Philander: Hunter Dwyer

Chapter Nine: I Think I Have Feelings For You

I returned to the condo unit after roaming around to some part of the island. I came back with a frown on my face when I saw Mr. Dwyer sitting on the sofa with his arms hanging on the backrest.

Dahan-dahan kong sinara ang pinto sa likod ko habang nakikipagtitigan sa kaniya.

"Hey." Simpleng pagbati ko. "Sorry, medyo nagabihan ako."

Gumalaw ang panga niya, hindi niya ako tinignan at madiin na pinikit ang mga mata niya. Nakikita ko ang ugat niya sa leeg at sa gilid ng noo at sapat na iyon para mapag-aralan na galit ito. Nakaramdam ako bigla ng kaba at takot habang tumatagal ang tingin ko sa mukha niya.

Dinilat niya ang mga mata niya at tumuon muli iyon sa akin. Tumayo siya at dahan-dahang naglakad papunta sa akin. Nakakuyom ang dalawa niyang kamao sa magkabilang gilid niya, nanlilisik ang mga mata niya at gumagalaw ang panga.

Hinalukay ko ang utak ko, hinahanap ang naging kasalanan ko kung bakit siya galit sa akin. Dahil ba late na akong nakauwi? Iyon ba iyon?

"Bakit ngayon ka lang?" Salungat ang boses niya sa ekspresyon na nakikita ko sa mukha niya. His voice sounded soft still.

"I-i'm sorry, masyado kasing malaki 'yong isla eh. I wanted to explore the whole place. S-sa totoo nga n'yan, m-marami pa akong hindi napupuntahan." Dinala ko ang kamay ko sa labi ko, pinisil ko ang ibaba kong labi out of habit at yumuko.

"How am I suppose to punish you, Sera, hm? You broke a rule, you must be punished. How do you think I'm gonna do that?" Naramdaman ko siyang mas lumapit pa, humakbang ako paatras hanggang sa bumangga ang likod ko sa pinto. "You wanna suggest something?"

But I thought we're not working? Akala ko wala kami sa trabaho?

Hinanap ko ang door knob sa likod ko. "Hanggang d'yan ka lang, sir." Pinigilan ko siyang makalapit pa, nagtataas baba ang dibdib ko dahil sa sobrang kaba.

"Is it that hard to say my name, Sera?" I sensed anger in his voice, but it still sounded soft nevertheless.

Paulit-ulit akong lumunok habang nakatitig sa kaniya. Hindi ko magawang iiwas ang tingin ko at nakipaglaban lang ng titigan sa kaniya. Gusto kong ipakita na wala siyang apekto sa akin pero alam kong niloloko ko lang ang sarili ko duon.

"How do you usually punish your ex-PAs?" I asked back, good thing I didn't stutter.

His lips tugged upwards, he laughed sarcastically. "Usually, I don't punish them because I don't give them any chances. Once they break a rule, I fire them immediately."

"I..." kumunot ang noo ko, "ilang beses ko ng nilabag 'yang mga patakaran mo. You didn't fire me, and most especially, you didn't punish me and let me pass. Why not let me pass now? What did I do?"

"You got me worried, Sera."

I froze of what he said.

"Tell me, how am I suppose to punish you?" He trapped me between his arms.

"Give me, uh, hive me a work! Drown me to work or anything! I don't know! Punish how you want to punish me!" Natataranta kong sagot, umiiwas sa mukha niyang isang dangkal na lang ang layo sa akin. Tumatama na ang mabango niyang hininga sa ilong ko.

"Are you sure about that?" He smirked, staring at me in amusement, gone his scary expression. "I'm giving you five seconds to think about your answer."

"Anong—"

"Five..."

"Hunter, ano bang laro 'to!?" I panicked, I put my hand on his hard chest and tried pushing him away.

"...four..."

Is he really serious!?

"...three..."

Nataranta ako at sinubukang pag-isipan ang sagot ko pero naging blanko ang utak ko dahil sa pagkataranta ko.

"...two..."

And all of the sudden, something came crushing in my mind. The first time he punished me. Hindi ko 'yon makakayang kalimutan, dahil sa parusa na 'yon ay nawala ang pagkabirhen ng labi ko. Goodness.

I looked at him in wide eyes, my lips opening so I could tell him that I changed my mind. But it was already too late because before I knew it, his lips was pressed against mine. He smashed his lips on my lips, pressing his lips torridly on mine with his hand holding my neck to angle my face properly.

Buong pwersa ko siyang tinulak palayo at pinahiran ang labi ko. "Ano ba, Hunter!?" Pagalit kong sigaw, dinuro ko siya dahil sa inis. "Is that how you punish your PAs before me!? Katulad din ba ako nila? Kaya ba hindi mo pa ako sinesesante kasi hindi mo pa ako nakukuha 'yong gusto mong makuha sa akin!"

"I don't punish them like this, Sera... I don't give them second chances." He said while panting. "I should be firing you right now for always disobeying me, for always being late and for always touching the things in my office kahit na alam mong ayoko may nangingialam sa mga gamit ko."

