Easy on Me

Easy on Me 3

Habang abala ang karamihan sa pag-peprepara sa isang napakagarbong pagtitipon sa gabing iyon ay naka-alerto naman ang ilang mga kalalakihan na naka-antabay upang gawin ang iniutos ng kanilang big boss.

Mula naman sa pinakamalaking kwarto sa loob ng barko, lumabas si Spencer na nakasuot ng three piece suit na kulay itim at maroon. Bawat dalaga sa barkong iyon ay napapatingin sa kanya dahil sa kaniyang angking kakisigan. Hindi naman na siya nag-aksaya pa ng oras na lingunin ang mga bisitang anak ng mga kaibigan ni Don Alessandro Cinquanta na kaniyang ama. Hindi naman niya kasi ginusto ang pagdiriwang na ito, ang asawa lang ng kaniyang ama ang nagpumilit sa kanya upang may makaakit daw siya ng mga bagong investor sa kanilang chain of hotels and resorts, pati na rin ang pinaka bago nilang negosyo, ang mga cruise ship.

Tumunog ang cellphone na nasa kaniyang bulsa, agad naman niya itong kinuha at sinagot habang papunta sa may railings ng barko. Nakita niyang ang ama niya ito kaya napabuntong hininga na lamang siya at hinilot ang sintido bago sumagot.

“Papà, I told you before that I don’t like these kinds of events!” he complained. He pinched the bridge of his nose and try to calm himself while talking to the old man who just laughed at him like he said some sort of a joke.

“Hijo, you should just do what Ria wants.” Sagot nito na idinahilan pa ang bago nitong asawa na dati niyang guro at naka relasyon. Nandidiri pa rin siya sa kaisipang tinuhug silang mag-ama ni Ria na walang ginawa kung hindi ang maging maamong tupa sa tatay niyang Don.

“Well, if you’re just here and helping me to talk to this sick ass business men then I’m fine with it! I would miss my shooting for tomorrow again Pa!” he uttered with his voice shooting like a thunder.

“Well it’s your day today! You should relax and enjoy the party. I told you that I can’t be there because I have some business meetings until this late night. Gonna call you later son! Happy birthday.” The old man hanged up the call, and he just looked up to the dark night sky. Before going back to the main event and trying to fit himself in a place where he felt like he didn’t belong to.

Just like his late Mother he wanted to be a star, an actor who would be remembered through his skills at acting. But his father wanted the otherwise. Therefore he’s inside this boring boat, sailing in the middle of the Philippine sea where. He was about to pass by the table when a woman wearing a revealing red dress came up and handed him a liquor. He immediately remember the girl, she was the girl she slept with last night.

“Hon, drink this.” She said, she was clingy and all that why his face grimaced. He took the liquor and drink it. The girl just smiled so wickedly and tip toed to kiss him in front of the people that’s when he push her.

“What the f**k?” he ask, he doesn’t want PDA. He cares about his fans and the things that will make his career sank. Not to this cheap women, who doesn’t even make him c*m last night.

“How dare you! Why’d you push me!” the woman screamed in embarrassment while she tries to fix her composure.

“Oh shut up, and stand up! You’re making a scene here Marga!” he hissed and tried looking around him, only to look at the people gossiping. He tried skipping on the crowd while the girl kept on shouting at him that she is Andra and not Marga.

God! He hates too much people, yet he wanted to be an actor. How silly he is.

While trying to walk towards the cabin, he suddenly felt dizzy.

‘it can’t be happening! I only drink 2 glass of whiskey!’

He exclaimed to his mind. He then feel someone’s following him, no- it’s not someone. They feel like a group of people, wearing black jackets with masks on.

“Who are you?” he asked. No one dared to answer him, he’s still dizzy and because the cruise is moving. The biggest man among the group tried punching him but he manage to get rid of it.

Akala niya ay pinagti-tripan lamang siya ng una, ngunit hindi iyon natapos. Dahil nang maka-ilag siya at saka naman may naramdamam siyang matalim na bagay na humiwa sa pisngi niya. Agad siyang nakaramdam ng hilo at nginig ng katawan habang dinadama ang nasugatang parte ng kaniyang mukha. Pinahid niya lang ito at sinubukang lumaban. Ngunit nabigo siya. Napakarami nila at mag-isa lang siya. Bagamat nakabawi siya sa mga ito ng bugbog ay naramdaman naman niya na may tumatagas sa tiyan niya. Hindi na niya ito namalayan kanina dahil abala siya sa pag-ilag at pag protekta sa sarili.

Nagiging doble na ang kaniyang paningin. Hindi na malinaw sa kanya ang mga pangyayari, ang alam lang ni Spencer ay lumalaban siya sa abot ng kaniyang makakaya.

“Tangina ang tibay nitong si tisoy!” wika ng isang lalaki na may kapayatan sa kanilang lahat habang binabantayan niyang banatan ng mga kasamahan na may malaking pangangatawan ang kalaban.

Nakita niya kung papaano lumaban ng mano-mano si Spencer kaya napanganga na lamang ito.

“Hoy payatot! Ba’t hindi mo kami samahan na patumbahin ito??” sigaw ng lalaking may katamtamang pangangatawan sa kanila. Sasagot na sana ang lalaki ng bigla ay mawalan ng balanse si Spencer at nahulog sa railing ng barko. Nakakapit pa naman ito kahit papaano, subalit inapakan ng isa sa mga kasamahan nila ang kamay niya at tuluyan na itong tinangay ng malakas na hangin at bumagsak sa dagat.

