Hindi ko alam kung mas mabilis ang t***k ng puso ko dahil sa kaba o dahil sa excitement. Kanina lang, nagbibiruan pa kami ni Mirl habang inaayusan niya ako, pero ngayon… heto na kami. The moment na matagal naming pinlano.
“Mira, relax. You look stunning, wag ka masyadong tense,” bulong ni Mirl habang inaayos ang laylayan ng gown ko. Si Miko naman, nakaupo sa tabi, hawak-hawak ang maliit na toy car niya habang nakatingin sa akin. Nang ngumiti siya at kumindat pa, parang nawala ang half ng kaba ko.
“Thanks, Miko,” bulong ko.
“Pretty,” sagot niya, halos pabulong din pero malinaw.
Napangiti ako kahit nangingilid ang luha ko. Don was right—Miko was improving. And I promised myself, I’ll do everything to help him heal faster.
Pero bumalik agad ang kaba nang narinig ko ang mahinang kaluskos
