Nujin, sabah sofrasında derin bir huzursuzluk içinde kıvranıyordu. Gözleri, önündeki boş kahvaltı tabağına takılıp kalmıştı. Saatler önce kocasının öfkesine maruz kalmış, ardından hiçbir şey olmamış gibi davranarak kahvaltı hazırlıklarına yardım etmişti. Şimdi ise konak halkıyla aynı sofrada, kendisine ayrılan köşede sessizce oturuyor ne sofradaki neşeye ne de konuşmalara karışabiliyordu. Her lokma boğazında düğümleniyor, içindeki fırtına dışarıya yalnızca ağır bir sessizlik olarak yansıyordu.
Nûjin’in bakışları, istemsizce kahvaltı sofrasının üzerinde gezindi. Sofrayı kaplayan sessizlik, sabah yaşananların ağırlığını hâlâ içinde taşıyor, gerginlik azalmadan devam ediyordu. Yalnızca çay bardaklarının ve çatal bıçağın birbirine çarpan hafif sesi duyuluyor, bu tını gerginliğin üzerine ince
