“MONIQUE HARRIET ARTELLANO POV”
NANG makalabas na kami ng tuluyan sa building na iyon ay agad naman akong napayuko, hinahabol ko Ang paghinga ko dahil sa sobrang bilis mag lakad ng lalaki na ito.
“Ano, diyan ka lang ba?” inis ko Naman siyang tinitigan, Hindi ko alam kung bakit siya pa Ang may ganang Magalit gayong Ako Naman itong napagod kakahabol sakaniya kung minsan ay Hindi ko din maintindihan Ang lalaki na ito para siyang walang modo.
“K*ng*na mo! Pinagod mo ako oh, kita mo Naman diba na habol habol ko Ang hininga ko. Pag Ikaw nag salita pa diyan tatamaan ka Sakin!” banta ko Naman Dito, pinapainit Niya Ang ulo ko.
Hindi na lamang siya nag salita at nakasandal na lang sa upuan ng sasakiyan Niya, nakabukas na kasi Ang pinto at Ako na lamang Ang hinihintay Niya..Maya maya pa ay nakaba