“Gago! Ang sabi sa atin dapat mapatay natin saka natin isasako at ibibigay kay Madam! Hindi ihulog!” Sabi naman ng isang lalaki na naka mask din.

“Tangina, pagod na akong manuntok eh buhay pa rin! Binutasan na nga!” reklamo naman ng matabang kasamahan.

“Ano ang sasabihin natin kay madam niyan? Baka hindi tayo bayadan no’n tsung!”sabat ng isa.

“Hayaan na ako na ang bahala ang mag-paliwanag kay Madam sa nangyari.” Namomroblemang pahayag ng pinaka payat sa kanila na siya ring pinaka madaldal.

May narinig naman silang kalabog mula sa gilid, nakita nila ang kanilang boss na si Amboy. Galit ito at nanlilisik ang mga mata.

“Ang sabi sa inyo kukunin ang bangkay! Susunugin iyon at ipapalabas na sumabog ang kotse niya pabalik sa kanila!” tila naman naging maamong nilalang ang nga lalaking nanuntok sa kaawa-awang Spencer. Napalunok na lang ang matabang lalaki na siyang umapak sa Kamay ni Spencer na nakakapit pa.

“Tangina! Ano ngayon ang ibibigay natin na katawan??” sigaw uli ng boss nila. Nanginig ang lahat, subalit napatigil silang lahat ng makita ang isang waiter na papunta sa kanila. Nagkatinginan naman ang lahat at saka ginulpi ang waiter. Ito na ang ipangpapalit nila sa bangkay na iiwan nila sa kotse kinabukasan upang sunugin. Tahimik ang lahat pagkatapos nang pangyayaring iyon. Dalawang buhay kapalit ng inaasam nilang kabayaran sa krimeng kanilang ginawa, sanay naman na sila kaya wala sa kanila ang salitang konsensya.

“Bakit ba kasi ang aga mong gumising anak? Matulog ka muna at gising ka na lang uli sa alasingko tutal at wala ka namang klase mamaya.” Pahayag ng ina ni Dyosa sa kanya. Pupungas-pungas pa ang dalaga na tumango subalit hindi naman niya gaanong naintindihan ang sinabi ng ina.

“Nay, maglalabada po pala ako ngayon kay Aling Brenda. Nasabi ko na po kahapon sa kanya kaya malamang eh, inilabas na niya sa bahay nila iyong mga labahan.” Saad niya sabay hikab, inayos niya ang kaniyang suot na damit pati na rin ang baby bra niya. Kung tutuusin ay dapat bra na ang isuot nitong si Dyosa, kaya lang dahil salat sila ay nagtiyatiyaga pa rin siya sa baby bra niya pa noong grade 4 siya. Malaking bulas si Dyosa kaya naman kahit payat siya ay malalaman ang kaniyang hinaharap, bagay na nahihiya siya dahil ang ilan sa kaniyang mga kaklase ay maliliit pa lamang.

“Ano nga palang gagamitin mong sandalyas anak? Hindi pa kasi tayo nakakabili.” Nahihiyang tugon ng ina.

“Ayos lang po Nay’, malambot naman po ang lupa. Magpapaa-paa muna ako pansamantala, baka mamaya ay may dayo din sa dagat na makaiwan ng tsinelas nila.” Pang-papalubag loob naman ni Dyosa sa ina. Napangiti na lang si Aling Lydia, sa isip-isip niya ay maswerte siya at may matiisin siyang anak. Kung iba ito marahil ay panay reklamo na sa hirap ng buhay nila.

Lumapit ang pobreng matanda sa kaniyang anak at hinalikan niya ito sa tuktok ng ulo.

“Napaka swerte talaga namin sa’yo ng tatay mo at ikaw ang naging anak namin. Huwag kang magbabago Dyosa ha? Bagay na bagay sa’yo ang pangalan na binansag sa’yo ng Lola Auring mo. Naku! Kung buhay ‘yung matandang iyon tiyak na ipagmamalaki ka niya at ikaw lang sa atin ang nakaapak sa high school!” masiglang winika ng ina. Natawa naman si Dyosa at malokong ngumisi bago segundahan ang ina.

“Kahit hindi ho ako katalinuhan nanay?” Kinurot lang ng ina ang kaniyang maliit at matangos na ilong.

“Kahit hindi ka pa katalinuhan, maabilidad ka naman anak kaya ayos na iyon. Kesa naman sa matalino nga lagi namang stress sa buhay at puno ng inggit sa katawan di’ba?”

“Tama po, Nay’. Sige na po at sumunod na kayo kay Itay at baka hinahanap na kayo sa tabing baybay.” Binitawan naman na ng ina mula sa pagkakayakap ang anak at sumunod sa sinasabi nito. Habang paalis ay panay ang paulit-ulit na bilin nito sa anak na babae. Nag-almusal lang muna ng biscuit si Dyosa at umalis na ng maaga sa bahay nila. Itinali niya na lamang ang pintuan, at nagpunta sa likod bahay upang kunin ang labada na isang linggo nina Aling Brenda. Natuwa niya ng makitang marami ito, ibig sabihin ay marami din ang kita. May sabon at mga clorox na din sa ibabaw ng malaking basket ng labada kaya hindi na siya kumatok sa pintuan upang gisingin ang mag-anak. Agad naman siyang dumeretso sa may poso sa tabi ng tindahan ni Aling Brenda at nag-umpisa na sa gawain.