Asiye
Yatağımıza girmek için can atan erkekler, saçımızı eline dolamak için can atanlar, bacaklarımızı açmamız için can atanlar. Kapımızda yatıp izdiham oluşturanlar. Gece tilki gibi Sarayın etrafında gezen ama gündüz yok olanlar. Bizi sadece karanlıkta isteyen erkekler. Şimdi neredeler?
Bir kere sarılmamış, eli saçımıza okşamak için değmemiş, yüzümüze gülmeyen, bir kere yardım eli uzatmamış o alçaklar, şimdi de yoktu. Onlar ancak gece karanlığında Sarayın önünde it gibi dolanmayı bilirdi. Gündüz de sahip çıkmak adamlık meselesiydi.
Karşımdaki yetimhanenin külüne bakıyordum. Ben gelene kadar Vali de gelmişti. Geldiği an herşeyi halletti. Ne yapacağımı bilmez haldeydim. İnsan bazen sırtından hayat yükü alınsın istiyor. Özellikle de altında kaldığı zaman.
Kızlar, korumalar ve biz vard
