CHAPTER 32
Kinabukasan, habang naghahanda ako ng agahan sa malaking kusina ng mansion, napansin kong unusually tahimik si Miko. Normally, kahit hindi siya nagsasalita, expressive siya sa mata o gestures. Pero ngayon, parang… matamlay. Para bang may kulang. “Miko?” tanong ko habang inilalapag ang mainit na gatas sa harap niya. “Okay ka lang ba? Gusto mo ba ng pancakes ulit?” Hindi siya sumagot. Hindi rin siya tumango. Nakatingin lang siya sa mesa. Tapos, slowly, hinawakan niya ang kwelyo ng polo niya. Dati kasi, lagi niyang suot yung lumang camera sa leeg niya, parang security blanket ba. Pero ngayon, wala na. Blanko ang leeg niya. Napakunot noo ako. “Wait… ‘yung camera mo, nasaan na?” Tahimik pa rin si Miko. As in parang ayaw niya akong tingnan. Ako naman, medyo kinabahan na. Dahan-dahan kong lum
- Writer
