O camiye girdiğinde önüme dönüp karnımı okşadım.
“Hoş geldiniz bebeklerim. Ben anneniz Ela. Az önce sizin için şükretmeye giden adama da babanız Ömer. Biz sizi çok seveceğiz. Sizi o kadar çok bekledik ki. Lütfen sağlıkla gelin bize.” Bebeklerimle konuşurken içim içime sığmıyordu.
Cama çıkıp avazım çıktığı kadar;
“Anne olacağım!” Diye bağırmak istiyordum.
Kalbim delice bir hızla çarparken ruhum onun ritmiyle dans ediyordu. İçim resmen bayram ediyordu. Hani utanmasalar dalağım ile böbreklerim el ele tutuşup halay çekecekti.
İçimde öyle bir sevinç vardı.
Ömer yaklaşık on dakika sonra arabaya döndüğünde elinde koca bir tepsi baklava vardı.
“O da ne?”
“Bebeklerimiz için.” Derken arkaya uzanıp bir dilimini aldı ve ağzıma tıktı.
Ben şaşkınlıkla ağzımdaki baklavayı yerken yeniden yola çık
