็นหญิงสาวไม่สนใจ

“เชิญค่ะ” เลอมานแอบถอนหายใจก่อนจะเดินนำแบรดไปที่ห้องน้ำ

"มาเชรี ผมต้องปล่อยลงน้ำเลยใช่มั้ย"

“รอผมด้วยนะ” เสียงห้าวบอกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ "มาเชรี ผมต้องปล่อยมันลงแมน้ำใช่มั้ย" แบรดโผล่หน้าออกมาถามหญิงสาวที่กำลังจะว่าเขาชะงัก

"ค่ะ."

"พระเจ้า" แบรดกรอกตาแล้วปิดประตูดีนะที่เขาแค่ฉี่งั้นห้องน้ำที่เรือนแพก็เหมือนกันล่ะสิอย่างนี้เขาจะกล้าเล่นน้ำในแม่น้ำ มั้ยล่ะเนี่ย

“ตาฝรั่งบ้า แค่เดินมาห้องน้ำยังต้องให้มาส่งเหมือนเด็กๆทำไมคนอื่นไม่เห็นเป็นเหมือนนายเลย” เลอมานบ่นเบาๆยืนเกาะราวหันหลังให้ห้องน้ำมองไปในความมืดที่เธอคุ้นชินเพราะลงแพเกือบทุกวันเพื่อดูแลลูกค้าสลับกับพี่ชายเพราะอยากให้ผิดพลาดน้อยที่สุดแต่โชคดีที่วันนี้มีลูกค้าแค่กลุ่มเดียว

“คิดอะไรอยู่มาเชรี” แบรดพูดเบาๆใกล้หูเล็กๆหลังจากมองแล้วว่าไม่มีใคร

“อุ้ยย..” เลอมานสะดุ้งหันไปจ้ะเอ๋กับใบหน้าหล่อในระยะประชิดก็ผงะหน้าออกจนหญิงสาวเกือบหงายหลังชนกับราวกั้น

“มาเชรี” แบรดใจหายแว้บรวบร่างเพรียวมากอดไว้แน่น

“คุณ..” เลอมานตกใจที่ตัวเองเกือบหงายหลังลงไปในแม่น้ำเพราะนายฝรั่งรูปหล่อซะแล้ว “ปล่อยค่ะ” มือเล็กดันหน้าอกเขาออกหน้าแดงเรื่อเมื่อสัมผัสกล้ามอกแน่นปึ้กของเขา

“ผมขอโทษมาเชรี่” แบรดขอโทษหญิงสาวที่ทำให้เธอตกใจ

“ไม่เป็นไรค่ะเชิญคุณแบรดที่โต้ะค่ะ” เลอมานบอกชายหนุ่มเมื่อได้สติ

“กลัวเขาเข้าใจผิดเหรอครับ”

“ใครคะ”

“ผู้จัดการไง”

“เปล่าค่ะ ดิฉันขอตัวนะคะ” เลอมานเดินเชิดหน้าไปนั่งที่เคาน์เตอร์ด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ โอ้ย ตาบ้านนี่อ่ยเธอชัดๆแล้วดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาก็ทำเอาเธอใจสั่นเมื่อมองในระยะใกล้จนทำให้เธอมานั่งสงบสติ ส่วนแบรดเดินยิ้มกลับมาที่โต้ะก่อนจะทำหน้านิ่งเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนของน้องชายทั้งสองกับลูกน้องคนสนิท

“พี่แบรดไปทำอะไรมาถึงได้อารมณ์ดี แล้วทำไมแพมมี่ถึงได้เดินคอตั้งไปโน่นละครับ” รุยส์ถามพี่ชายและเรียกเลอมานว่าแพมมี่ตามน้องชาย

“เปล่า”

“จริงง้ะ”

“จะถามอีกนานมั้ยวะ” แบรดยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มเหลือบมองไปที่หญิงสาวแล้วยกยิ้มก่อนจะทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ทุกคนก็สนุกกันเหมือนเดิมเพราะไม่ต้องระแวดระวังอะไรมากจนแพวกกลับไปที่รีสอร์ทก็ถือว่าสิ้นสุดดินเนอร์ในคืนนี้และประทับใจหนุ่มๆทุกคนรวมทั้งแบรดและพากันไปพักผ่อน

เช้าวันนี้เลอมานนอนตื่นสายเพราะงานช่วงเช้าไม่มีอะไรส่วนเรื่องอาหารเช้าของลูกค้าวีไอพีก็สั่งงานไว้แล้วอีกอย่างวันนี้หนุ่มๆขอนอนพักเอาแรงก่อนช่วงบ่ายถึงจะออกไปเล่นกิจกรรมกลางแจ้งกันจึงทำให้หญิงสาวนอนตื่นสายได้อีกหนึ่งวัน ร่างเพรียวเดินไปเปิดผ้าม่านเพื่อรับแสงสว่างก่อนจะกลับไปนอนมองไปทางรีสอร์ทที่มีนักท่องเที่ยวประปรายเธอตั้งเวลาปลุกไว้ตอนเก้าโมงแล้วเผลอหลับไปก่อนจะสะดุ้งตื่นเสียงโทรศัพท์

