Ela Kılıç
Zaman elimizde tutamadığımız, istemimizin dışında ilerleyen, acıyı ve mutluluğu bize bir anda yaşatan ve ne olursa olsun durmadan akan önüne geçilmez bir olguydu.
Bunu bahçede neşeli sesleriyle koşturan çocuklarımı izlerken daha iyi anlıyordum. Senelerce önce hayalini kurmaya bile çekindiğim her şey gerçek olmuştu.
Ömer ile ilk karşılaştığımız günü dün gibi hatırlarken şimdi çocuklarımızla birlikte büyük ve huzurlu bir ailemiz vardı.
Ondan kaçtığım, beraber olmaya korktuğum günlerin inadına çok mutluyduk. Birlikte geçirdiğimiz yıllar geçmiş, evlatlarımızla ömrümüz taçlanmıştı.
“Anne ya oğluna bir şey de!” Kızım isyan ederek bana döndüğünde gülümsedim.
“Kızım hani şikayet etmek yoktu?” Dediğimde güzel suratını asıp kollarını önünde birleştirdi.
“Kim benim prensesimi üzüyor?