Napakurap-kurap ako. s**t, he saw that? Pero ako lang palaging mag-isa sa office niya tuwing pinapakialaman ko mga gamit niya because of curiosity.

"I have CCTVs in my office, Sera, do you realize that?"

Oh... right.

"P-pero... bakit hindi mo pa rin ako sinesante?" I asked, tears rolling down my cheek. "Why are you doing this to me? Akala ko nagiging okay ka sa akin kasi nagugustuhan mo na ako bilang PA mo, pero ang totoo pala may binabalak ka. K-kinukuha mo l-lang yata 'yong l-loob ko para...p-para..." Hindi ko na matuloy ang gusto kong sabihin dahil nag-umpisa na akong humikbi.

Pinikit ko ang mga mata ko para hindi makalabas ang luha galing dito, tinakpan ko ang mukha ko para hindi niya ako makita at tinikom ang bibig para patahimikin ang sarili.

"Seraphina..."

My name sounded good whenever he say it. But, the hell!? Bakit iniisip ko iyon sa ganitong sitwasyon?

"Hey, you got it wrong, hon." Napaigtad ako nang maramdaman ang kamay niya sa balikat ko. Napahawak muli ako sa doorknob pero hinawakan niya rin ang kamay ko na nakahawak dito. "Oo, may pinaplano ako pero hindi iyon gaya ng nasa isip mo."

Umiling ako. "Frances told me about you and your PAs... Akala ko naiiba ako sa kanila kasi nagtagal ako p-pero m-mali ako ng akala."

"Hey, it's nothing like that..." I felt his warm hand touched my cheek, he wiped my tears away in a gentle manner. "You're different from them, trust me."

I opened my eyes slowly and I met his beatiful brown ones.

"Stop crying, please? You just made me worry, I'm sorry." He whispered, his face close to mine. Dalawang kamay niya na ang nakasalo sa pisnge ko at ang pumapahid ng luha ko. "Sera... please, stop crying."

Umiiyak pa rin ako at patuloy pa rin ang pagtulo ng luha at paghikbi ko pero nagawa ko pa ring tumango. Nagawa kong paniwalaan ang mga sinabi niya, natagpuan ko na lang ang sarili na pinagkakatiwalaan ang mga salita niya.

"Come here." He patted my head gently, bumaba ang kamay niya sa braso ko at hinila ako papunta sa sofa. Pinaupo niya ako duon at siya naman ay lumuhod sa harap ko.

"D-don't..." pinahiran ko ang luha ko, "don't stay there o-on the floor. Sit beside me on the s-sofa instead." Tumikhim ako. "Okay lang ako, huwag ka ng mag-alala."

"Do you wanna know the reason why I don't wanna fire you?" He sighed, he looked away like he's shy of me.

Kinagat ko ang ibaba kong labi at tumango.

He looked at me warily. For the first time since I met him, mukhang nahihiya siya. "Hindi ko kayang sabihin." God, when did he become so adorable in my eyes?

I tried my best to control my smile, instead I pretended to be pissed.

"Bakit ba, Hunter? Naguguluhan ako sayo at sa mga inaakto mo! Hindi kita maintindihan! This past few weeks, hindi mo 'ko pinapasin at sinusungitan mo 'ko... tapos ngayon naman kinakausap mo ko't nakikipagbiruan ka pa sa akin. Hindi ko alam kung anong kaylangan mo sa akin o kung bakit mo ba 'ko ginaganito."

Isa lang naman ang naiisip ko na dahilan. He wants to get in my pants, but he told me that it's not what I think it is. Why am I believing in his words again? Why am I trusting him again?

He sat on the floor, he stared into emptiness as if he got lost by his own feelings. "You're wrong. I really wanted to talk to you, Sera. I was just really busy."

"I don't believe you," ngumuso ako, "kung madami kang trabaho edi dapat marami rin trabaho ko."

"It's because I lend them all to Frances, I don't want to give you big works. I don't like seeing you stressed out. I was just really busy because the company was facing a problem that time. I can't even feed myself."

Ang dami kong gustong itanong, kaso ayoko pang humaba ang usapan namin. Gusto ko ng matapos ito, gustong kong malayo muna sa kaniya. Masyado siyang malapit sa akin, nagrereak ang puso ko tuwing malapit ito. Alam kong hindi na normal iyon kaya dapat na talaga akong mag-ingat.

"Did you already learned to like me as your PA?" I asked, the hope in my voice very obvious.

He blinked a couple times and then chuckled suddenly like I just said something funny.

"Let me show you instead since I can't say." He knelt again, he put his hand on my knee and leaned forward towards me. "I just hope you won't push me this time."

Umusog ako paatras at siniksin ang likod ko sa backrest ng sofa. Naging malapit ang mukha niya sa akin, isang dangkal na lang ang layo at nagpapatuloy pa rin ang paglapit ng mukha niya. He was staring intently at me, it made me speechless and made my mind blank.

He let out a shaky breath when his eyes dropped on my lips, he leaned his face closer to me until I felt our nose touch. His warm and soft hand touched my cheek, he stroked it with his thumb carefully like he's trying to tell me that he has no intention of hurting me. Like I'm soft of a fragile thing that's needed to be taken care of.