“ว่าไงนิน” เสียงแหบถามเพื่อนรัก

“เพิ่งตื่นหรือแพม”

“ใช่ พอดีเช้านี้ไม่มีงานน่ะเลยตื่นสายได้”

“นินโทรมาถามเรื่องของลูกค้าของน่ะ เป็นยังไงกันบ้างแพม.” บูรณินโทรมาถามเพื่อนกลัวว่าลูกค้าของเธอจะเรื่องมากเพราะแบรดทุกอย่างต้องเป้ะถึงแม้ชายหนุ่มจะเป็นคนขี้เล่นอารมณ์ดีก็ตาม พี่ชายบอกว่าครั้งหนึ่งไปเที่ยวด้วยกันแล้วพนักงานสาวเห็นว่าแบรดหล่อขี้เล่นจึงคิดว่าเป็นประเภทคลำไม่มีหางแล้วเอาหมดจึงไปนอนรอที่ห้องแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ถูกแบรดโยนออกจากห้องแล้วย้ายโรงแรมทันที

“ก็ดีอ่ะ ลูกค้าแกต้องโอเคอยู่แล้วนิน พวกเขาสบายๆไม่เรื่องมากนะแต่ไม่แน่นี่แค่วันแรกยังเหลืออีกเก้าวันแน่ อยากให้นังตีตี้มันมาเห็นจริงๆหนุ่มฝรั่งรูปหล่อยี่สิบคนหล่อๆทั้งนั้นแก” เลอมานบอกเพื่อนแล้วคิดถึงเมื่อคืนแต่ไม่เก็บมาใส่ใจถือว่าเขาเป็นลูกค้าคงไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่ถูกใจแกสักคนเหรอแพม จะได้ควงไปอวดนายวัตไงมันจะได้ตัดใจจากแกสักที” บูรณินยุเพื่อนรัก

“ม่ายอ่ะ ไม่อยากเล่นกับไฟอ่ะ หนุ่มฝรั่งก็ไม่ต่างกับหนุ่มไทยหรอกเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเบื่อก็ทิ้งยิ่งฝรั่งเขาฟรีเซ็กซ์ด้วย ไม่ไหวจ้ะ.” เลอมานตอบเพื่อนรักขนาดเรวัตยังได้แค่จับมือและเขายังไม่ยอมเลิกกับเธอแต่เธอตัดสินใจไปแล้วว่าจบก็คือจบ

“จ้ะ เอาที่แกสบายใจเถอะ ยังไงก็ฝากด้วยนะแพม แค่นี้แหละนินจะไปทัวร์ยุโรปสิบวันอยากได้อะไรมั้ยนินจะซื้อมาฝาก”

“ไม่ต้องหรอนิน เอาไว้คราวหน้าละกัน ขอบใจมากจ้ะ” สองสายคุยกันจบก็วางสาย เลอมานเดินออกมาตรงระเบียงยืนบิดขี้เกียจไปมาแล้วมองไปทางแม่น้ำแควก็เห็นหนุ่มฝรั่งใส่กางเกงขาสั้นถอดเสื้อโชว์กล้ามเนื้อนั่งกระจายกันอยู่ที่ชานเรือนแพใหญ่ห้าหลังบางคนก็นอนเล่นอาบแดดคุยกันขนาดเห็นไกลๆเธอยังร้อนโพรงจมูกหากเห็นใกล้ๆเลือดกำเดาคงพุ่งแน่ เลอมานจึงกลับเข้าไปในห้องไปอาบน้ำแล้วค่อยไปกินข้าวที่บ้านใหญ่

แบรดเข้าห้องน้ำเสร็จเขาก็ยืนตรงหน้าต่างแบบสไลด์เป็นช่องขนาดเท่าฝ่ามือมองขึ้นไปบนฝั่งขณะล้างมือก็เห็นรองผู้จัดการสาวคนสวยยืนบิดตัวอยู่ตรงระเบียงด้วยท่าทางเซ็กซี่ในชุดนอนเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงขายาวที่คู่ควงของเขาไม่มีวันใส่แต่พออยู่บนเรือนร่างสูงเพรียวกลับน่ามองทั้งที่อยู่ไกลๆเขายังรู้ว่าเป็นเธอเมื่อหญิงสาวเดินกลับเข้าห้องแบรดก็เดินออกไป

“อังเดรนายมีกล้องสองทางไกลหรือเปล่า” แบรดถามคนสนิทที่ทำหน้างงจู่เจ้านายถามหากล้องส่องทางไกล

“ไม่มี นายจะเอาไปทำอะไร”