"Onlar uyudular. Sizin geç geleceğiniz bize söylendiği için sadece birimiz bekleyelim dedik." geceliğin yakasındaki ipleri bağlarken arada bir bakışlarını yaptığı işinden kaldırıp bana bakıyordu.
Bir şey söylemeyip, kafamı sallamakla yetindiğimde hızlıca yatağa doğru ilerledi ve yatmaya uygun hale getirdi.
"Mumlar yansın mı?"
"Söndür." ışıkta yatmaktan nefret ederdim. Uyuyabilmem için zifiri karanlık olmalıydı.
Ben yatağa girdiğimde yaktığı bütün mumları tek tek söndürerek dışarıya çıkıp kapıyı da ardından kapattı.
Gözlerim karanlığın da etkisiyle kapanırken, kendimi rahatlatmaya çalıştım. Umarım elime yüzüme bulaştırmadan bu işten alnımın akıyla çıkabilirdim.
****
Günün ilk ışıkları odayı doldururken, gözlerim kendiliğinden aralanmıştı. Zaten erken kalkmaya alışkın olan bünyem
