แรดอย่างมีประโยชน์

1926 Words

“เสี่ยรวยๆ มีเยอะแยะน่า..แต่จะทิ้งกูวันไหนก็บอกล่วงหน้านะจะได้ไปหาไว้ทันขี้เกียจนอนใต้สะพาน ฮ่าๆ” เอวาพูดพลางหัวเราะออกมา ต่างจากในใจที่ค่อนข้างจะหวั่นๆ กับประโยคของธันวาเพราะเธอรู้ว่าทั้งครอบครัวของธันวานั้นไม่มีใครชอบเธอเลยสักคน! “ตลก! กูไม่ทิ้งมึงหรอกแต่หากต้องเลิกกันจริงๆ กูก็ไม่ให้มึงอดยากลำบากถึงขั้นไปขายตัวหรือนอนใต้สะพานหรอกน่า..” ธันวาชะงักมองใบหน้าหวานที่หัวเราะออกมาอย่างกับว่าเธอบังคับมันเสียจนเขาต้องพูดปลอบเธอ “เฮ้อ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ..ไปทีล่ะวันก็พอเนอะ” หญิงสาวบอกพลางเดินไปซื้อนู่ซื้อนี่นิดหน่อยแล้วก็พากันกลับไปยังคอนโด ธันวาต้องนั่งเคลียร์เอกสารให้กับพ่อเขานิดหน่อยเพราะเขาเป็นถึงรองประธานบริษัทแปรรูปอาหารส่งออกนอกประเทศ เอวานั้นเธอทำงานหลายอย่าง เป็นพริตตี้ บ้าง บางทีก็เป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหาร เด็กชงเหล้าในผับ หรืออาจจะรับร้องเพลงในร้านนั่งชิวอยู่บางครั้ง อะไรที่ได้เงินนั้นเธอทำมันหมดขอแค่เป็นงานที่ถูกกฏหมาย ส่วนในวันพรุ่งนี้เธอจะไปเป็นเด็กเสิรฟที่ร้านของเพื่อนเธออย่างจีน่า มะไฟ ลิลลี่ ที่จริงก็หุ้นกันนี่แหละแต่เธอออกน้อยสุดก็เลยไม่อยากเรียกตัวเองว่าเจ้าของหุ้นส่วนในร้านจึงเลือกที่จะทำงานเลยดีกว่ามายืนสั่งงานลูกน้อง ทั้งที่เธอเองก็โดนเพื่อนเธอด่าที่ไปเดินเป็นเด็กเสิร์ฟให้มันเหนื่อยแทนที่จะนั่งอยู่ในห้องทำงานเคลียร์บัญชี วางแผนการจัดการร้านแบบสบายๆ “มานอนได้แล้ว นั่งเป็นนางเอกเอวีไปได้!” ธันวาเอ่ยพลางตบลงบนที่นอน เอวาจึงหันมาส่งค้อนให้เขาก่อนจะปิดประตูระเบียงแล้วก็เดินมานอนลงบนที่นอนข้างๆ กับธันวา “หุ่นอย่างกูนี่พอได้ป่ะ” เสียงหวานเอ่ยถามหลังจากที่นอนซุกลงบนหน้าอกของชายหนุ่มที่นอนเอามือตบก้นเธออย่างกับเธอเป็นเด็กน้อย “อะไร?” “เป็นนางเอกเอวีไง” โป๊ก! เสียงกำปั้นของธันวาเขกลงบนหน้าผากของเธอทันทีจนหญิงสาวต้องเอามือมาลูบมันด้วยความเจ็บ “ปัญญาอ่อน! นอนซะ..พรุ่งนี้ตื่นไปทำงานเช้า!” เขาบอกพลางกระชับกอดให้แน่นอนขึ้นแล้วต่างก็พากันเข้าสู่ห่วงนิทราไปในที่สุด ตอนเช้า~เอวาตื่นมาก็ไม่เห็นธันวาแล้วเพราะเขาคงจะไปทำงานแต่เช้า เธอจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะเข้าร้านอาหาร หญิงสาวยืนมองหน้าตัวเองอยู่ในกระจกก่อนจะยิ้มอ่อนๆ ให้กับตัวเองแล้วจึงหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วลงมาโบกแท็กซี่ไปยังร้านอาหาร “หวัดดีชะนีน้อย มาร้านได้ไงคะเนี่ย?!” เสียงเพื่อนสาวของเธออย่างจีน่าเอ่ยขึ้น ทำให้เพื่อนเธออีกสองคนรีบวิ่งมาจากหลังร้านเข้ามาโอบกอดเธอ “กูหายไปสองสามวันไม่ได้หายไปเป็นปีค่ะอีดอก!” เอวาบอกกับเพื่อนสาวของเธอที่ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ที่ได้เจอเธอ ที่จริงก็เจอกันทุกที่ทุกวันนะแต่พวกเธอมักจะไม่ค่อยได้ทักกันมากกว่า “เมื่อวานซืนอีหวานมาถามหามึงด้วย!” ลิลลี่เอ่ยบอกกับหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนทำหน้านิ่งทันทีที่ได้ยินประโยคของเธอ เอวาเพียงแต่ยิ้มอ่อนๆ ให้ทุกคนก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มร้ายๆ “ช่างมันดิ วันไหนมันมาหาเรื่องกูเมื่อไหร่กูจะจัดการให้อ่วม!” “แล้วมึงจะไม่โดนพี่ธารว่าเอาหรอ?” มะไฟถามเพราะพวกเธอต่างก็รู้ว่าธารากับเอวานั้นไม่ถูกกันจะพูดว่าเกลียดกันก็ยังได้ ถึงจะไม่เข้าใจเหตุผลของทั้งสองคนแต่ก็รับรู้ได้ว่าธารานั้นไม่ชอบเอวาจริงๆ “หนักสุดก็คงโดนเขาตบ คุ้มนะกับการที่กูได้ตบอีหวาน” “ถึงวันนั้นก็บอกพวกกู พร้อมบวกด้วยเสมอ ฮ่าๆ” จีน่าพูดติดตลกทำให้คนอื่นถึงกับหัวเราะออกมา แล้วต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน วันนี้เด็กเสิร์ฟที่ร้านของพวกเธอลาไปเที่ยวยกแก๊งค์หน้าที่ทั้งหมดจึงต้องตกเป็นของพวกเธอสี่คนที่ต้องทำในวันนี้! “เชี่ย! พี่ธารกับอีหวานมา!” ลิลลี่ที่เพิ่งเก็บจานที่โต๊ะเสร็จรีบวิ่งเข้ามาในครัวบอกกับสามสาวที่ยืนช่วยกันล้างจานอยู่ “อีจีไปเลย มึงคุยดีสุดแล้ว!” มะไฟบอกพลางเช็ดมือแล้วดันหลังของจีน่าให้ออกจากครัวไปรับออเดอร์หน้าร้าน เพราะสองคนนั้นชอบมาทานอาหารที่ร้านของพวกเธอบ่อยและทุกครั้งก็จะเป็นจีน่าที่พูดกับสองคนนั้นเพราะที่สุดในฐานะลูกค้าแล้ว! “เออ เตรียมทำศพ เอ้ย! ทำอาหาร!” จีน่าบอกก่อนจะหยิบใบเมนูเดินออกไปยังโต๊ะที่ธารากับน้ำหวานนั่ง ทั้งคู่ก็นั่งจู๋จี๋กันไปสั่งอาหารไปกว่าจะครบก็ทำเอาจีน่าถึงกับฟึดฟัด “ห้องน้ำอยู่ไหนหรอ?” ธาราเอ่ยถามหลังจากที่เขาสั่งอาหารเสร็จแล้ว “ตรงไปเลี้ยวซ้ายค่ะ คนอาจจะเยอะหน่อยข้างบนมีห้องหนึ่งไปเข้าได้นะคะไม่มีคน” จีน่าพูดแล้วก็เดินเอาใบรายการไปให้กับเชฟในครัว ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็มาทำหน้าที่รอรับออเดอร์บ้าง เก็บจานชามบ้าง ขึ้นไปเคลียร์งานบนห้องทำงานบ้าง “เข้าร้านเป็นกับเขาด้วยหรอ ปกติเห็นแต่ไปร่านกับคนอื่น!” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่เอวาเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอเขาก็ทำให้เธอถึงกับชะงักก่อนจะหลบออกจากเขาแต่กลับถูกมือหนาดึงให้เข้าไปในห้องน้ำแล้วเขาก็ปิดมัน “แต่ฉันก็ไม่เคยไปร่านกับนาย!!” พูดแล้วเอวาก็สะบัดมือออกจากแขนของธาราแต่เขากลับจับเธอให้กลับไปชิดกำแพงก่อนจะใช้มือบีบปากของเอวา “กูก็อยากจะรู้ว่ารูมึงจะเป็นยังไง หึ!” พูดแล้วธาราก็จับตัวของเอวาให้หันหน้าชนกำแพงพร้อมกับดึงกางเกงของเอวาจนมันหลุดลงมาพร้อมกับชั้นในเผยให้เห็นก้นเนียนขาว เขาจึงควักเอาแก่นกายออดมาก่อนจะชักให้มันแข็งตัวแล้วจับสะโพกของหญิงสาวให้ยกขึ้นแล้วดันตัวตนเข้าไป “อึก! หยุด! จะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!! ธาร!” เอวากำมือของตัวเองแน่นเมื่อท่อนเอ็นอันใหญ่เข้าไปในร่องของเธอจนสุดจนเธอรู้สึกจุก! “ทำไม ลืมไปแล้วหรอว่ากูก็เคยเป็นผัวมึง กูจะเอามึงอีกทำไมจะไม่ได้ อื้มมส์!” ธาราเอ่ยพลางขยับตัวตนเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วงจนเอวาถึงกับต้องใช้มือปิดปากตัวเองไว้เพราะกลัวว่าเสียงครางของเธอจะทำให้คนข้างนอกได้ยิน “อื้อส์ๆ! แต่ว่าของฉันมันก็คงฟิตกว่าของเมียนายแหละ! อื้อส์!!” เธอเอ่ยบอกพร้อมกับหันตัวมาหาเขา ธาราไม่พูดอะไรเพียงแต่จับท่อนเอ็นที่มันหลุดออกนั้นเข้าไปในร่องของหญิงสาวใหม่แล้วเริ่มขยับเอวต่อ “คนอย่างมึงก็เป็นได้แค่ผู้หญิงร่านไปวันๆ ไม่มีใครคิดอยากจะเอามาทำเมียจริงๆ หรอก หึ!” ธาราเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนเขาเสร็จแล้วจึงถอดถอนแก่นกายออกก่อนจะจัดการใส่กางเกงให้เรียบร้อยแล้วก็เดินออกไป เอวาจึงจัดการกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของพวกเธอเพื่อจัดการกับบัญชีที่เพื่อนของเธอให้เธอมาจัดการเคลียร์ให้เรียบร้อย “ไปนานจังเลยนะคะ” น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นธาราเดินกลับมา เขาจึงยิ้มอ่อนๆ ให้แฟนสาว “พอดีท้องเสียนิดหน่อยน่ะ” ธาราบอกพลางจัดการกับอาหารตรงหน้า น้ำหวานก็มองแฟนหนุ่มอย่างสำรวจก่อนจะจัดการอาหารที่เธอสั่งมันมา “เอวามันโดนบัญชีทับตายแล้วมั้ง อีลี่มึงไปตามมันลงมาช่วยกหูตอบคำถามลูกค้าหน่อยสิ แม่งขยันถามกันจัง!” มะไฟตะโกนบอกกับลิลลี่ทำให้ธาราถึงกับชะงักแต่ก็นั่งทานไปตามปกติ ส่วนลิลลี่ก็พยักหน้าให้ก่อนจะขึ้นไปบนห้องทำงานก็เห็นเพื่อนสาวกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่กับสมุดบัญชีตรงหน้า “ถามจริงว่าทำกำไรเพิ่มทุกๆ เดือนเลยหรอ!?” เอวาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นเพื่อนของเธอ หลังจากที่ตรวจดูสมุดบัญชีและรวมยอดเสร็จแล้ว “หรอ กูไม่ได้เช็คกันมาสองเดือนแล้วอ่ะ..สมองเบลอๆ กัน” ลิลลี่ถามอย่างตกใจก่อนจะหยิบสมุดรวมยอดรายรับรายจ่ายยอดคงเหลือมาดูแล้วก็ต้องตาโต “เพิ่มจริงด้วย นี่พวกกูต้องขอบคุณมึงนะเนี่ย!” ลิลลี่บอกพร้อมกับดึงมือของเอวาให้ลงไปข้างล่างก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อนสาวของพวกเธอแล้วบอกถึงกำไรที่พวกเธอได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ “ถามจริง!!!” จีน่ากับมะไฟเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ถึงพวกเธอจะชอบเคลียร์งานที่เป็นแผนงานไปออกบูธนอกร้านหรือเอกสารการวางแผนในร้านแต่กลับไม่มีใครเช็คบัญชีเลยจึงไม่มีใครรู้ “เออดิ นี่ต้องขอบคุณที่มันเอาชื่อร้านเราไปบอกต่อในที่ทำงานของมันด้วยนะเนี่ย!” มะไฟบอกพลางกระโดดกอดคอของเอวาทำให้ทุกคนถึงกับต้องดึงตัวมะไฟออกเพราะกลัวว่าเอวาจะหายใจไม่ออก “ก็ดูคุ้มกับความร่านนะ!!” ควับ! สี่สาวรีบหันไปตามเสียงก็เห็นว่าน้ำหวานกับธารายืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ และประโยคของน้ำหวานทำให้เอวาถึงกับกำมือตัวเองแน่น “ใช่! ร่านดีมีประโยชน์..ดีกว่าร่านแล้วไม่ได้อะไรนอกจากค_ย!” ลิลลี่ว่าพลางเบะปากใส่น้ำหวานที่ยืนเกาะแขนของธาราอยู่ “อร๊ายย! มึงว่าใครอีลิลลี่!” “อย่าไปด่าเขาเลย ผัวเขาจะต่อยเอานา..” เอวาพูดพลางดึงแขนของลิลลี่ให้ขยับเข้ามาใกล้กับพวกเธอ ทำให้ธาราถึงกับมองหน้าเธออย่างไม่พอใจ “อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายตีนเลยหวาน!!” พูดแล้วธาราก็ดึงมือของน้ำหวานให้เข้ามายืนข้างหลังของเขา “ถึงไม่มีหัวนอนปลายตีนแต่ผู้ชายแถวนี้ก็’ เอา’ อ่ะนะ!” เอวาพูดโดยย้ำคำว่าเอาก่อนจะแสยะยิ้มให้น้ำหวานกับธาราแล้วเดินเข้าไปในครัว ทำให้น้ำหวานถึงกับหันมามองหน้าธาราที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more