Cihanşah Şahmaran’ın dudaklarından dökülen acımasız sözler, benliğimi derin bir ümitsizlik ve buhran çukuruna sürükledi. Her kelime göğsümün üzerine bir taş gibi çöktü, nefesimi daralttı. Sanki zaman o anda durmuş, etrafımda yalnızca sessizlik ve buz gibi bir boşluk kalmıştı. Kalbimde yankılanan bu sözler, içimdeki umut kırıntılarını paramparça ediyor, beni savunmasız ve kırılgan bir hâle getiriyordu. Gözlerim bulanıyor, düşüncelere kapılıp gidiyordum. Kaçmak, saklanmak, belki de her şeyi unutmak istiyordum. Ama kaçış yoktu. O an fark ettim ki, ne kadar direnmeye çalışsam da, Cihanşah’ın sert duruşu ve acımasız sözleriyle örülü bu duvarların önünde tek başımaydım. Boyumdan büyük olan bu duvarları aşmak ise hiç kolay değildi. Zira Cihanşah Şahmaran bana ufacık bir kapı aralığı bile bırakmıy
