.
.
เอวาพูดออกไปอย่างเหลืออดและลุกออกจากโต๊ะวิ่งหายออกไปก่อนที่น้ำตาทั้งสองข้างของเธอจะไหลรินลงมา เธอไม่อยากให้พวกเขาเห็นเธอด้วยที่เป็นแบบนี้...เธอไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่าเธอเหมือนคุณหนูคนเดิมของพวกเขา...ช่างเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวจริงๆ...ความผูกพันธ์กับตัวละครในโลกนิยายแห่งนี้ได้มากขึ้นเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว...มารู้ตัวอีกทีก็ดำเนินมาครึ่งเรื่องแล้ว
“ฮึกๆ...ฮือออ...ฉันไม่อยากผูกพันกับที่นี่....แล้วฉันจะตัดใจกลับไปได้ยังไง...ฮึกๆ...แล้วทำไมต้องร้องไห้หนักด้วยเนี่ย ฮืออออ”
เอวานั่งร้องไห้ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำของห้างที่ผู้เป็นพ่อเป็นเจ้าของอยู่นาน พลางคิดหาเหตุผลมาหักล้างความรู้สึกของตัวเอง เธอรู้ดีว่ายังไงเรื่องราวนี้มันจะต้องมีตอนจบและยังไงมันก็ต้องจบ ไม่มีหนังสือเล่มไหนที่ไม่มีตอนจบ...หนังสือชีวิตก็เช่นกัน...เราไม่มีทางรู้เลยว่าตอนจบมันจะมาถึงตอนไหน...เธอจะทันได้ตั้งตัวหรือเปล่า...
“ฮ