He leaned closer... and closer... until his lips touched my nose and planted a simple but a long kiss there. I closed my eyes because of the strange effect it made to me.

He pulled away slowly, he touched my eyelid and brushed his thumb against my eyelashes. I opened my eyes, I could feel my cheeks burning in shyness. Sigurado akong kilig itong nararamdaman ko at masamang senyales iyon.

Does this mean... I'm starting like Hunter Dwyer more than just a friend? The playboy and philanderer Hunter Dwyer? Him?

"Sera..."

I swallowed and forced myself to respond by humming.

"I think I have feelings for you."

My heart just died, I felt like it stopped beating for a second in surprise. I stared at him, unable to move and speak. Para akong binuhusan ng yelo at nanigas sa lamig. Hindi ko inasahan na sasabihin niya iyon kaylanman sa akin. I never assumed that he will like me because I never thought of myself as his type.

Baka mali lang ang pagkakarinig ko? Or maybe I heard right but he didn't really mean it? Maybe he's pranking me and playing jokes on me? But I don't see Mr. Dwyer as that kind of person. Sa tingin ko ay hindi namin siya 'yong taong palabiro.

"H-ha?" Halos hindi ako mahinga, masyado talaga akong nabigla at kahit paghinga ay nakalimutan kong gawin.

Hindi siya nabigyan ng pagkakataong makasagot dahil biglang nagring ang cellphone ko na nasa loob ng bag ko. Natauhan ako at umusog palayo kay Mr. Dwyer, binuksan ko ang bag ko na kanina pa nakasabit sa balikat ko at hinanap ang cellphone. Pinagpapawisan at naiilang.

Sinagot ko ang tawag nang hindi man lang tinitignan kung sino ang caller.

"Anak!"

Napalunok ako, tumingin ako kay Mr. Dwyer na nakaupo sa sahig at matiim na nakamasid sa akin. Ang mabuti lang duon ay nakalayo na siya sa akin at pwede na akong makahinga ng maluwag. Pero nanatili ang pagkailang ko dahil sa mga titig niya.

"M-mama," pinahiran ko ang pawis sa noo ko, "kayo po pala. B-bakit po kayo napatawag?"

"Nang-istorbo ba ako sa'yo, anak?" Malungkot ang tono na gamit ni Mama. "Nami-miss ka na kasi namin agad eh."

Sandaling nawala ang isipan ko sa sinabi ni Mr. Dwyer kanina at lumipat sa magulang ko na nami-miss ko na rin tulad nila sa akin.

"Miss ko na rin po kayo, first time ko pong mahihiwalay sa inyo ng matagal. But it's just two weeks, Mama, makakaya natin 'to." Huminga ako ng malalim, nabalot ng nalungkutan ang puso ko. "Magba-bonding tayo kapag nakabalik na 'ko, I'll ask my boss if I can take a day off."

"Oh, kamusta na si Mr. Dwyer d'yan? Be good to him, anak. He's a good person, magalang pa at marespeto. Mabait naman pala 'yang boss mo eh, Sera. Sa tingin ko nga ay may gusto sa'yo ang boss mo—"

"Mama!" Napatingin ako kay Mr. Dwyer, seryoso pa rin ang ekspresyon niya na nakamasid. Nakalimutan ko na ako lang pala ang nakakarinig kay Mama. It will be embarrassing if he heard that.

"Bakit, eh, totoo naman? Kung ako sayo aasawahin ko na 'yan eh. Sera, gusto ko ng magkaapo—"

"Mama naman eh!"

Tumawa siya sa kabilang linya. "Oh sige na. Ang Papa mo ay nagliligpit ng pinagkainan sa baba kaya hindi ka muna makakausap. Matutulog na 'ko, anak. Papagalitan ako ng Papa mo kapag naabutan niya akong gising."

Malungkot akong ngumiti. "Good night, Mama. Tatawag po ako bukas ng umaga sa inyo ni Papa. I love you!"

"Good night din, Sera. I love you, too!" Siya na ang nagpatay ng tawag.

Binaba ko ang cellphone ko at tumitig sa screen ng cellphone ko.

"Sure, you can take a day off when we get home." Ani Mr. Dwyer na ikinagulat ko. Nakalimutan ko na nakikinig pala ito sa akin.

"Really? Pagbibigyan mo 'ko?" Hindi makapaniwalang tanong ko sa kaniya habang nakangiti ng malaki.

"I'm sorry, kung alam ko lang na hindi ka sanay na mawalay ng matagal sa mga magulang mo, sana hindi na kita sinama pa. I should have brought Frances with me instead." He looked sincerely sorry.

"It's not like that, Hunter." I smiled at him. "I'm really glad you brought me here with you, namiss ko lang talaga mga magulang ko. Mabuti ngang ako dinala mo eh, ang ganda kaya rito."

Tumango-tango siya, pagkatapos ay tumayo at pinagpagan ang sarili.

"I made dinner, I know you're hungry." He lend me his hand, I stared at it for awhile and slowly accepted it, hesitating a bit. Nang mahila niya na ako patayo ay binawi ko agad ang kamay ko. Goodness! My heart!