.
.
“คิดมากน่า ฉันอาจจะเป็นคนที่เธอเคยคิดจะให้ช่วยนางเอกของเรื่องก็ได้”
คิรินตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปโยกศีรษะของเธอเพื่อเป็นการปลอบโยนไม่ให้เอวาคิดมากจนต้องมาทำหน้าเศร้า ถึงเวลาที่เธอทำหน้าเศร้าสลดจะเหมือนกับคุณหนูข้าวปั้นคนเดิม แต่เขาก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น คุณหนูในตอนนี้สำหรับคิรินเหมาะกับรอยยิ้มเสียงหัวเราะและท่าทางเปิ่นๆเซ่อซ่ามากกว่า
“นั่นสิ...ฉันอาจจะลืมเพราะยังแต่งเรื่องไม่ถึงตอนนั้นก็ได้”
“เอาน่าเลิกเศร้า และเลิกคิดที่จะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเพื่อช่วยชีวิตคนอื่นตามภารกิจได้แล้ว มีวิธีช่วยต้องเยอะแยะ”
“ก็ตอนนั้นมั้นกะทันหันนี่...ใครจะไปทันคิด”
“เอาไว้ครั้งต่อไปมาช่วยกันคิดละกัน...ตอนนี้ต้องทำหน้าที่คุณหนูข้าวปั้นไปก่อน ฉันรู้ว่าเธออยากกลับไปหาน้องสาวของเธอ”
“อือ...แต่...เรื่องนี้เราจะรู้กันแค่สองคนนะ ความลับระหว่างเราตกลงไหม?”
“ได้สิ” คิรินยิ้มรับ เพราะคิดไปคิดมา
