Sevda eve dönüş yolunda fazla konuşmadı. Lojmanın önüne geldiklerinde Sevda durdu.
“Hakan,” dedi alçak sesle.
Hakan ona döndü.
“Efendim?”
Sevda kısa bir an sustu. Sonra gözlerini kaçırmadan konuştu.
“Bugün orada yardımcı olduğun için teşekkür ederim. Adar meselesinde yani.”
Hakan’ın yüzü yumuşadı.
“Önemli değil.”
“Bir anda öyle söylemek zorunda kaldım. Seni zor durumda bıraktıysam—”
“Bırakmadın,” dedi hemen. “Merak etme.”
Sevda başını salladı ama içindeki mahcubiyet geçmedi. “Hayatım” kelimesi ağzından çıkarken yalnızca olayı yatıştırmak istemişti. Hakan bunu sezmiş gibiydi. Sesi daha sakin çıktı.
“Sen kendini korumaya çalıştın. Ben de yanında durdum. Hepsi bu.”
Sevda’nın gözlerinde kısa bir minnet belirdi.
“Teşekkür ederim. İyi geceler.”
“İyi geceler Sevda.”
Hakan arkasını
